Całkiem niezły film kiedyś tam obejrzany to...

20 godzin temu, Gość w kość napisał:

teraz puść coś takiego współczesnemu dziecku,

Spróbuj 😁 pokaż dziecku jak się bawić w dom:

Monia, chyba jednak urlop od forum skończyłaś, zatem kontynuując wątek, 

Dnia 11.06.2026 o 09:54, Vitalinka napisał:

Historia dość prosta można obejrzeć jak nudno, ale nie jest to jakieś wielkie wow.

Dzięki za opis, chyba aż tak mi się nie nudzi,  więc skoro nie zachęcasz to go nie obejrzę. 

A co do sylwetek   to myślę, że najładniejsze mają gimnastycy, a najmocniej zbudowani sa zapaśnicy. Tancerze to trochę jakby cały czas kardio  robili, tak mi się wydaje. Ale to tylko moje wydawanie  a nie wiedza.  

,,Siła spokoju" to taki film o chlopaku- właśnie gimnastyku, który trochę przeholowal z zabawą  i skończyło się źle. Trudno mu się pozbierać aż spotka kogoś, kto poprowadzi go drogą miłującego pokój wojownika . Obejrzalam dawno temu, wtedy mi się podobał ale wątpię, by ten film dobrze się zestarzal. 

, Kolory zła: czerń'

Obejrzalam ale to nie moje kino,  za dużo tej przemocy.  Jakieś odcinanie głowy...okropne. W pierwsze części było odcinanie warg...Już nie wiem co gorsze. Kto pisze takie książki? Kto czyta? Kto ogląda? No ja, ale to dlatego, że grał Gierszał. Z tym, że w tym filmie aktorstwo  bylo takie sobie. Piotr Żurawski wypadl najlepiej, mocno. 

Fabuła też nie powalała, jakies takie to wszystko sztuczne,  tematy zgrane, niektóre wątki niedorzeczne. 

Nie dla mnie.

,,Sprawa osobista "

Francuski film.opowiada o strajku żółtych kamizelek  który w 2018 r opanował Paryż.  

Główna bohaterka,  pani kapitan,zajmuje się sprawami wewnętrznymi  w policji, czyli prowadzi dochodzenia  w sprawie policjantów. Film skupia się na jednej takiej sprawie, gdy od policyjnego strzału gumową kulką chłopak  trafia do szpitala  z ciężkimi obrażeniami głowy . Matka składa doniesienie i nasza pani policjantka zaczyna ta sprawę badać. A my oczywiście z nią.

Film warto zobaczyć  świetne zdjęcia,  wydają się być z prawdziwych zamieszek, ciekawy sposób pokazania pracy śledczych. Ale to, co filmie zostaje, to niestety przygnebiajacy  obraz sprawiedliwości.

,,Więcej krwi"

Na podstawie książki Jo Nesbo..aż się wierzyć nie chce

 Obejrzalam.na przyspieszeniu bo takie to było nierozkrecajace się i pomyślałam,  że dalej będzie lepiej. Nie było. 

,,Dwaj prokuratorzy "

Film Sergieja Łoźnicy na podstawie noweli Gieorgija Demidowa- więźnia sowieckich łagrów, opowiada o młodym prokuratorze, pełnym socjalistycznych przekonań, w którego ręce dostaje się list od więźnia politycznego. List nie spłonął, tak jak wszystkie inne, bo pisany byl krwią na kawałku metalu. Więzień skarzy się w nim, że został niesłusznie oskarżony i że jest torturowany . Tym więźniem jest Siergiej,  były wykładowca prawa, który uczył naszego młodego  prokuratora- Korniejewa.

Korniejew nie bez trudu dostaje się do Siergieja,  wysłuchuje go i widzi jego rany, jego umęczone ciało. Przyjmując jego zeznania,o nieludzkiej traktowaniu więźniów przez NKWD, udaje się w tej sprawie do głównego prokuratora Wyszyńskiego, przedstawia mu sytuacje licząc na poparcie z jego strony. To lata wielkiej stalinowskiej czystki, czyżby Korniejew jeszcze nie wiedział,  że Stalin zamykał w więzieniach wszystkich swoich wcześniejszych towarzyszy? Czy myślał, że to wszystko może przydarzyć się innym, ale nie jemu? Czy jeszcze nie rozumiał, że w tym autorytarnym systemie  władzy prawo nie istnieje,  a ważna jest tylko ideologia,  żonglujaca aktualnymi ,,wrogami ludu" według potrzeb? Że terror to prosty i skuteczny sposób  do utrzymania władzy?

Może to wydawać się dziwne,  ale moze tak właśnie było. Czytając wspomnienia  więźniów gułagow, można tam znaleźć wypowiedzi, gdzie więźniowie skazani za nic ciągle jeszcze wierzą w partię i sowiecką  ideologię. Bo wyzuci z innej wiary,życie oddając partii, nic innego nie mieli?

Film nie jest skomplikowany, w kilku zdaniach można całego go opowiedzieć. Wiemy, co ogladamy, zatem wiemy,jak to się wszystko skończy, więc i koniec nie jest tu jakiś  spektakularny. Akcja jest powolna,  są długie ujęcia,  wszystko takie niespieszne, jakby dawało czas młodemu  Korniejewowi, żeby się wycofał. Spotkanie z zastępcą naczelnika więzienia, potem z samym naczelnikiem, wszystko to wydłużone  o godziny oczekiwania  w których  ma czas, by odwrócić się i wyjść.  Ciągnące się schody, kolejno otwierane i zamykane na klucz drzwi,  wiezienni strażnicy - wszystko to działa niesamowicie na odbiór filmu. Realizatorsko to niesamowity film. Aktorzy zagrali bardzo dobrze. Wszyscy. Nawet strażnicy wiezienni którzy nie mieli żadnej kwestii do wypowiedzenia. 

Dla mnie ten film to wielkie  kino.  

,,Nauczycielka"

Film Jana Hrebejka to historia  osadzona w Czechosłowacji lat 80tych.

Do szkoły przychodzi nowa nauczycielka, wygląda na miłą kobietę, serdecznie  wita się z dziećmi , prosi je o przedstawienie się i podanie czym zajmują się rodzice. Trochę dziwne, że to ją interesuje i jeszcze dziwniejsze, że zapisuje  te wiadomości w swoim notatniku. Jednak pani od rosyjskiego, slowackiego i czegoś tam jeszcze ciągle  wydaje nam się miła, więc niech pyta o co chce. 

Drugi plan filmowy jest taki, że dyrektorka szkoły organizuje zebranie rodziców, na wniosek kilkorga z nich, w celu zebrania podpisów pod skargą na panią nauczycielkę,  dzięki której mogliby się jej że szkoły pozbyć, co nie jest łatwe, bo wspomniana nauczycielka jest też przewodniczącą partii w tej szkole.  I ma siostrę w Moskwie. Taki  socjalistycznych VIP. 

Stopniowo poznajemy zarzuty wobec niej. Czy są poważne? Coraz bardziej, bo to komediodramat,  więc opowiada o poważnych sprawach w lekki sposób, ale jednak dramat. Robi to z  wyczuciem, nie ośmiesza,  nie wyśmiewa i dobrze wie, gdzie leży prawda.  Świetnie portretuje rodziców,  czasem więźniów sytuacji, bo to i czasy były jakie  były i przyzwolenie na niegodziwość było spore. I też szkoła miała w domu  inne poważanie.  

Film mnie wciągnął bardzo, bo opowiesc ciekawa, dialogi  interesujace i aktorsko mega, a za postać pani nauczycielki aktorka  zasługuje na oklaski, bo tak świetnie ją zagrała.