Śmierć widziana naszymi oczami

Zastanawialiście się kiedyś jak to jest? Człowiek zapada w wieczny sen i pozostaje po nim pustka. Kilka lat temu miałam taką sytuację, że byłam przy śmierci pewnej osoby. Nie był to nikt z mojej rodziny, ale ona była kompletnie sama, a ja chciałam by chociaż na finiszu swojego życia poczuła, że ma kogoś. Dlatego ją odwiedzałam. Któregoś dnia czekała na mnie, wpatrywała się w drzwi z nadzieją, że w końcu przyjdę i tak się stało. Usiadłam obok niej na łóżku, ona mnie złapała za rękę i zamknęła oczy... To był koniec, a pielęgniarka powiedziała, że ta osoba czuła, że umrze i najwyraźniej chciała bym była przy niej w danym momencie. Od tamtego momentu wielokrotnie zastanawiałam się nad śmiercią i jej rodzajami. Jedni tak jak ta osoba odchodzą w spokoju, inni zaś bardzo się męczą. Jak myślicie? Czy nasze życie ma wpływ na nasz koniec? Czy jeżeli człowiek się z nim rozliczy może liczyć na spokojną śmierć?

Myślę że spokojnie to już tylko w trumnie się leży. To zależy czy rozliczy się uczciwie, zrobi rachunek sumienia i najważniejsze czy będzie gotowy odejść. 

Dobrze i pogodnie zyje się dopiero wtedy gdy człowiek pogodzi się z tym że kiedyś umrze

A czy można ten moment przewidzieć Wątpię. Spędzam sporo czasu wśród ludzi chorych można powiedzieć śmiertelnie i większość z nich nie dopuszcza tej myśli do siebie. Są wtedy spanikowani, agresywni, wylewają na wszystkich dookoła swój gniew i frustracje Ci którzy są pogodzeni z przeznaczaniem są spokojni, pogodni. Po prostu odchodzą Bardzo trudny temat.

Dyzio znam ten widok , sama niejednokrotnie leżałam z osobami takimi 

Wiem że ci ludzie czują tak a często jest tak że łapią się każdego żeby lepiej mu było  przez ostatnie dni .

Niektórzy chcą sami szybciej umrzeć bo życ już nie chcą , to jest najgorsze 

Nie ma wpływu żadnego. Nie zaplanujesz śmierci i nie ułożysz scenariusza.

Dnia 3.06.2018 o 00:16, Dionizy napisał:

Dobrze i pogodnie zyje się dopiero wtedy gdy człowiek pogodzi się z tym że kiedyś umrze

A czy można ten moment przewidzieć Wątpię. Spędzam sporo czasu wśród ludzi chorych można powiedzieć śmiertelnie i większość z nich nie dopuszcza tej myśli do siebie. Są wtedy spanikowani, agresywni, wylewają na wszystkich dookoła swój gniew i frustracje Ci którzy są pogodzeni z przeznaczaniem są spokojni, pogodni. Po prostu odchodzą Bardzo trudny temat.

To prawda, poradzenie sobie z problemami egzystencjalnymi, umiejętność pogodzenia się ze śmiercią, daje wewnętrzny pokój. Myślę, że to jest chyba najtrudniejszy problem jaki trzeba w sobie przerobić, to uświadomienie sobie, że jesteśmy tu na chwilę, jakiś bardzo mały kawałek historii i zaraz wszystko się skończy. Z jednej strony, patrząc na to jak życie potrafi być ciężkie, ile tu bólu i cierpienia, ta świadomość śmierci może dawać uczucie uwolnienia i nadzieję, że na tamtym świecie będzie lepiej, z drugiej strony pojawia się strach, frustracja, bo tak naprawdę nie wiemy co nas czeka.

Temat chyba dla każdego z nas bardzo trudny, widzę, jak przechodzi to teraz moja mama, zbliżając się do 60-tki, z roku na rok, coraz częściej o tym mówi, coraz więcej w niej lęku i frustracji, niby stara się żyć normalnie i nie pokazywać tego po sobie, a jednak to widać.

"Chcę być panem życia i śmierci" - Ted Bundy

W hospicjum bywałam. Każdy z rezydentów wiedział, że jego godziny są policzone. Niesamowite, ale oni mieli tyle pozytywnej energii w sobie, żartowali, gadali głupoty, tak jakby jeszcze chcieli złapać ostatni haust życia.