Z szuflady...moje wiersze

galopem

przebiegłam obok Życia
za prędko,galopem,
nie zdążyłam nabrać
rozumu i oddechu,
nie zdążyłam rozejrzeć się wokół,
nie umiałam dostrzec
jak świat pięknieje obok,
ominęłam swoje Życie
z klapkami na oczach,
popędziłam naprzód
jak w sto koni,
pomyślałby kto,
że Życie chcę przegonić...

przyszedł czas refleksji,
Życie jest tylko jedno,
trzeba je zauważyć
i nie mijać w biegu...

 pułapka

dała się mucha uwięzić
w szklance,
tłucze się w niej i brzęczy
nieustannie,
musze nie wolno spacerować
po stole,
nie wolno także maczać nóg 
w rosole,
zabronione ma latanie
po sejmie,
niewskazana obserwacja kto tam
drzemie,
nie może zapuścić oka
w kamerę,
bo zaraz pięścią w łeb
ją zdzielą,
brzęczy więc mucha w szklance
nieboga,
i czeka okazji,aż szklanka spadnie
na podłogę...

Godzinę temu, Dionizy napisał:

Piszesz tak że przestaję być na ta muzykę obojętny

Bo Irena się rozkręca, odsłania stopniowo i niespiesznie. 

Dwie tęsknoty, powściągliwa i cicha jej, a Twoja gwałtowna i szarpiąca, pięknie. 

16 minut temu, aliada napisał:

 

Bo Irena się rozkręca, odsłania stopniowo i niespiesznie. 

 

Dwie tęsknoty, powściągliwa i cicha jej, a Twoja gwałtowna i szarpiąca, pięknie. 

Tak ,tak,tak! Wyciągam z szuflady i dopisuję nowe.

Aliado,czytasz w mojej głowie...?

 do ciebie...

moje myśli przysiadły cichutko,
gdzieś w zakamarkach głowy,
jak ptaki gotowe do lotu,
czekają cierpliwie,aż zawołasz,
wtedy szybciutko przyfruną,
przyniosą słów bukiety
nasączone sercem,
usiądą na twoich ramionach,
i będą szeptać wierszem...

będą malować marzenia,
zgubione gdzieś po drodze,
będą opowiadać o snach,
zamkniętych w tajemniczych ogrodach...
przytul wiersze do serca,
uśmiechnij się do słów,
przecież wiesz,że one
to do drzwi życia klucz...

smak życia

bo zupa za słona
i sos nie doprawiony,
za to dzień sądny
i kara zasłużona...

bo twarz zmęczona
i łzy w oczach,
w nagrodę śmiech gromki
i zemsta sroga...

bo ciało znużone
i nie zawsze nadąża,
więc bat w ręce
do wysiłku zachęca...

żal rozbija się o ściany,
a na duszy blizny pozostają...

@IrenaDzięki Irenko -wspaniałe te Twoje wiersze

tęsknota

szukam ciebie niezmiennie
poprzez wiosny czar
i kwitnących jabłoni cud,
poprzez lata słodkiego żar
i miodu bursztynowego smak...
szukam cię nieustannie
poprzez jesiennych wieczorów czas
i tańczących liści szmer,
poprzez dni zimowych blask
i śnieżnych zawiei mgłę...
znajduję ciebie w moich snach
poprzez marzeń cienką nić,
to tylko złudzenie...wiem,
ale wracam śnić...

2 minuty temu, Irena napisał:

znajduję ciebie w moich snach
poprzez marzeń cienką nić,
to tylko złudzenie...wiem,
ale wracam śnić...

Śliczne to jest.

 love you

przychodzi nie wiadomo kiedy,
nie zwraca uwagi na pory,
wtedy,gdy się najmniej spodziewasz,
wpędzi cię w swoje amory...

spojrzy na ciebie powłóczyście
i czyś młody,czy stary,
ogłupi cię do reszty,
na to,niestety,nie ma rady...

rzuci na ciebie urok,
zamkniesz oczy na wszystkie wady,
popędzisz na oślep przed siebie
gnany amora batem...

zderzysz się na tej drodze
z czymś,czego nie przeskoczysz,
ockniesz się z guzem na czole,
zaboli,oj zaboli...

48 minut temu, la primavera napisał:

 

Śliczne to jest.

Dziękuję...?

 bezsenność

tysiące minut bezsennych,
trwanie poza czasem,
brak odniesienia,
przytulanie poduszki
i rachunek sumienia,
gonitwa myśli
wokół własnej osi,
tykanie zegara
coraz głośniej i głośniej,
coraz bliżej świtanie,
do okna puka ranek,
i wkrada się zmęczenie...

ładne

Bardzo piękne są te Twoje wiersze @Irena  

@toja    @Basiunia  Dziękuję!??

anioły też płaczą...

anioł w bieli
przycupnął na poręczy,
życiodajną kroplówką
ogrzewa zmarznięte serce,
ciepłą dłonią
odgarnia
kosmyk z czoła…
anioł na poręczy
czuwa,
gdy nadchodzi noc
też płacze…

okno

okno 
jest radością,
gdy na znajomej ścieżce
dojrzy znajomą postać....
okno
jest smutkiem,
gdy przez dym z papierosa
widzi tylko pustą ścieżkę...
jednak-
niemądre okno-
wciąż wypatruje i czeka...

W dniu 6.02.2019 o 11:14, Irena napisał:

do ciebie...

 

moje myśli przysiadły cichutko,
gdzieś w zakamarkach głowy,
jak ptaki gotowe do lotu,
czekają cierpliwie,aż zawołasz,
wtedy szybciutko przyfruną,
przyniosą słów bukiety
nasączone sercem,
usiądą na twoich ramionach,
i będą szeptać wierszem...

będą malować marzenia,
zgubione gdzieś po drodze,
będą opowiadać o snach,
zamkniętych w tajemniczych ogrodach...
przytul wiersze do serca,
uśmiechnij się do słów,
przecież wiesz,że one
to do drzwi życia klucz...

Ładne masz myśli

Ja nigdy nie miałem takich

Nigdy nie było mnie na nie stać

cichego pokornego wędrowca przez życie

xxxxxx

moje?

myśli wykrzywione cierpieniem
otulają skronie

cierniową koroną 

na palu nad głową

na kawałku kartonu po popkornie

wy gryzmoliło życie napis

> skazany na niebyt<

zdziwiony bólem tęsknoty

obserwuję kruki

rzucające losy

o moją wątrobę

22 godziny temu, Dionizy napisał:

Ładne masz myśli

Ja nigdy nie miałem takich

Nigdy nie było mnie na nie stać

cichego pokornego wędrowca przez życie

xxxxxx

 

 

moje?

myśli wykrzywione cierpieniem
otulają skronie

cierniową koroną 

 

na palu nad głową

na kawałku kartonu po popkornie

wy gryzmoliło życie napis

> skazany na niebyt<

 

zdziwiony bólem tęsknoty

obserwuję kruki

rzucające losy

o moją wątrobę

 

 

Twoje myśli bolą...wrzuć im okruch nadziei,nie będą tak cierpieć...

 inwentaryzacja

bywa,że w życiu
trzeba coś zmienić,
odmienić,zamienić,
wstawić,odstawić,
i się zastanowić...

przeszukać też należy
życie na nowo,
poprawić,dodać,
odjąć,zredukować,
bo wszystko musi pasować...

można też czasem
coś odsłonić,lub zasłonić,
zakryć,schować,
albo też wszystko pokazać,
aby się wykazać...

niekiedy wskazane jest
coś skreślić,coś podkreślić,
napisać,odpisać,
nawet się podpisać,
by coś uzyskać...

apetyt na życie

moje życie
jak dojrzałe czereśnie
zrywam
jego owoce
przez chwile małe
przez lata całe,
apetyt na życie
nieposkromiony
na lato i zimę
na słońce i deszcz
i na co tylko chcesz,
ale pestki...
cóż pestki?
bo  twarde są,
no tak,tego nie da się
zjeść...

 będzie dobrze...

są miejsca,
w których cisza krzyczy,
gdzie nieme cierpienie
wyciska łzy z oczu...
powietrzem gęstym
od stłoczonych myśli
źle się oddycha...
zrosłaś się z krzesłem,
choć chciałabyś uciec,
czekasz...
przychodzi w białym
fartuchu,
z najpiękniejszą muzyką,
twoje ucho słyszy
będzie dobrze...
będzie dobrze...
będzie...

porażka

zasępiło się niebo
nade mną,
wykrzywiło się szyderczo
i wypluło-
-porażka!
jak to,
przecież
zagniotłam życie
jak ciasto na pierogi,
aby było 
zjadliwe...
przecież
poskromiłam złość
i nałożyłam kaganiec
milczenia...
przecież
przygłaskałam miłość
i zwróciłam ją ku 
bliźnim...
porażka??

5 godzin temu, Irena napisał:

będzie dobrze...

 

są miejsca,
w których cisza krzyczy,
gdzie nieme cierpienie
wyciska łzy z oczu...
powietrzem gęstym
od stłoczonych myśli
źle się oddycha...
zrosłaś się z krzesłem,
choć chciałabyś uciec,
czekasz...
przychodzi w białym
fartuchu,
z najpiękniejszą muzyką,
twoje ucho słyszy
będzie dobrze...
będzie dobrze...
będzie...

Będzie dobrze. To są puste słowa które przykrywają odpowiedzi. Na onkologii na której od czasu do czasu bywam coś pomóc, pogadać  potrzymać za ręce te słowa padają masowo, w nadmiarze. Dział;ają na ludzi chorych i na zaangażowanych jak płachta na byka. Nie budzą dobrych emocji

ostatnie oddechy

kilka drżeń nerwu

koło wyschniętego oka

zapadłe redliny ust

kostki palców owinięte w pergamin skóry

wtopione w pościel

i tylko te słowa

będzie dobrze.

W dniu 12.02.2019 o 22:17, Dionizy napisał:

Będzie dobrze. To są puste słowa które przykrywają odpowiedzi. Na onkologii na której od czasu do czasu bywam coś pomóc, pogadać  potrzymać za ręce te słowa padają masowo, w nadmiarze. Dział;ają na ludzi chorych i na zaangażowanych jak płachta na byka. Nie budzą dobrych emocji

 

ostatnie oddechy

kilka drżeń nerwu

koło wyschniętego oka

zapadłe redliny ust

 

kostki palców owinięte w pergamin skóry

wtopione w pościel

 

i tylko te słowa

będzie dobrze.

Tam gdzie ja byłam i jeszcze bywam ,onkolodzy nie rzucają takich słów na wiatr,wiedzą ,co mówią...i wtedy słowa są muzyką...

Kto nie ma w sobie nawet cienia nadziei,jest przegrany...we wszystkim...

 blue cafe

niebieska kafejka
tuż za rogiem,
malutka dziupla
ze spadzistym dachem,
pod krzywym neonem,
zakurzone szyby
z niebieskimi okiennicami,
przez wycięte serduszka
spływają deszczowymi łzami...
w głębi blask świeczki
tańczy na ścianie,
przy stolikach cienie
przywołane wspomnieniami,
nad filiżanką
obłoczek pary,
obok papieros
i smużka dymu szara...
tu czas się zatrzymał,
zakreślił granice,
w niebieskiej kafejce
skrył swe tajemnice...

 oddech miasta

noc,
cisza wypełniona
oddechem miasta,
ze szpitalnego okna
widzę ostatni kurs
nocnego autobusu,
ktoś upuścił butelkę,
z brzękiem
potoczyła się po chodniku...
domy przymykają
senne powieki,
znużone czuwaniem,
ktoś człapie korytarzem,
ktoś płacze za ścianą,
słyszę swój oddech...

Nie mogę sie odnaleźć w Twoim śpiewie tym zza uśpionych okien miejskich domów. Nie jest to moja nuta chociaż czy ja mam taką swoją nutę? nie wiem. Najczęsciej otacza mnie taka zwykła, banalne cisza w której zagubił sie oddech i szum ostatniego autobusu. cisza........

moja wena i olśnienie

spokój myśli

światło

mrok

ja

w zakamarku mózgu krzyk

ZRÓB COŚ!!!!

zemdlałe ręce na klawiszach

wkoło cisza

jakże głucha
i ja

sam

i to chyba na tyle tak na szybko, na kolanie, w pośpiechu niezgrabnie jak słoń w składzie porcelany Tu w Twoich myślach.

Czemu tak zamilklas Ireno 

1 godzinę temu, Dionizy napisał:

Czemu tak zamilklas Ireno 

Dzięki za troskę? muszę najpierw zająć się przyziemnymi sprawami,np naleśnikami,które śniły mi się w nocy...i Balu,który domaga się pieszczot.

Odezwę się niebawem,pozdrawiam !

jak węże

jedna pani drugiej pani
sączy w ucho słowa,
jak tam dzisiaj na plebanii?
i zgroza gotowa... 

jedna pani drugiej pani
pluje w ucho jadem,
widzi pani,jak ta dzisiaj
chodzi źle ubrana... 

jedna pani drugiej pani
syczy w ucho szeptem,
jak to dziecko jest chowane,
rośnie zeń nicpotem... 

jedna pani drugiej pani
z rana do wieczora,
słowa w węże się zmieniają
i kąsać gotowe...

poczekalnia

na łóżkach ustawionych
pod ścianami
w biel pościelową
wychudłe cienie
się wtapiają
ręce przezroczyste życiem
naznaczone
teraz już są spokojne
i uśpione
w oczach wpatrzonych w coś
za oknem
spokój i pogodzenie 
z losem
łóżka ustawione pod 
ścianami
w kolejce do nieba
czekają...

ja

powoli odzyskuję oddech,
spokojnie rozdzielam myśli,
zaszywam dziury w sercu,
wiem,pozostaną blizny...

tapetuję ciemne strony
jasnymi barwami,
maluję świat na nowo,
może siebie w nim odnajdę...

Piękne wiersze piszesz.
Ten jeden z ostatnich, aż nad nim chwilę przystanąłem i wpadłem w lekką zadumę:

3 godziny temu, Irena napisał:

powoli odzyskuję oddech,
spokojnie rozdzielam myśli,
zaszywam dziury w sercu,
wiem,pozostaną blizny...

Nie będę o nic dopytywał, bo rzuca się jedno, że to chyba są osobiste przeżycia...

Godzinę temu, BrakLoginu napisał:

Ten jeden z ostatnich, aż nad nim chwilę przystanąłem i wpadłem w lekką zadumę:

 

Druga zwrotka wprowadza wąską ścieżkę optymistycznej nadziei. Czy się uda?  Oby...

Natomiast dla mnie cudowne jest "rośnie zeń nicpotem"

3 minuty temu, Tako rzeczka Brahmaputra napisał:

Druga zwrotka wprowadza wąską ścieżkę optymistycznej nadziei. Czy się uda?  Oby...

Natomiast dla mnie cudowne jest "rośnie zeń nicpotem" 

Oby...
Ona wszystkie te swoje wiersze piękne. Może nie jestem osobą, która akurat powinna się wypowiadać, bo sam nie piszę, ale to do mnie trafia, a ten, o którym wspomniałem jakbym sam osobiście odebrał. W sumie chyba każdy go może trochę "porwać" dla siebie i swoich przeżyć w życiu

Irena ładne wiersze pisze.Ja nie znam się na poezji ale mi się podobają.

Urszulo co za pustki uczyniłaś w domu moim tym granatem swoim<- to mój najwyższy poziom w tej dziedzinie