strach rządzi moim życiem

Bry, o jak fajnie że wątek się toczy, ja nie czuję potrzeby pocieszania i tworzenia elaboratów psychologicznych, ale cieszę się że wy znajdujecie w sobie tą moc. Pzdr Lilka

50 minut temu, Lili ♡ napisał:

Jeżeli pisanie może Ci w jakiś sposób pomóc, to pisz. 

Wiesz, ja rozumiem że łudzisz się, że coś Cie olśni, lub ktoś podsunie złotą radę, tylko jakiej rady oczekujesz? Nikt nie poda Ci gotowego przepisu na szczęście, bo nikt nie wie co przechodzisz i jak się czujesz. Ja Ci mogę napisać co ja uważam za stosowne i co robiłam gdy byłam w dołku życiowym, żeby stanąć na nogi. Ale czy to coś da? 

Przede wszystkim, oprócz mamy musisz zająć się również sobą. To naprawdę jest bardzo istotne. Jeżeli jesteś w głębokiej depresji, bez wsparcia psychologa będzie Ci ciężko, anonimowi ludzie z forum nie do końca mogą pomóc. Poza tym, jeżeli ze sobą nie zrobisz porządku, ciężej będzie Ci pomóc mamie. 

Czego tak naprawdę się boisz? 

Dobrze powiedziane. Masz sporo racji w tym co piszesz i chyba jako pierwsza okazałaś odrobinę zdrowego rozsądku. Wcześniej spotykałem w większości osoby, które na siłę chciały mnie uleczyć swoimi mądrościami i filozofią.
Zdaję sobie z tego wszystkiego sprawę. Nie mniej jednak z usług psychologa nie skorzystam. Jestem moim zdaniem na dobrej drodze. Oczywiście nie jest idealnie, ale jest lepiej niż kiedyś. Znalazłem sobie pasję, mam swoje zainteresowania i lubię czasami sobie gdzieś wyjechać. To w pewnym sensie zmieniło moją perspektywę patrzenia na świat i choć wiele jest jeszcze do zrobienia to jednak małymi kroczkami brnę do przodu. Wiadomo są lepsze i gorsze dni... musze tylko nauczyć się cierpliwości.
Czego się obawiam? 
W czasach szkoły lęk w dużej mierze dotyczył zajęć, lekcji, odpytywania, sprawdzianów, egzaminów, zaliczeń, obrony pracy dyplomowej... Sądziłem, że po okresie nauki wszystko zniknie i zapomnę o tym. Przez jakiś czas miałem spokój... do czasu. Nagle zacząłem bać się obowiązków związanych z pracą. Kolejne dni stawiały przede mną wyzwania, które niosły ze sobą formę oczekiwań. Rosło we mnie poczucie odpowiedzialności i przyjmowało formę stresu. Czyli można by powiedzieć, że stresujące jest dla mnie coś co niesie ze sobą formę odpowiedzialności. Dlatego też nawet nie myślę już o założeniu rodziny. Biorąc pod uwagę fakt, że trzeba dźwigać brzemię odpowiedzialności za siebie i za jej członków... to by mnie przerosło. Niemal zawsze w mojej głowie dostrzegałem negatywne skutki, konsekwencje... oczywiście hipotetyczne. Wszak to co miało nadejść jeszcze się nie stało, a ja już zakładałem najgorsze i tego się bałem. Tak jakby życie mnie przerastało i za wiele ode mnie oczekiwało. Tak naprawdę sam od siebie za wiele oczekiwałem. Nie byłem też dla siebie wyrozumiały. Nerwica bardzo negatywnie wpływała na moje zdolności poznawcze. Nauka przychodziła mi z trudem i dlatego poświęcałem jej tak dużo czasu. Nie wierzyłem w siebie i brakowało mi pewności siebie. Ze stresu zacząłem nawet wymiotować. Pogorszyło to znacznie moje kontakty z rówieśnikami. Odseparowałem się od nich i do tej pory jestem typem samotnika. Po jakimś czasie gdy sytuacja się skomplikowała udałem się do psychiatry, ten przepisał mi leki i przestałem... Już nie wymiotowałem, ale nerwy nadal dawały o sobie znać. Od tamtego czasu walczę sam. Po roku odstawiłem tabletki i nauczyłem się oczyszczać umysł z negatywnych myśli. Na początku to była tylko chwila, ale wraz z czasem wydłużała się i pewnego dnia odkryłem, że potrafię nad tym panować w wystarczającym stopniu. Idealnie nie jest i nadal zanim np. wyjdę do pracy to z 5 razy lecę do toalety aby się wypróżnić. Na szczęście jednak już nie wymiotuję. Wszystko to kwestia postrzegania otaczającej mnie rzeczywistości. Niestety nie potrafię jej zaakceptować i rozmowa z psychologiem tego nie zmieni. Jest szereg czynników na które nie mam wpływu, a które w istotny sposób na mnie oddziałują. Nie chcę jednak o tym teraz tutaj pisać. Szczerze? Z wieloma kwestiami pomogłem sobie sam. Nie było to łatwe i trwało bardzo długo. To była bolesna lekcja i nadal trwa. Uczymy się całe życie... Dużo pomogło mi poznawanie samego siebie. Sporo czasu analizowałem różne sytuacje których doświadczyłem. Nie wyłaniał się z tego pozytywny obraz. Oblicze samego siebie przed którym przyszło mi stanąć było rozczarowaniem. Za wiele oczekiwałem... Dziś jednak obrałem inną drogę i mam tez inne cele. Postanowiłem zmniejszyć swoje oczekiwania i skoncentrować się tylko na tym co jest ważne i na co mam wpływ. Zaakceptowałem siebie i swój los. Niestety bywa, że zapominam... cofam się... lub przypominam o pewnych sprawach. Tak jest zazwyczaj w okresie świąteczno-noworocznym. Czego się boję pytasz. Najprościej rzecz ujmując, życia. Wszak życie jest jedną wielką zagadką i nikt nie wie co nas jutro spotka. Składa się z upadków i wzlotów. Porażek i sukcesów... Nie wiem czy jesteście sobie w stanie wyobrazić, że ciśnienie w głowie podczas wymiotowania może doprowadzić do pęknięcia żyły w oku. Dzieje się tak wtedy, gdy wymiotuje się ponad 10 razy pod rząd i nie ma już czym, a mózg nadal ze strachu każe ci to robić. Wyczerpany i bez sił... szedłem na egzamin życia. Nie wiem jak to zaliczyłem... nie wiem jak ustałem na nogach. Nie mam dobrych wspomnień... Gdy inni nawiązywali znajomości, ja z obawy przed tym, że ktoś pozna mój sekret stałem z boku modląc się aby to już się skończyło. Wtedy jeszcze nie zdawałem sobie sprawy z tego, że jak w miarę ogarnę siebie to przyjdzie mi jeszcze walczyć o mamę, a przy okazji walczyć z ojcem, który niczego nie rozumie.... No i znów pogalopowałem z tekstem. Patataj... 

1 minutę temu, dozgonny napisał:

Dobrze powiedziane. Masz sporo racji w tym co piszesz i chyba jako pierwsza okazałaś odrobinę zdrowego rozsądku. Wcześniej spotykałem w większości osoby, które na siłę chciały mnie uleczyć swoimi mądrościami i filozofią.
Zdaję sobie z tego wszystkiego sprawę. Nie mniej jednak z usług psychologa nie skorzystam. Jestem moim zdaniem na dobrej drodze. Oczywiście nie jest idealnie, ale jest lepiej niż kiedyś. Znalazłem sobie pasję, mam swoje zainteresowania i lubię czasami sobie gdzieś wyjechać. To w pewnym sensie zmieniło moją perspektywę patrzenia na świat i choć wiele jest jeszcze do zrobienia to jednak małymi kroczkami brnę do przodu. Wiadomo są lepsze i gorsze dni... musze tylko nauczyć się cierpliwości.
Czego się obawiam? 
W czasach szkoły lęk w dużej mierze dotyczył zajęć, lekcji, odpytywania, sprawdzianów, egzaminów, zaliczeń, obrony pracy dyplomowej... Sądziłem, że po okresie nauki wszystko zniknie i zapomnę o tym. Przez jakiś czas miałem spokój... do czasu. Nagle zacząłem bać się obowiązków związanych z pracą. Kolejne dni stawiały przede mną wyzwania, które niosły ze sobą formę oczekiwań. Rosło we mnie poczucie odpowiedzialności i przyjmowało formę stresu. Czyli można by powiedzieć, że stresujące jest dla mnie coś co niesie ze sobą formę odpowiedzialności. Dlatego też nawet nie myślę już o założeniu rodziny. Biorąc pod uwagę fakt, że trzeba dźwigać brzemię odpowiedzialności za siebie i za jej członków... to by mnie przerosło. Niemal zawsze w mojej głowie dostrzegałem negatywne skutki, konsekwencje... oczywiście hipotetyczne. Wszak to co miało nadejść jeszcze się nie stało, a ja już zakładałem najgorsze i tego się bałem. Tak jakby życie mnie przerastało i za wiele ode mnie oczekiwało. Tak naprawdę sam od siebie za wiele oczekiwałem. Nie byłem też dla siebie wyrozumiały. Nerwica bardzo negatywnie wpływała na moje zdolności poznawcze. Nauka przychodziła mi z trudem i dlatego poświęcałem jej tak dużo czasu. Nie wierzyłem w siebie i brakowało mi pewności siebie. Ze stresu zacząłem nawet wymiotować. Pogorszyło to znacznie moje kontakty z rówieśnikami. Odseparowałem się od nich i do tej pory jestem typem samotnika. Po jakimś czasie gdy sytuacja się skomplikowała udałem się do psychiatry, ten przepisał mi leki i przestałem... Już nie wymiotowałem, ale nerwy nadal dawały o sobie znać. Od tamtego czasu walczę sam. Po roku odstawiłem tabletki i nauczyłem się oczyszczać umysł z negatywnych myśli. Na początku to była tylko chwila, ale wraz z czasem wydłużała się i pewnego dnia odkryłem, że potrafię nad tym panować w wystarczającym stopniu. Idealnie nie jest i nadal zanim np. wyjdę do pracy to z 5 razy lecę do toalety aby się wypróżnić. Na szczęście jednak już nie wymiotuję. Wszystko to kwestia postrzegania otaczającej mnie rzeczywistości. Niestety nie potrafię jej zaakceptować i rozmowa z psychologiem tego nie zmieni. Jest szereg czynników na które nie mam wpływu, a które w istotny sposób na mnie oddziałują. Nie chcę jednak o tym teraz tutaj pisać. Szczerze? Z wieloma kwestiami pomogłem sobie sam. Nie było to łatwe i trwało bardzo długo. To była bolesna lekcja i nadal trwa. Uczymy się całe życie... Dużo pomogło mi poznawanie samego siebie. Sporo czasu analizowałem różne sytuacje których doświadczyłem. Nie wyłaniał się z tego pozytywny obraz. Oblicze samego siebie przed którym przyszło mi stanąć było rozczarowaniem. Za wiele oczekiwałem... Dziś jednak obrałem inną drogę i mam tez inne cele. Postanowiłem zmniejszyć swoje oczekiwania i skoncentrować się tylko na tym co jest ważne i na co mam wpływ. Zaakceptowałem siebie i swój los. Niestety bywa, że zapominam... cofam się... lub przypominam o pewnych sprawach. Tak jest zazwyczaj w okresie świąteczno-noworocznym. Czego się boję pytasz. Najprościej rzecz ujmując, życia. Wszak życie jest jedną wielką zagadką i nikt nie wie co nas jutro spotka. Składa się z upadków i wzlotów. Porażek i sukcesów... Nie wiem czy jesteście sobie w stanie wyobrazić, że ciśnienie w głowie podczas wymiotowania może doprowadzić do pęknięcia żyły w oku. Dzieje się tak wtedy, gdy wymiotuje się ponad 10 razy pod rząd i nie ma już czym, a mózg nadal ze strachu każe ci to robić. Wyczerpany i bez sił... szedłem na egzamin życia. Nie wiem jak to zaliczyłem... nie wiem jak ustałem na nogach. Nie mam dobrych wspomnień... Gdy inni nawiązywali znajomości, ja z obawy przed tym, że ktoś pozna mój sekret stałem z boku modląc się aby to już się skończyło. Wtedy jeszcze nie zdawałem sobie sprawy z tego, że jak w miarę ogarnę siebie to przyjdzie mi jeszcze walczyć o mamę, a przy okazji walczyć z ojcem, który niczego nie rozumie.... No i znów pogalopowałem z tekstem. Patataj... 

Ożesz...kuuur...? Napisz nam jak zaruchaleś ?

2 minuty temu, KapitanJackSparrow napisał:

Ożesz...kuuur...? Napisz nam jak zaruchaleś ?

Kapitanie... ? 

7 minut temu, Lili ♡ napisał:

Kapitanie... ? 

Pardon ?

3 minuty temu, KapitanJackSparrow napisał:

Pardon ?

Nie no, ja wiem że kolega wali niezłe elaboraty, ale ma problem, nie wolno się z tego śmiać 

Celowo użyłem prostego iście żołnierskiego komunikatu aby postawić w kontraście a być może uleczyć lepiej niż pięciu psychologów ?

2 minuty temu, Lili ♡ napisał:

 

Nie no, ja wiem że kolega wali niezłe elaboraty, ale ma problem, nie wolno się z tego śmiać 

Przyznaj jednak że gdyby wykorzystać jego talent pisarski do elaboratów to ciekawe co by wyszło gdyby zadany przeze mnie temat przewodni tu się pojawił ?

8 minut temu, Lili ♡ napisał:

 

Nie no, ja wiem że kolega wali niezłe elaboraty, ale ma problem, nie wolno się z tego śmiać 

Jak żmij życzy ludziom śmierci, raka odbytu i wszystkich chce wyruchać to jest ok bo to "prank", a tutaj taki niewinny żart i szybka reakcja haha

5 minut temu, Jakiś gość napisał:

Jak żmij życzy ludziom śmierci, raka odbytu i wszystkich chce wyruchać to jest ok bo to "prank", a tutaj taki niewinny żart i szybka reakcja haha

Bo ze Żmijem sypiam regularnie, z Kapitanem tylko od święta. Sam rozumiesz, że nie mogę inaczej ? 

Ps. Jesteś amebą skoro nie rozróżniasz dwóch całkowicie innych sytuacji. 

13 minut temu, KapitanJackSparrow napisał:

Przyznaj jednak że gdyby wykorzystać jego talent pisarski do elaboratów to ciekawe co by wyszło gdyby zadany przeze mnie temat przewodni tu się pojawił ?

Myślę, że dobra opowieść. Ale nie tak dobra jak Twoja ?

2 minuty temu, Lili ♡ napisał:

Ps. Jesteś amebą skoro nie rozróżniasz dwóch całkowicie innych sytuacji. 

Dobrze amebko a teraz biegiem do Widmoka obgadywać klikę i ich wyśmiewać. Nara!

3 minuty temu, Jakiś gość napisał:

Dobrze amebko a teraz biegiem do Widmoka obgadywać klikę i ich wyśmiewać. Nara!

Nim dobiegniesz tu już będziesz wyśmiana ?

1 minutę temu, KapitanJackSparrow napisał:

Nim dobiegniesz tu już będziesz wyśmiana ?

Oj będzie będzie :)))

To właśnie przy pożegnaniu z wami napisała że ją obgadujecie i wyśmiewacie.

5 minut temu, Jakiś gość napisał:

Dobrze amebko a teraz biegiem do Widmoka obgadywać klikę i ich wyśmiewać. Nara!

Mimo, że wyszło jak wyszło to na klikę nie gadam. Mogę się z kimś nie dogadywać, ale klikę tworzy kilka osób które lubię i szanuje, więc nie będę ich obgadywać. Leć leć, bo się ośmieszasz ?

2 godziny temu, KapitanJackSparrow napisał:

Ożesz...kuuur...? Napisz nam jak zaruchaleś ?

Słuchaj kolego, jak chcesz to idź do rynsztoku... tam poczujesz się jak w domu. Nikt na siłę tutaj Ciebie nie trzyma. Zostajesz? To się szczylu zachowuj.

1 godzinę temu, dozgonny napisał:

Słuchaj kolego,

tak bym mu powiedział,

5 godzin temu, dozgonny napisał:

Słuchaj kolego, jak chcesz to idź do rynsztoku... tam poczujesz się jak w domu. Nikt na siłę tutaj Ciebie nie trzyma. Zostajesz? To się szczylu zachowuj.

Dla twojej wiadomości ogarnął mnie pusty śmiech ? I po co to szczylu? Widać, że z ciebie jest niezły napinacz internetowy, cały czar nieporadności życiowej,  który tu roztaczasz właśnie tym słowem prysł, bo oto okazuje się, że nie jesteś taka ostatnia doopa wołowa na jaką starasz się tu uchodzić, skamląc do kobietek jak ci ciężko. Ach żałuję, że twój post przeczytałem ledwie dwa zdania, po czym porzuciłem to zajęcie, zniesmaczony twoją pizdowatością, bo bym pewnie lepiej zrozumiał i ujął twój problem. Widocznie nie za bardzo żałuję ...bo nawet teraz nie mam zamiaru skazić swojego umysłu twoją logiką. I choć już ciebie nie lubię ?dobrze ci radzę przestań upokarzać płeć męską. Zastąp grabę pochwą, one naprawdę dają nam siłę i napędzają do działania. Są tylko dwa warunki. Musisz znaleźć sposób by przekonać jakąś samiczkę do siebie ( a nie ukrywajmy do tej pory marnie ci idzie ) a gdy już upolujesz jakąś ranną antylopę z deformacjami to! .....i teraz najważniejsze, w odpowiednim momencie musi ci stanąć. ?

4 godziny temu, Gość w kość napisał:

tak bym mu powiedział,

??????????  Petarda ! ?

7 godzin temu, Jakiś gość napisał:

Dobrze amebko a teraz biegiem do Widmoka obgadywać klikę i ich wyśmiewać. Nara!

Poprawię swój post bo nie załapałem co autor miał na myśli i dopiero post Lili oswiecił.

Otóż zacytuję klasyka, mędrca i filozofa w postaci Noweusza. 

,,Dowody albo wypierdalaj" ?

7 godzin temu, KapitanJackSparrow napisał:

Celowo użyłem prostego iście żołnierskiego komunikatu aby postawić w kontraście a być może uleczyć lepiej niż pięciu psychologów ?

@Pieprzna chcesz o tym pogadać? Zapraszam na kozetkę. ? Zaraz was tu wszystkich kur....aaa wyleczę ?

44 minuty temu, KapitanJackSparrow napisał:

Otóż zacytuję klasyka, mędrca i filozofa w postaci Noweusza. 

,,Dowody albo wypierdalaj" ?

???

5 godzin temu, KapitanJackSparrow napisał:

Dla twojej wiadomości ogarnął mnie pusty śmiech ? I po co to szczylu? Widać, że z ciebie jest niezły napinacz internetowy, cały czar nieporadności życiowej,  który tu roztaczasz właśnie tym słowem prysł, bo oto okazuje się, że nie jesteś taka ostatnia doopa wołowa na jaką starasz się tu uchodzić, skamląc do kobietek jak ci ciężko. Ach żałuję, że twój post przeczytałem ledwie dwa zdania, po czym porzuciłem to zajęcie, zniesmaczony twoją pizdowatością, bo bym pewnie lepiej zrozumiał i ujął twój problem. Widocznie nie za bardzo żałuję ...bo nawet teraz nie mam zamiaru skazić swojego umysłu twoją logiką. I choć już ciebie nie lubię ?dobrze ci radzę przestań upokarzać płeć męską. Zastąp grabę pochwą, one naprawdę dają nam siłę i napędzają do działania. Są tylko dwa warunki. Musisz znaleźć sposób by przekonać jakąś samiczkę do siebie ( a nie ukrywajmy do tej pory marnie ci idzie ) a gdy już upolujesz jakąś ranną antylopę z deformacjami to! .....i teraz najważniejsze, w odpowiednim momencie musi ci stanąć. ?

Widzę, że na tym forum też istnieje życie prymitywne niczym nie różniące się od ameby. Radzę od czasu do czasu użyć do myślenia mózgu zamiast napletka. Te dwa organy takim osobnikom jak Ty często się mylą. Rozumiem, że to zbyt skomplikowane. Rozumiem też, że dalej nie ma sensu prowadzić tej dyskusji. Więc z mojej strony to ostatni wpis. Wiem, że z debilami nie wygram potyczki i nie mam zamiaru. Dla takich jak Ty mam inną maskę i uwierz mi na słowo w innych okolicznościach nie byłoby Ci do śmiechu. 

3 minuty temu, dozgonny napisał:

Widzę, że na tym forum też istnieje życie prymitywne niczym nie różniące się od ameby. Radzę od czasu do czasu użyć do myślenia mózgu zamiast napletka. Te dwa organy takim osobnikom jak Ty często się mylą. Rozumiem, że to zbyt skomplikowane. Rozumiem też, że dalej nie ma sensu prowadzić tej dyskusji. Więc z mojej strony to ostatni wpis. Wiem, że z debilami nie wygram potyczki i nie mam zamiaru. Dla takich jak Ty mam inną maskę i uwierz mi na słowo w innych okolicznościach nie byłoby Ci do śmiechu. 

Oklaski ?????

@Pieprzna no zobacz jakie psychologiczne sukcesy mam,? jeden seans, kop po jajach i od razu inna gatka,? pół mężczyzny od razu wróciło do tego projekciku. ?