Samotność nie jest taka zła

Czy macie takie przemyślenia? Jestem sama. Spełniam swoje plany, marzenia. Chcę gdzieś iść, idę, chcę pojechać jadę. Nie mogę, nie mam ochoty, jestem zmęczona. Odpoczywam.
Może to jest dziwne, ale tak jest. Macie też tak?

Jednych ciągnie do tworzenia związków, innych wręcz przeciwnie, a jeszcze innym wszystko jedno. Każda z tych grup będzie miała inne podejście do tematu.

To też trochę nie tak.

Samotność przez wielu spostrzegana jest bardziej jako emocja. Odczucie odizolowania, bycia niepotrzebnym, niezauważonym. A to sprawia, że czują się fatalnie.

Fizyczna samotność jest trochę inna. Na czym innym polega. Daje swobodę działania, ale to nie wyklucza, że nadal emocjonalnie można być z kimś blisko.

Nie jest taka zła. Momentami ekscytująca, pachnąca swobodą. Właściwie to ja myślę o byciu samemu. Być samemu, a być samotnym to dwie różne sprawy. Samotność idzie w parze ze smutkiem w moim odczuciu. Na razie lubuje się w byciu samemu, oswajam. Są momenty kryzysowe i potrzeba bliskości, czy współdzielenia, ale to coś z czym trzeba się pogodzić. 

Zależy o jakim typie samotności mówimy, jeżeli ktoś uważa to za odskocznię od szybkiego stylu życia na jakiś okres czasu to jest to nawet zdrowe w przeciwieństwie do samotności 4 ścian po przyjściu z miejsca pracy.

W ostatni weekend najszła mnie taka dygresja, będzie ich niestety coraz więcej, bo idzie wiosna, lato i początek jesieni. Kurna, zajebiście jest się pakować samemu, być zorganizowanym, punktualnym, wyrabialnym, odpowiedzialnym za siebie, gdy wypije się o jedną chochelkę bimbru za dużo i trzeba już zanocować zamiast czekać 3 godziny aż uleci i wypoci się poprzednie chochelki Ale na drugi dzień, w drodze powrotnej po takim świetnym wieczorze w równie świetnym towarzystwie, z frywolnym graniem i śpiewaniem się puka się w głowę, bo szkoda, że nikt się nie przykleił i nie został na dłużej. Tak. Samotność nie jest taka zła. Jest nawet świetna, bo sprawia, że można robić wiele rzeczy i nawet większość się udaje. Ale osamotnienie to już gwóźdź do trumny trochę, bo to się wiąże z ludźmi już, a bez nich na co dzień kurna jednak ciężej niż lżej.

Tak, samotność daje poczucie wolności, którą bycie w związku nam bardziej lub mniej ogranicza. Jeśli chcemy mieć kogoś naprawdę bliskiego, jakiś kawałek tej wolności musimy poświęcić, nie da się inaczej. 

Trudne, ale zwykle warto.

Poświęciłbym kawałek, nie taki mały nawet.

Ale na razie nie ma komu.

Mi była potrzebna samotność. Dużo wniosła do mojego życia i wiele się we mnie zmieniło. Jestem przekonany, że to etap przejściowy, który wpływa na mnie aktualnie pozytywnie. Momentami jestem podekscytowany. 

Oprócz tego jestem otwarty na kogoś, kto będzie pasował do mojego życia. 

Ostatnio - Ostatnio to znaczy od przeszło roku - mierze się z bardzo dotkliwą samotnością, właściwie poprzetykana jedynie psem i synkiem, i kontempluje sobie nad nią. Co mu daje? Co odbiera?

Samotność może być świetna okazja by jak najlepiej pokierować swoim życiem i wyborami. Zastanowić się nad sobą, nad celami...

Z drugiej jednak strony nie mając obok siebie bliskiej osoby, nie jesteśmy w stanie zobaczyć się w oczach drugiej osoby.

1 godzinę temu, Rutlawski napisał:

Ostatnio - Ostatnio to znaczy od przeszło roku - mierze się z bardzo dotkliwą samotnością, właściwie poprzetykana jedynie psem i synkiem, i kontempluje sobie nad nią. Co mu daje? Co odbiera?

 

Samotność może być świetna okazja by jak najlepiej pokierować swoim życiem i wyborami. Zastanowić się nad sobą, nad celami...

 

Z drugiej jednak strony nie mając obok siebie bliskiej osoby, nie jesteśmy w stanie zobaczyć się w oczach drugiej osoby

Pies jest dobrym kompanem w momentach kryzysowych. Warto  wycisnąć jak najwięcej z tej sytuacji, być silnym i nie pogrążać się. Każdy znosi wszystko po swojemu.

Akurat mi to dobrze zrobiło, że nie mogę się zobaczyć w oczach innej osoby, bo teraz jestem niezależny emocjonalnie, a wcześniej ta druga osoba przez większość czasu na mnie oddziaływała. 

Akurat mnie ludzie irytują i na dłuższą metę nie jestem w stanie spędzać z nimi czasu. 

"Bądź samotnikiem. To da Ci czas na zastanowienie się i na poszukiwanie prawdy. Miej świętą ciekawość. Spraw, żeby Twoje życie było wartościowe." Einstein

Samotność jest skrajnością. Jest irytująca momentami i pociągająca do tego stopnia, że wywołuje wiercenie w brzuchu. Z jednej strony chcesz się jej pozbyć, a z drugiej nie potrafisz się jej oprzeć. Są dni kiedy sprawia, że czujesz się podle, stracony, odtrącony, niczyj. Są dni, że nie możesz się nią nacieszyć i chłoniesz ją z każdym oddechem. Sprawia, że masz nadzieję, że ktoś na kogo tak długo czekasz, nie pojawi się od razu, tylko jeszcze przeciągnie się to w czasie. Jest w niej coś szlachetnego, jest nauczycielem, nieugiętym mistrzem. Doceniasz ją i szanujesz. 

@Layne Byle się w niej na amen nie zakochać. ;]

Smakuje się ją, docenia i szanuje, jeśli się wie, że minie. Gorzej kiedy się nie ma tej nadziei.

Dnia 23.03.2019 o 16:03, aniolka13 napisał:

Czy macie takie przemyślenia? Jestem sama. Spełniam swoje plany, marzenia. Chcę gdzieś iść, idę, chcę pojechać jadę. Nie mogę, nie mam ochoty, jestem zmęczona. Odpoczywam.
Może to jest dziwne, ale tak jest. Macie też tak?

Mam tak, z ta różnicą, że nie jestem sama. W życiu ważne jest, by zapewnić sobie przestrzeń. By swobodnie oddychać pełna piersią, nie trzeba być samemu....

7 godzin temu, aliada napisał:

@Layne Byle się w niej na amen nie zakochać. ;]

Smakuje się ją, docenia i szanuje, jeśli się wie, że minie. Gorzej kiedy się nie ma tej nadziei.

Trzeba być dobrej myśli i żyć chwilą. 

Samotność moze byc o wiele lepsza niż bycie z kims nieodpowiednim kto chce się tylko zemscic za swoja krzywde i udaje,bawi się uczuciami osoby ktora starala się być dobra,pomagała i wspierała jak mogla.Mozna się skupić na sobie,realizacji swoich marzen,celów w życiu,zadbac o siebie o swoj rozwoj duchowy i intelektualny.Skupić się na byciu szczesliwym ze soba.

Do samotności można przyzwyczaić się tak bardzo, że ludzie zaczynają nam przeszkadzać.

1 godzinę temu, Czerwona Róża napisał:

Samotność moze byc o wiele lepsza niż bycie z kims nieodpowiednim kto chce się tylko zemscic za swoja krzywde i udaje,bawi się uczuciami osoby ktora starala się być dobra,pomagała i wspierała jak mogla.Mozna się skupić na sobie,realizacji swoich marzen,celów w życiu,zadbac o siebie o swoj rozwoj duchowy i intelektualny.Skupić się na byciu szczesliwym ze soba.

Można, ale nawet takie fora pokazuja, jak bardzo jest to jedynie piękna teoria. Samotność nie powinna być pretekstem do szukania przyjaciół czy szczęścia w miłości. Desperacja połączona ze złymi wyborami zawsze daje niewłaściwie efekty. 

https://truththeory.com/2017/08/15/artist-captures-sweet-reality-living-alone-15-honest-illustrations/?fbclid=IwAR1en5oZs4BVesFtpfeZcaM1vZDhu2EDhv72DfcrvBE39K0MqS2dbXnRzzQ

Czy powinna? Czy pretekstem?

Im więcej czasu spędzam z ludźmi, tym bardziej cenię czas w pojedynkę. Uwielbiam, delektuję się nim. 

6 godzin temu, Samotnik napisał:

Im więcej czasu spędzam z ludźmi, tym bardziej cenię czas w pojedynkę. Uwielbiam, delektuję się nim. 

Coś w tym pewnie jest, ale to też zależy od nas samych lub osób, które nas otaczają.

Ja akurat od jakiegoś czasu bardziej jakbym się wyciszał. Kocham ludzi i ich towarzystwo, ale z drugiej strony jakbym był obecnie bardziej zmęczony tym i wolę ciszę