Poezja śpiewana Karola Wojtyły

Dzisiaj słuchając jednej z najpiękniejszych Modlitw w świecie muzyki . Odsluchalam przypadkowo wiersz Karola Wojtyły  śpiewany

Każdy kto kochał JPII wie że pisał wiersze i to jeszcze jakie . 

Posłuchajcie i sami wklejajcie  linki lub jak kto woli same tytuły wierszy . 

Możemy również rozmawiać , rozmyślać nad nimi .:)

Zapraszam Wszystkich serdecznie ?

Jeśli mowa o JPII to raczej mało pasuje do muzyki? Prędzej do Religii. Można powiedzieć, że kochał muzykę i dlatego, ale on kochał wszystko i wszystkich

Na początek

Hej ale również  słowa można  wyspiewac jakie się chce komuś cos przekazać

Wybacz mój błąd
Dam coś od siebie...

Poethicon "Wybrzeża pełne ciszy" - Jan Paweł II

Hej nic nie szkodzi

Miło  mi że dołączyłeś

Pablo moja rowniez ukochana pieśń

Twój utwór zostawiłas u mnie

Tak Pablo i za to jaki

Tylko zostawiłem po sobie ślad, bo ceniłem i nadal cenię JPII, ale nie trzeba być jasnowidzem by zauważyć, że tematy tutaj głównie są zakładane dla was dwojga i sami ze sobą piszecie a ja raczej lubię wszędzie się udzielać a nie w zamkniętej grupie bo to troszkę taka klika się robi  

Robociku nie tylko dla nas Zakładam je dla wszystkich

Nie wiem dlaczego tak uważasz ?

No przestan , miłego dnia , pisz sobie spokojnie  kazda literka jest tu droga i Twoja też Gosc hej  Ide sobie poszukac muzyki , na razie

Żadnej kliki też nie ma tu również .

Pamiętaj o tym Hej 

Dzisiaj znalezione w necie przeze mnie 

Nieznany wiersz Karola Wojtyły

Przełom (fragment) Pytacie czemu w liściach omdlałych krwawe gwiazdy nieba zawieszam Pytacie czemu na szczytach serca cios włóczni nieznanej noszę To tak się zmaga we mnie gotyk duszy i ciała renesans A pod habitem wśród żeber wyschłe dna potoków Tędy ciało kąpałem w rozkoszy a potem suszyłem w prochu I oto znowu jest jedność Ciało do duszy powraca A teraz w brzemionach kory dźwigam drzew musujący sok Srebrne ciała rzek w ramionach rozległych kołyszę i duszą skrzelami wiatru oddycham z duszą świata I widzę Linię słońca naginam pod mój wzrok Tak z wolna wytracam siebie by znowu siebie odnaleźć I odnajduję w tych plamach zawieszonych jak gwoździe u rąk I odnajduję w morza nad pył gwiazd chluszczącej fali I odnajduje w Tobie który mą duszę jednoczysz z duszą słońc Oto jest chwila strzelista Prawie już nie ma tajemnic I Ty mi wyznawasz jak teraz ode mnie zawisłeś Więc czoło suszę znów w prochu i wiążę sznury z wiklin na próżno Bo oto rąk mych na pomoc wzywasz i oto poprzez ciemność skłaniasz się ku mnie Chryste (...) 

Czytaj więcej: http://www.gazetakrakowska.pl/artykul/361293,krakow-odkryto-nieznane-wiersze-karola-wojtyly,id,t.html

Prosze o zablokowanie tego topiku

Nie wolno bo to religijny topic , nie godzi się