Tworzymy historyjkę - dokończ zdanie

Dnia 19.01.2026 o 02:12, KapitanJackSparrow napisał:

Dygresja 

Podążamy dalej w kierunku?

@Nomadawyciąga kryształ eukaliptusa wrzuca do kubka z gorącą wodą by otrzeźwić zatoki kapitana ? lub wpada ekipa telewizyjna od @Lilianaaby nakręcić niezły bigos tj pornola ?

Ja nie mam pewności ale myśl taka mnie naszła, połączyć bigos z kryształem eukaliptusa i z krzaków patrzeć co się wydąży? 

57 minut temu, Nomada napisał:

Ja nie mam pewności ale myśl taka mnie naszła, połączyć bigos z kryształem eukaliptusa i z krzaków patrzeć co się wydąży? 

Dygresja druga

Mam kryształ eukaliptusa. Co teraz. Może mnie oświecisz swą bogatą wiedzą? Na swoim kanale

11 godzin temu, Nomada napisał:

Ja nie mam pewności ale myśl taka mnie naszła, połączyć bigos z kryształem eukaliptusa i z krzaków patrzeć co się wydąży? 

Już dość tego bigosu! - krzyknęła Monika, która obrażona zeszła wcześniej na parking jesienią, ale wróciła, bo zrobiła się zima i nie mogła wyjechać przez zaspy.-Trzeba zająć się czymś praktycznym, bo ta historyjka, nie ma składu, ani ładu jak się ją czyta...

Po czym zaczęła chodzić po pokojach i zbierać kołdry i poduszki, by babcinym sposobem wywiesić je na mrozie i uwolnić od roztoczy oraz bakterii...

O! Z gęsim puchem, dobrze że tak szyta, że można je prać w 60 stopniach - mruknęła zadowolona, po czym przechodząc obok śpiącego Kapitana podniosła jego okulary z podłogi i rzuciła jedna kołdrę na niego, by się nie wyziębił, gdy ona co rusz otwierała drzwi, wynosząc kolejne kołdry.

Nie wiedziałam, że Kapitan nosi okulary - pomyślała - a gdzie Nomada?

Monika zajrzała przez okno do kuchni i zobaczyła, że Nomada już prawie kończy robić obiad dla wszystkich. 

Jakie to szczęście - pomyślała Monika - a dodatkowe, ...że nie jest to bigos!

Dnia 20.01.2026 o 19:27, KapitanJackSparrow napisał:

Dygresja druga

Mam kryształ eukaliptusa. Co teraz. Może mnie oświecisz swą bogatą wiedzą? Na swoim kanale

Dobrze

Monika robi porządki, chyba wiosnę poczuła?

16 godzin temu, Nomada napisał:

Monika robi porządki, chyba wiosnę poczuła?

Jaką wiosnę? Zimę! Nie wietrzymy, tylko wymrażamy pierzyny, kołdry i poduszki?❄️

Kapitan spał snem niespokojnym. 

,, zostaw mnie ...zostaw ...- mamrotał przez sen. Niestety jego koszmar trwał ...chciał znów posmakować lilianowego bigosu, lecz na drodze do tego szczęścia, stała ta ponura postać, która zakitrała złośliwie przed nim gdzieś ten bigos, Na domiar złego czuł okropne zimno. Odmarzły mu stopy od ucieczki przed tą postacią przez góry przez pola przez gęsty  las, po torze, po torze, a dokad, a dokąd, tak pędzi i gna.... Popatrzył w dół siebie..nie miał już nóg...nie miał też swojego ulubieńca, druha boruha,..

-Nieeee!!!- wrzasnął - i zerwał się ze snu na równe nogi, sapiąc zdyszany a stróżka potu spłynęła mu po twarzy. 

Przez chwilę siedział bez ruchu, wpatrując się w ciemność kajuty, jakby ta ponura postać mogła w każdej chwili wyłonić się zza kufra z mapami. Serce waliło mu jak młot o burtę, a ciszę przerywało tylko skrzypienie statku i jednostajny szum fal.

Kapitan ostrożnie poruszył stopami. Były na miejscu. Ciężkie, zdrętwiałe, ale prawdziwe. Ulgę poczuł dopiero wtedy, gdy spod koi dobiegło ciche, obrażone fuknięcie.

– Boruh… – wyszeptał.

Z cienia wypełzł jego ulubieniec, kudłaty jak kłębek lin i tak samo wiecznie splątany. Spojrzał na kapitana z wyrzutem, po czym ostentacyjnie obrócił się tyłem. Kapitan parsknął nerwowym śmiechem i potarł twarz dłońmi.

@KapitanJackSparrow jeszcze przez chwilę siedział w półmroku, wsłuchując się w miarowy oddech statku. Drewno pracowało pod naporem fal, jakby kadłub szeptał coś, czego nie sposób było zrozumieć. Boruh, nadal demonstracyjnie odwrócony ogonem, poruszył jednym uchem.

– Nie udawaj obrażonego – mruknął kapitan ciszej, niż zamierzał. – Sam byś się zląkł, gdybyś zobaczył… to coś.

Nie dokończył. Obraz wciąż stał mu przed oczami: cień przy kufrze, zbyt wysoki jak na człowieka, zbyt nieruchomy jak na żywą istotę. A jednak, gdy sięgnął po latarnię — nie było nic. Tylko mapy, zwinięte rulony i zapach soli.

Boruh w końcu łaskawie podszedł bliżej, stawiając miękkie kroki. Wskoczył na koję i usiadł, patrząc kapitanowi prosto w oczy. Jego wąsy zadrżały.

– No dobrze – westchnął kapitan. – Sprawdzimy to razem.

Sięgnął po latarnię. Knot zasyczał, płomień drgnął i rozlał po kajucie ciepłe, chwiejne światło. Cienie natychmiast cofnęły się w kąty, ale jeden — ten przy kufrze — zdawał się nieco gęstszy, jakby nie należał do reszty.

Kapitan wstał. Deski jęknęły pod jego ciężarem. Zrobił krok. Potem drugi.

Boruh nagle zasyczał.

Z kufra dobiegło ciche stuknięcie.

Kapitan zamarł.

Stuk.

Jakby coś — albo ktoś — próbowało wydostać się od środka.

Matka yyyyy daj mi namiar na ten towar co bierzesz ???

59 minut temu, KapitanJackSparrow napisał:

Matka yyyyy daj mi namiar na ten towar co bierzesz ???

Matka spojrzała na niego długo, bardzo długo — tak długo, że uśmiech sam zgasł mu na twarzy.

– Na jaki towar? – zapytała powoli, unosząc brew.

Chłopak podrapał się po głowie.
– No wiesz… taki… że człowiek się tak śmieje, wszystko mu jedno, zero stresu… pełen luz…

Matka parsknęła śmiechem, aż łyżeczka zadźwięczała o kubek.

– Synu, ja to biorę od lat. Codziennie rano. Czasem nawet dwie dawki.

– Serio?! – oczy mu się zaświeciły. – I co to jest?

Matka wstała, podeszła do blatu i postawiła przed nim kubek.

– Tu masz namiar – powiedziała z powagą. – Najmocniejszy towar na świecie.

Spojrzał do środka.

– …Kawa?

– Kawa, osiem godzin snu i ignorowanie głupot – odparła. – Działa lepiej niż wszystko inne.

Chłopak westchnął, ale po chwili się uśmiechnął.

– A można na kreskę?

– Można – powiedziała matka, stawiając obok talerz. – Kreskę sernika do kawy. I od razu zobaczysz kolory życia. ?

Matka spojrzała na niego długo, aż uśmiech zniknął mu z twarzy.

– Na jaki towar? – zapytała spokojnie.

– Taki… żeby człowiek miał luz. Zero stresu.

Matka parsknęła śmiechem i postawiła przed nim kubek.

– Najmocniejszy na świecie. Kawa, osiem godzin snu i ignorowanie głupot.

– A można na kreskę?
– Można. Kreskę sernika.

W tym momencie do kuchni wbiegł pies Bary z liną w pysku, jakby szykował abordaż stołu. Kot Kapral wskoczył na parapet i spojrzał na wszystkich z wyższością dowódcy. Z salonu odezwał się telewizor – na ekranie chwiał się sprytny @KapitanJackSparrow.

– On to ma luz – westchnął chłopak.

– On ma plan i załogę – odparła matka. – Ty też masz.

Jakby na potwierdzenie, ich papuga przyleciała i zaskrzeczała:
– Spokój na pokładzie!

Chłopak roześmiał się, wziął łyk kawy i pogłaskał psa.

– Dobra, kapitanie – powiedział do matki. – Kurs na spokój.

– Kurs wyznaczony – uśmiechnęła się. – A reszta to tylko fale.

Dnia 21.02.2026 o 00:12, Natka napisał:

– Kurs wyznaczony – uśmiechnęła się. – A reszta to tylko fale.

Fale przyszły szybciej, niż się spodziewali.

Dnia 19.01.2026 o 02:12, KapitanJackSparrow napisał:

Dygresja 

Podążamy dalej w kierunku?

@Nomadawyciąga kryształ eukaliptusa wrzuca do kubka z gorącą wodą by otrzeźwić zatoki kapitana ? lub wpada ekipa telewizyjna od @Lilianaaby nakręcić niezły bigos tj pornola ?

Najpierw zatrzymał się pod blokiem bus z wielkim logo i jeszcze większą anteną satelitarną. Potem zadzwonił domofon, a po chwili klatkę schodową wypełnił tupot kilku par butów i brzęk sprzętu.

Okazało się, że wpada ekipa telewizyjna od Liliany aby nakręcić niezły „bigos”, jak to określili w zapowiedzi – sensacyjny materiał o „domowych tajemnicach”. Ktoś w sieci puścił plotkę, że w tym mieszkaniu powstaje coś pikantnego. Brzmiało groźnie, obiecująco i kompletnie absurdalnie.

Zanim ktokolwiek zdążył zaprotestować, drzwi rozwarły się szeroko, a do środka wlała się fala ludzi, kabli i podekscytowanych szeptów. Operator ustawił kamerę niemal pod samym nosem gospodarza, ktoś inny już rozkładał lampy, oślepiając wszystkich ostrym światłem, a energiczna reporterka poprawiła mikrofon i z szerokim uśmiechem oznajmiła:

– Jesteśmy na miejscu! Tu właśnie, według naszych źródeł, dzieje się coś, co nie powinno mieć miejsca w zwykłym mieszkaniu.

Zapadła cisza. Taka dziwna, napięta cisza, w której słychać było tylko ciche buczenie sprzętu i jakby… coś jeszcze. Ledwo uchwytny dźwięk, jak pulsowanie, dochodzące z głębi mieszkania.

– Przepraszam… ale o czym państwo mówią? – padło w końcu niepewne pytanie.

Reporterka nie odpowiedziała od razu. Zamiast tego zrobiła krok w stronę korytarza i spojrzała w głąb, jakby dokładnie wiedziała, gdzie iść.

– O tym – powiedziała ciszej. – O tym, co podobno „pracuje” od kilku dni. Bez przerwy.

Ktoś z ekipy już uchylił drzwi do jednego z pokoi.

Dźwięk stał się wyraźniejszy.

Nie był głośny, ale miał w sobie coś niepokojącego. Rytmiczny, nierówny. Jakby coś próbowało się dostroić. Albo… nauczyć oddychać.

– My… my tu nic takiego nie mamy – padło szybko, trochę zbyt szybko.

Kamera zbliżyła się do drzwi.

Reporterka uniosła rękę, dając znak, by nagrywać dalej.

– Widzowie sami ocenią.

Drzwi skrzypnęły, uchylając się powoli.

W środku panował półmrok.

A na środku pomieszczenia stało coś, co zdecydowanie nie powinno się tam znaleźć.

A na środku pomieszczenia stało coś, co zdecydowanie nie powinno się tam znaleźć.

Było wysokie niemal pod sufit i całe pokryte czymś, co z daleka przypominało zardzewiały metal. Nikt jednak nie potrafił powiedzieć, skąd się tam wzięło. Co gorsza, z każdym kolejnym uderzeniem dziwnego, pulsującego dźwięku jego powierzchnia lekko się poruszała.

– To… oddycha? – wyszeptał operator.

Wtedy coś wewnątrz konstrukcji odpowiedziało cichym stuknięciem.

Raz.

Potem drugi.

A za trzecim razem drzwi pokoju zatrzasnęły się same.

Potem drugi.

A za trzecim razem drzwi pokoju zatrzasnęły się same.

Zapadła cisza.
Nie ta zwyczajna, kiedy wszyscy nagle przestają mówić. Była ciężka, nienaturalna — jakby pomieszczenie samo wstrzymało oddech.
Operator szarpnął za klamkę.
Nic.
– Otwórzcie to – powiedział, tym razem głośniej.
Nikt się nie poruszył.
Zardzewiała konstrukcja pośrodku pomieszczenia zadrżała.
Stuk.
Wszyscy spojrzeli w jej stronę.
Na powierzchni metalu pojawiło się coś nowego. Cienka, pionowa szczelina, której wcześniej tam nie było. Rozszerzała się powoli, jak rozchylone usta.
– Cofnijcie się – powiedział ktoś.
Nikt nie zdążył.
Ze szczeliny dobiegł szept.
Nie był głośny. Ledwie słyszalny, a jednak każdy w pomieszczeniu usłyszał dokładnie to samo.
– Jesteście już za późno.
Operator pobladł.
– Kto to powiedział?
Odpowiedziała mu cisza.
Potem monitor stojący na biurku zamigotał. Obraz z kamery przemysłowej zniknął, zastąpiony czarnym ekranem.
Po chwili pojawiły się na nim litery.
NIE PATRZCIE ZA SIEBIE.
Jedna z osób nerwowo się zaśmiała.
– Bardzo śmieszne.
Na ekranie pojawiło się kolejne zdanie.
ON JUŻ PATRZY.
Ktoś powoli odwrócił głowę.
Operator zdążył tylko krzyknąć:
– NIE!
Światło zgasło.
W ciemności rozległ się gwałtowny trzask, a zaraz potem odgłos czegoś ciężkiego przesuwającego się po podłodze.
Szurrrr.
I jeszcze raz.
Szurrrr.
Tym razem znacznie bliżej.
A potem tuż za ich plecami ktoś wyszeptał:
– Teraz możecie się odwrócić.

Ktoś krzyknął -Nawiedzony dom - i wszyscy z wielkim jazgotem salwowali się ucieczką do drzwi...

w natłoku przepychającej ludzkiej ciżby przy drzwiach kapitan nagle poczuł coś miękkiego w dloni, i usłyszał adekwatnie jęk zaskoczenia wydobywajacy z kobiecych ust....

Kobieta odwróciła się gwałtownie, próbując wyrwać się z tłumu, lecz kapitan wciąż trzymał ją za rękę… a właściwie niezupełnie za rękę.

– Czy pan kapitan mógłby łaskawie wyjaśnić, co też wyprawia?! – syknęła, posyłając mu spojrzenie, które w normalnych okolicznościach mogłoby zatrzymać niejedną akcję ratunkową.

Kapitan spojrzał na swoją dłoń, potem na kobietę, a na jego twarzy pojawił się wyraz człowieka, który właśnie zrozumiał, że nie wszystkie niebezpieczeństwa w tym domu mają nadprzyrodzone pochodzenie.

– Ja… to był wypadek! W tych ciemnościach człowiek nie wie, czego się chwyta!

– Doprawdy? – uniosła brew, poprawiając ubranie. – To proponuję, żeby od tej chwili chwytał się pan klamki. Podobno dość skutecznie pomaga w wydostawaniu się z nawiedzonych domów.

Zanim kapitan zdążył odpowiedzieć, zza ich pleców dobiegł znajomy, metaliczny stukot.

Raz.

Drugi.

Kobieta przestała się uśmiechać.

– Kapitanie… – powiedziała już znacznie ciszej. – Mam nadzieję, że tym razem złapie mnie pan za rękę. Bo coś mi się wydaje, że to paskudztwo właśnie wybrało nas sobie na kolejne ofiary.

A wtedy klamka drzwi wejściowych powoli opadła sama, choć po drugiej stronie nie było już nikogo.

Skrzyp otwieranych drzwi mieszał się z rwetesem wywołanym paniczną ucieczką wszystkich osób z nawiedzonego domu. Kapitan mimo to zuchwale zerknął w ciemność rozwartej właśnie framugi. Jakimś sposobem trzymał za rękę przerażoną niewiastę, która z nieludzką siłą ciągnęła go w stronę wyjścia.
Nagły błysk poraził kapitana wpatrującego się w czeluść. Zapadła absolutna ciemność, a przez jego myśl przemknęła przerażająca świadomość, że właśnie utracił wzrok.
Ciągnięty za rękę niczym niewidomy poczuł na twarzy powiew wiatru. Z całą pewnością znajdował się już na podwórku. Jak przez mgłę poczuł, że jego oczy odzyskują utraconą moc. Znów widział wyraźnie, lecz wraz ze wzrokiem zyskał niesamowitą zdolność.
Oto kobieta stojąca przed nim raz traciła, a raz odzyskiwała odzienie! Szybko odkrył, że wystarczy skupić wzrok na jakimś przedmiocie, by przejrzeć go na wylot. Przenikał tekstylia niczym aparat rentgenowski.
Skupiał więc wzrok, skupiał uwagę i coraz uważniej przyglądał się swojej wybawczyni, podziwiając jej ponętne kształty...
Kobieta nieswadoma sytuacji krzyknęła:
-Kapitanie uciekajmy-
Kapitan stał niewzruszony.
-Chwileczkę młoda damo, prowadzę właśnie badania naukowe-odparł- skupiajac wzrok w co najmniej niezręczne rejony ciała Naty.🤣