Tablica liderów

Julia Pietrucha! Pamiętam, słodka dziewczyna z ukulele. Zmiana wizerunku na moje oko pozytywna ; ) Film, hmm powstał na potrzeby czasu? Możliwe .

Cudownej soboty, wszystkiego co piękne, zdrowia Kochani. I miłości, dla każdego z Was ogromu miłości❤️

Nomada już miała się rozebrać i zażyć kąpieli, ale ona jednak się nie zdecydowała. Poma­chał nieświadomej na pożegnanie i poczuł, jak chłodne powietrze poranka owiewa jego twarz. Ścieżka przed nim wiła się jeszcze w dół, prowadząc ku szerokiej drodze, która – jak sądził – zaprowadzi go aż do stacji. Kolory jesieni tańczyły na liściach, a wiatr szeptał coś, jak gdyby doceniając obecność podróżnika w swojej krainie spokoju i przemijania. Wtedy … napotkał ją ponownie – Nomadę, którą minął kilka chwil wcześniej, kiedy szła w przeciwnym kierunku, niosąc na ramieniu koszyk pełen jagód. Tym razem spojrzała mu w oczy i zatrzymała się w pół kroku. — Czyżby to nie byłeś ty z tamtej polany? — zapytała, nie kryjąc zdziwienia. Kapitan przez moment milczał, jakby słowa wynurzone z mgły musiały odnaleźć swoje właściwe miejsce w jego myślach. W końcu skinął głową, uśmiechając się półgębkiem. — Tak… to ja. Szukam odpowiedzi, które gdzieś się przede mną skryły… i chyba właśnie zaczęły wychodzić na światło dzienne. Kobieta spojrzała wzdłuż drogi, jakby dostrzegając w niej coś, co dla innych umykało. — Drogi bywają zwodnicze. Czasem to, czego szukamy, znajduje nas samego. — jej słowa odbiły się echem w powietrzu, jak metafora, którą można było potraktować dosłownie… albo metaforycznie. I tak – oboje ruszyli dalej, stąpając po opadłych liściach i z każdym krokiem czując, jak ich opowieść dopiero się zaczyna.

Mam tak samo. Herbaty różne, ale zielona najlepsza, a kawie podziękuję.

Albert Einstein

Ja jeszcze do czterdziestki nie dobiłem, a już mi się nie chce... 🥴