Tworzymy historyjkę - dokończ zdanie

pomachał nieświadomej na pożegnanie i ..

Dnia 23.10.2025 o 13:57, Monika napisał:

...bardzo dobrze - krzyknęła Monika. Ten kapitan nie ma za grosz poczucia humoru, to znaczy na, ale jak się śmieje z kogoś innego, z siebie już nie umie - pomyślała. Po czym pomaszerowała kręta dróżką prowadząca w dół do główne drogi gdzie był parking. Po drodze patrzyła na cudowne drzewa w kolorach czerwieni, żółci i brązu.. Jaka jesień jest piękna- pomyślała i wtedy na ścieżce minęła się wchodzącą po gorę....

 

Tak napisałaś 👆 bardzo niedobrze 😁

Liliana uniosła brew jeszcze wyżej, co sprawiło, że kapitan poczuł się, jakby sam Posejdon z dna oceanu właśnie nań spojrzał. Przez chwilę żałował każdego słowa, jakie opuściło jego zbyt śmiałe usta, ale było już za późno — dżin wypuszczony z butelki, a rybka już zatrzepotała płetwą.

– Bigos, powiadasz… – przeciągnęła słowa Liliana, jakby smakowała je niczym egzotyczny owoc. – A rum?
– Antałek! – zawołał natychmiast kapitan, jakby tym jednym słowem mógł zbawić świat.
– A zatem... – westchnęła. – Niech będzie bigos i rum. Ale pamiętaj, kapitanie, że każde życzenie ma swój haczyk.

Powietrze zadrżało, jakby sam ocean wstrzymał oddech. Ziemia pod stopami zaczęła miękknąć, pachnieć przyprawami i dymem z ogniska. A potem – łup! – znaleźli się w środku domku Dyzia.
Kapitan rozejrzał się niepewnie. Ściany, choć drewniane, błyszczały jakby ktoś polakierował je wspomnieniem, a w kącie stał garnek tak wielki, że zmieściłby się w nim marynarz z przyzwoitym zapasem rumu.

Z kotła unosił się zapach bigosu, który nie był byle jaki – ten aromat miał ciężar wspomnień, melancholii i nocy spędzonych na sztormie. Liliana stała obok, rzeczywiście w tym samym „skąpym wdzianku”, a jednak jakimś cudem wyglądała bardziej jak bogini niż kobieta.

– No to, kapitanie, zgodnie z życzeniem – szepnęła, podając mu parujący talerz. – Ale pamiętaj: kto bigos od złotej rybki jada, ten już nie wraca taki sam.

Kapitan uśmiechnął się krzywo, po czym zamieszał łyżką w bigosie.
– Eee... jakby coś, to ja tam zawsze byłem „nie taki sam” – mruknął, wlewając sobie solidną porcję rumu.

A potem – jakby w przypływie odwagi, albo głupoty – dodał:
– Liliano… jak już skończę ten bigos, to może pokażesz mi, gdzie ten Dyzio spał? Tak... dla porównania lokalizacji.

Liliana zaśmiała się krótko, tak, że nawet dym z kominka się zawstydził.
– O, kapitanie... ty to jednak masz talent do pakowania się w tarapaty. Ale niech i tak będzie – niech noc zdecyduje, co z nas zostanie do rana.

     Kapitan palaszował bigos, zachwycając się każdym jego kęsem. Był to najlepszy bigos na świecie. A czego tam nie było..
dziczyzna, karkówka, wołowinka, suszone śliwki i grzyby. Do tego robiony był długo i  na winie i różnistych przyprawach. Jack już wiedział, że nigdy jeszcze w swoim życiu nie jadł nic podobnego. Nawet zapomniał o trunku, który czekał na niego dzięki tej  czarodziejce.  Myślał intensywnie o haczyku, który wedle jej  zapowiedzi, miał na niego czekać. 
-,, Czyżby alimenty? "- rozmyślał.- ,,Słyszał by kto o wpadce z czarodziejką."  Na myśl o piszczącym dziecię w nocy  kapitan wzdrygnąl się i jął rozmyślać jakby tu uniknąć  takich nieprzewidzianych niespodzianek. Ha! Jest rozwiązanie! Ale czy się zgodzi ...i czyyy się godzi- rozterek kapitana nie było końca. 
Ale co to ...magiczna dziewczyna prowadziła go już za rękę po schodach na górę...
-Kuuurtyna! - wykrzyknął Jack.
( Treść+18 została ocenzurowana, )
( Uważnych i wtajemniczonych  czytelników chcących poznać treść odsyłam do ,opowiadania  ,,Chlebak"  😝😄 he he he) 
                                    *
Poranek wstał jak hymn świata — powoli, dostojnie, z majestatem, który przynależy jedynie chwilom narodzin.  Z ciemności nocy, jeszcze ciężkiej od snu ziemi, wyłoniła się pierwsza iskra światła. Niebo, dotąd bezdennie czarne, zaczęło się rozszczepiać barwami: fioletem nadziei, złotem przebudzenia i różem, w którym tliło się ciepło nowego dnia.

Karkonosze uśpione w milczeniu, powoli otwierały oczy — ich szczyty połyskiwały w promieniach słońca jak ostrza mieczy zanurzone w blasku. Z dolin unosiły się mgły które otuliły domek Dyzia i  snuły się między drzewami niczym duchy minionych nocy.

Świat nabierał głosu — najpierw szeptał wiatr, potem zaszumiał las, a wreszcie wśród ciszy rozbrzmiał pierwszy śpiew ptaka, dźwięk tak czysty, jakby był nutą samego początku. I wtedy wszystko — powietrze, kamień, źdźbło trawy — złączyło się w jedno tchnienie życia, w jedno westchnienie istnienia. Tą niczym nie zmąconą ciszę nagle zakłócił donośny krzyk....

..Krzyknął se Jaceny,gdy zobaczył w jakim tempie można jeść bigos.Gdyby nie był głodny,to może by nie krzyknął.Lecz następnie jak typowy Polak się ucieszył,że jakieś alimenty komuś grożą ewentualnie prawdopodobnie...a nie jemu..

...a nie jemu. Bo przecież jak to mówią — cudze nieszczęście smakuje lepiej niż własny bigos.
Jaceny więc usiadł wygodniej, poprawił kraciastą koszulę, i z miną filozofa po trzecim piwie stwierdził, że „życie to jednak kabaret, tylko bilety drożeją”.

Na stole zostało jeszcze pół miski bigosu, więc zgodnie z logiką narodową, nie mógł tego zmarnować. Wziął więc łyżkę, spojrzał na zegarek i uznał, że czas płynie szybciej niż parówki na promocji w Lidlu.

W tle ktoś z telewizora mówił o nowych podatkach, a Jaceny tylko się uśmiechnął — bo przecież podatki to taki folklor, jak pierogi w piątek.

Wtem zadzwonił telefon. Numer nieznany. „Oho” — pomyślał — „albo telemarketer, albo te alimenty jednak moje”.
Podniósł słuchawkę z niepewnością godną człowieka, który nie wie, czy w słoiku jest bigos czy dżem z 2017 roku.

— Halo? — powiedział.
— Dzień dobry, czy rozmawiam z panem Jacenym? — zapytała kobieta o głosie jak z reklamy kredytu bez prowizji.
— Zależy kto pyta — odparł ostrożnie, już sięgając po bigos, bo stres lepiej znosił z kapustą.

— Tu Komitet do Spraw Niespodziewanych Spraw Osobistych.
— To brzmi jak coś, co może się skończyć źle albo śmiesznie — mruknął.

I jak się okazało — miało być jedno i drugie.

— Pan został wybrany do udziału w programie pilotażowym, w którym… no cóż, pański bigos odegra kluczową rolę — oznajmiła kobieta tonem zbyt poważnym, jak na takie zdanie. Jaceny zastygł z łyżką w powietrzu, próbując zdecydować, czy to żart, czy już halucynacje od kiszonej kapusty.
— Proszę czekać pod drzwiami, ekipa już jedzie — dodała, po czym rozłączyła się bez słowa wyjaśnienia.
Jaceny spojrzał na bigos, potem na drzwi i stwierdził, że jeśli ktoś naprawdę jedzie do niego przez bigos, to świat wymknął się spod kontroli jeszcze bardziej, niż myślał.
A mimo to… usiadł i zaczął jeść szybciej — bo przecież nikt mu tego bigosu nie skonfiskuje bez walki.

Jacka wyrwał ze snu hałas dobiegający z parteru. Brzmiało to jak… telefon? A nieee — jednak nie. Raczej coś między łoskotem walącej się szafy, a uderzaniem łyżki o spód garnka przez kucharza pozbawionego litości.

— Co tam się, do stu piorunów, kotłuje na dole? — mruknął, rozglądając się ospale po izbie.

W przestronnym łożu obok niego leżała czarnowłosa piękność, której kibić wyglądała tak, jakby sama natura uformowała ją specjalnie do pozowania w blasku wschodzącego słońca. Jack na moment przymknął oczy, wspominając noc, która mogła spokojnie konkurować z najlepszymi rozdziałami romansów: tych z okładkami, na których dorośli mężczyźni mają bardziej lśniące włosy niż bohaterowie fantasy. Jej długie czarne włosy, które jeszcze parę godzin temu opadając, łaskotały go w twarz, teraz spoczywały na kołdrze w artystycznym nieładzie — jakby sam wicher nocy zrobił im profesjonalną sesję zdjęciową.

Delikatnie wydostał się z jej objęć (co wymagało zręczności sapera i odwagi odkrywcy), zgarnął z podłogi odzienie i ruszył na dół, gotów zmierzyć się z… czymkolwiek, co tłukło się tam o świcie jak pralka na zużytych łożyskach. 

Na dole przywitał go znajomy pejzaż: dekadencki chaos. Stosy talerzy, butelek i szklanek zalegały jak eksponaty w muzeum imprezy, na której czas stracił znaczenie. Jednym słowem: balanga. Dwoma słowami: poważna balanga.🤣 

Przy stole zaś siedział Jacenty, który — jak gdyby nigdy nic — pałaszował słynny bigos Liliany, wyglądając przy tym jak ktoś, kto właśnie ogłosił rozejm z rzeczywistością .Raz  po raz stukał łyżką i dno garnka do chwili aż zobaczył intruza. 

— Słuchaj, Jack — powiedział, przeżuwając z godnością króla ucztującego w piżamie — jedzie tu jakaś ekipa telewizyjna. Będą kręcić reality show. O bigosie. Podobno o moim bigosie.

Jack spojrzał na niego, na kuchnię i na ogólny dramat przestrzeni. Faktycznie: niezły bigos się szykował. W różnych znaczeniach.

I wtedy jak bumerang — choć raczej jak bumerang wystrzelony przez maga, więc z efektem dźwiękowym — wróciły do niego słowa Liliany, wypowiedziane poprzedniej nocy:
„Ale niech i tak będzie — niech noc zdecyduje, co z nas zostanie do rana”.
„Ale pamiętaj, kapitanie, każde życzenie ma swój haczyk…”

Jack westchnął. No i pięknie. Noc zadecydowała. A teraz telewizja przyjeżdża kręcić bigos.

Zanim zdążył zapytać o szczegóły, drzwi wejściowe zatrzęsły się, jakby ktoś próbował je sforsować przy pomocy statywu i entuzjazmu.
Do środka wpadła ekipa telewizyjna: kamera, dźwiękowiec i prowadząca z uśmiechem tak szerokim, jakby bigos był jej osobistą religią.
W tej samej chwili bigos w garnku… zabulgotał podejrzanie i zapachniał tak intensywnie, że wszyscy jednocześnie zamilkli, a kamera sama się ustawiła w jego stronę.
— Czy ten bigos właśnie… rośnie? — zapytał ktoś niepewnie, gdy potrawa zaczęła się podnosić jak ciasto z ambicjami.
Jack przetarł twarz dłońmi i mruknął: — A więc to ten haczyk… życzenia z nocnej zmiany.

😄👍👏

Poranek wstał jak hymn świata — powoli, dostojnie, z majestatem, który przynależy jedynie chwilom narodzin. Gdy pierwsze promienie słońca rozświetliły mglistą polanę, @Nomada spojrzała przez okno i uśmiechnęła się lekko. Wiedziała, że ten dzień będzie inny niż wszystkie poprzednie.

Po chwili wzięła plecak, zapięła kaptur i ruszyła w stronę lasu, gdzie szlak prowadził w głąb jesiennej ciszy. Każde drzewo miało tu swoją historię – ich konary złociły się i czerwieniały jak płomienie, choć nie było tu ognia, tylko czysta natura o świcie.

Idąc wzdłuż ścieżki, usłyszała nagle odgłos łamanych gałązek zza krzaków. Zatrzymała się i nasłuchiwała — serce biło jej szybciej, ale ciekawość zwyciężyła strach. Kiedy odsłoniła liście, ujrzała małego chłopca, który patrzył na nią z mieszaniną zdziwienia i zaciekawienia.

— Witam — powiedziała cicho. — Szukasz kogoś?
Chłopiec skinął głową i wskazał dalej ścieżkę, na której w oddali dostrzegła stare, opuszczone schronisko.

Razem ruszyli w tamtą stronę. W miarę jak słońce wspinało się wyżej, ich kroki stawały się lżejsze, a rozmowa — coraz bardziej naturalna i pełna śmiechu.

Na progu schroniska znaleźli porzucony dziennik — stary, oprawiony w skórę, który jakby czekał, by ktoś go otworzył.
Nomada pochyliła się i szeptem odczytała pierwsze słowa: „Każda podróż zaczyna się w środku serca, a nie na mapie…”
To zdanie brzmiało jak obietnica nowej, niezwykłej przygody.

3 godziny temu, Liliana napisał:

Nomada pochyliła się i szeptem odczytała pierwsze słowa: „Każda podróż zaczyna się w środku serca, a nie na mapie…”
To zdanie brzmiało jak obietnica nowej, niezwykłej przygody.

Chodźmy więc-powiedziała. Ruszyła zdecydowanym krokiem zostawiając ślad na wilgotnym mchu. Chłopiec podążył za nią.

2 godziny temu, Nomada napisał:

Chodźmy więc-powiedziała. Ruszyła zdecydowanym krokiem zostawiając ślad na wilgotnym mchu. Chłopiec podążył za nią.

 

 

 

 

 

 

 

Wkrótce okazało się że to nie był  chłopiec tylko kapitan😅🤣,  który skrył się w krzakach, licząc, że Nomada, tudzież inna niewiasta zapragnie skorzystać z porannej nagiej kąpieli jeziorku... Jak widać srodze się zawiódł, bo w istniejącym obecnie świecie elektroniki,  kopiące się nago kobiety wyginęły jak mamuty. 

Jak żyć mruknął niezadowolony ...

Nomada już miała się rozebrać i zażyć kąpieli, ale ona jednak się nie zdecydowała.

Poma­chał nieświadomej na pożegnanie i poczuł, jak chłodne powietrze poranka owiewa jego twarz. Ścieżka przed nim wiła się jeszcze w dół, prowadząc ku szerokiej drodze, która – jak sądził – zaprowadzi go aż do stacji. Kolory jesieni tańczyły na liściach, a wiatr szeptał coś, jak gdyby doceniając obecność podróżnika w swojej krainie spokoju i przemijania.

Wtedy … napotkał ją ponownie – Nomadę, którą minął kilka chwil wcześniej, kiedy szła w przeciwnym kierunku, niosąc na ramieniu koszyk pełen jagód. Tym razem spojrzała mu w oczy i zatrzymała się w pół kroku.

— Czyżby to nie byłeś ty z tamtej polany? — zapytała, nie kryjąc zdziwienia.

Kapitan przez moment milczał, jakby słowa wynurzone z mgły musiały odnaleźć swoje właściwe miejsce w jego myślach. W końcu skinął głową, uśmiechając się półgębkiem.

— Tak… to ja. Szukam odpowiedzi, które gdzieś się przede mną skryły… i chyba właśnie zaczęły wychodzić na światło dzienne.

Kobieta spojrzała wzdłuż drogi, jakby dostrzegając w niej coś, co dla innych umykało.
— Drogi bywają zwodnicze. Czasem to, czego szukamy, znajduje nas samego. — jej słowa odbiły się echem w powietrzu, jak metafora, którą można było potraktować dosłownie… albo metaforycznie.

I tak – oboje ruszyli dalej, stąpając po opadłych liściach i z każdym krokiem czując, jak ich opowieść dopiero się zaczyna.

Dnia 16.01.2026 o 23:40, BrakLoginu napisał:

Nomada już miała się rozebrać i zażyć kąpieli, ale ona jednak się nie zdecydowała.

Poma­chał nieświadomej na pożegnanie i poczuł, jak chłodne powietrze poranka owiewa jego twarz. Ścieżka przed nim wiła się jeszcze w dół, prowadząc ku szerokiej drodze, która – jak sądził – zaprowadzi go aż do stacji. Kolory jesieni tańczyły na liściach, a wiatr szeptał coś, jak gdyby doceniając obecność podróżnika w swojej krainie spokoju i przemijania.

Wtedy … napotkał ją ponownie – Nomadę, którą minął kilka chwil wcześniej, kiedy szła w przeciwnym kierunku, niosąc na ramieniu koszyk pełen jagód. Tym razem spojrzała mu w oczy i zatrzymała się w pół kroku.

— Czyżby to nie byłeś ty z tamtej polany? — zapytała, nie kryjąc zdziwienia.

Kapitan przez moment milczał, jakby słowa wynurzone z mgły musiały odnaleźć swoje właściwe miejsce w jego myślach. W końcu skinął głową, uśmiechając się półgębkiem.

— Tak… to ja. Szukam odpowiedzi, które gdzieś się przede mną skryły… i chyba właśnie zaczęły wychodzić na światło dzienne.

Kobieta spojrzała wzdłuż drogi, jakby dostrzegając w niej coś, co dla innych umykało.
— Drogi bywają zwodnicze. Czasem to, czego szukamy, znajduje nas samego. — jej słowa odbiły się echem w powietrzu, jak metafora, którą można było potraktować dosłownie… albo metaforycznie.

I tak – oboje ruszyli dalej, stąpając po opadłych liściach i z każdym krokiem czując, jak ich opowieść dopiero się zaczyna.

 

 

Chcę mieć taki dywan w salonie- pomyślała- dywan z motywem jesiennych liści. Nagle Kapitan przerwał jej wewnętrzne dywagacje o pięknie natury...

— Kto ma dziś dywan w salonie?
Lecz po chwili zastanowienia dopowiedział szybko:
— Aaale… na takim dywanie można by robić różne fiki-miki we dwoje.
To była jedna okoliczność łagodząca, która dopuszczała w oczach Kapitana posiadanie arrasu na mieszkalnych, poziomych płaszczyznach. Ha! Nawet nie okoliczność łagodząca.
W tym momencie w Kapitanie obudził się Tommy Lee Jones ze „Ściganego” i pochwycił jedyny możliwy trop. Uniósł powieki wyżej i spojrzał na Nomadę zupełnie innym wzrokiem.
— Aaa, więc dlatego marzą się jej jesienne liście — pomyślał.
Obrazy, które podsunęła mu wyobraźnia, przeleciały przez głowę jak w kalejdoskopie. Nie na darmo siedział w krzakach nad jeziorem. Było teraz jak znalazł… Poranna naga kąpiel wśród kwitnących liliowców? Czemu nie. Dywan… kominek…
Głośno zaś, wyrwany z odmętów myśli, rzekł do Nomady jak śledczy na przesłuchaniu:
— A nie chcesz przypadkiem kominka?

Nomada zmrużyła oczy. Ten typ pytania znała aż za dobrze — zadane niby od niechcenia ale nachalnie podszyte podstępem. Kominek był przecież ciężką artylerią.
— Kominka? — powtórzyła powoli, jakby smakując słowo. — A po co mi kominek?
Kapitan odchrząknął. W jego głowie plan już się rozrastał, obrastał w detale i pękał w szwach od symboliki. Kominek to nie był zwykły element. Tam ciało do ciała..
-.ech - westchnął - No wiesz — powiedział tonem człowieka, który absolutnie nie ma nic do ukrycia — skoro już mamy dywan z jesiennymi liśćmi… to kominek tak jakoś… sam się nasuwa.
Nomada widziała ten błysk w jego oku — błysk człowieka, który już siedzi w fotelu, patrząc w ogień, który jeszcze nie istnieje. Z kubkiem czegoś ciepłego ....a nie to nie kubek... 🤣

Dygresja 

Podążamy dalej w kierunku?

@Nomadawyciąga kryształ eukaliptusa wrzuca do kubka z gorącą wodą by otrzeźwić zatoki kapitana 🤣 lub wpada ekipa telewizyjna od @Lilianaaby nakręcić niezły bigos tj pornola 🤣