3 ostatnie litery.

Niesubordynacja

Wymaganie 

No raczej 🙄

Paliwem motocykli jest metanol, a nie etanol.

Razowym 

No dobrze, ale okład mogła byś zrobić tak z dobrego serca ☺️

Jest jedną rzeczywistość Kosciu.   No, ale skoro tak twierdzisz, to ja tamtym z innej rzeczywistości Kościem, byłam swojego czasu bardzo,bardzo, naprawdę bardzo (uwierz) zauroczona i intensywnie o nim myślałam🙂     Lecz skoro Ty to ten inny, to rozumiem już moje roczariwanie🙂   Wygląda na to, że jest jak piszesz niestety...

fajnie, ale nieosiągalne dla mnie...  

wszystko zaczyna się w głowie😉

Proszę bardzo, ja pomedytuję przed porankiem😉

Wszystko zaczyna się w głowie ;  )

Wianek na drzwiach przypomina jeszcze😏

Pasztet z królika🤔

mam kawę, i nie zawaham się jej użyć🤨  

stóp?

to pewnie Gość w kość z innej równoległej rzeczywistości🤨

Uraz

Ktoś musiał myśleć przez tydzień o ustawie,więc się poświęciłem dla dobra ogółu,ale i tak nic nie wymyśliłem. Teraz pozostaje zagwostka co zrobić z metalowymi grzebieniami..może zwyczjnie ich zakazać lub w centrum miast zrobić wolne strefy od metalowych.. Trzeba będzie wnikliwie przemyśleć tą kwestię.

Zanim ktokolwiek zdążył zaprotestować, drzwi rozwarły się szeroko, a do środka wlała się fala ludzi, kabli i podekscytowanych szeptów. Operator ustawił kamerę niemal pod samym nosem gospodarza, ktoś inny już rozkładał lampy, oślepiając wszystkich ostrym światłem, a energiczna reporterka poprawiła mikrofon i z szerokim uśmiechem oznajmiła: – Jesteśmy na miejscu! Tu właśnie, według naszych źródeł, dzieje się coś, co nie powinno mieć miejsca w zwykłym mieszkaniu. Zapadła cisza. Taka dziwna, napięta cisza, w której słychać było tylko ciche buczenie sprzętu i jakby… coś jeszcze. Ledwo uchwytny dźwięk, jak pulsowanie, dochodzące z głębi mieszkania. – Przepraszam… ale o czym państwo mówią? – padło w końcu niepewne pytanie. Reporterka nie odpowiedziała od razu. Zamiast tego zrobiła krok w stronę korytarza i spojrzała w głąb, jakby dokładnie wiedziała, gdzie iść. – O tym – powiedziała ciszej. – O tym, co podobno „pracuje” od kilku dni. Bez przerwy. Ktoś z ekipy już uchylił drzwi do jednego z pokoi. Dźwięk stał się wyraźniejszy. Nie był głośny, ale miał w sobie coś niepokojącego. Rytmiczny, nierówny. Jakby coś próbowało się dostroić. Albo… nauczyć oddychać. – My… my tu nic takiego nie mamy – padło szybko, trochę zbyt szybko. Kamera zbliżyła się do drzwi. Reporterka uniosła rękę, dając znak, by nagrywać dalej. – Widzowie sami ocenią. Drzwi skrzypnęły, uchylając się powoli. W środku panował półmrok. A na środku pomieszczenia stało coś, co zdecydowanie nie powinno się tam znaleźć.

Matura

Nie wiem.