Utrata rodziny jak się z tym pogodzić?

Jak to przechodziliście? Jak to przeżyć nie tracąc zdrowych zmysłów. Co prawda jeśli mogę się czymś pocieszyć, to tym że nigdy w naszym związku nie było idealnie. Za duża różnica charakterów, dużo nerwów po drodze, mało szacunku ze strony żony więc i mało okazywanych uczuć z mojej.
Jednak pomijając to to była moja rodzina, kocham córkę, mimo bólu jaki mi często zadawała przywiązałem się do żony. Teraz pustka w domu a ja w bezsilności czasami wyję jakby mnie ktoś mordował.

To jakiś koszmar. Jak żyć? Przyszłości nie widzę bo jako zatwardziały pesymista nie wierzę, że ew rozwód wygram. Jakaś cząstka mojej winy też w tym jest, może niewspółmierna do
jej ale jest.  Więc alimenty na nie obie, mnie pozostanie jedynie samotna wegetacja bo na następny związek nie starczy mi ani sił ani środków.
No i poza wszystkim ja nie miałem praktycznie od zawsze w dzieciństwie rodziny, teraz ten los spotka moją córkę. Dlatego jak już dojdzie do rozwodu chciałbym aby żona ułożyła sobie życie na nowo z kimś innym, kimś mam nadzieję dobrym na tyle, że w życiu codziennym jako ojczym przejąłby moje obowiązki wobec córki.
Przepraszam, rozkleiłem się na dobre

Nie wiem co się u CIEBIE w związku stało ?

Ale ja uważam że dla dobra dziecka jest najlepiej odejść z takiego związku .

Rozumie że może to boleć ale trzeba iść dalej swoim życiem .

Nie jesteś sam z tym problemem ,głowa do góry a czasami przejdzie Ci ten smutek . Co do alimentów nie musisz płacić na żonę . Z jakiej paki misisz jej płacić ?

Jest chora , nie nadaje się do pracy, czy twoja córka potrzebuje całodobowej opieki . 

Pomyśl nad tym . Alimenty są nieodzowne jak się ma dziecko , ale na żonę nie koniecznie .

Idź do dobrego adwokata lub do Radcy Prawnego i spytaj się któregoś z nich o to co napisałam .