Samobójstwo - dyskusja

Gdy nie ma nadziei... Gdy nie ma znikąd pomocy... Gdy trzeba liczyć tylko na siebie... Gdy sytuacja wydaje się nie mieć wyjścia i coraz bardziej przypiera do muru... Czy samobójstwo jest wtedy rozwiązaniem...? Właściwym rozwiązaniem...? Ile odwagi trzeba mieć, aby odebrać sobie życie...? A ile odwagi trzeba mieć, by mimo wszystko żyć dalej...?

Zapraszam do dyskusji...

Samobójstwo to tchórzostwo i tak to należy oceniać .Nie ma innej alternatywy , po to są kłopoty i problemy , aby je pokonywać , a nie uciekać sie to takich myśli nawet .

Trzeba zauważyć, że wiele osób docelowo nie chce samobójstwa, a jedynie to ma być wołaniem o pomoc.
Jest to jakaś metoda ucieczki przed problemami, ja tego nie rozumiem. Wolałbym najpierw w miarę sobie poukładać w głowie by nabrać sił do walki z tą "bezsilną" jakby się mogło wydawać sytuacją.

Ludzie się załamują, bo problemy się nawarstwiają i to jest chyba jedna z przyczyn targania się na własne życie.

Ja uważam, że zawsze jest jakieś wyjście z sytuacji, nawet jeśli to wyjście nam się nie podoba. Wbrew pozorom trzeba mieć jaja żeby popełnić samobójstwo - ja wiem, że nie dałabym rady. Zbyt dużo pytań, nadziei. Co jeśli to tylko taki okres, a po nim będzie dobrze? Czy los zaplanował, że kogoś poznam? Czy bym miała dzieci? Z kim wezmę ślub? Czy bym coś osiągnęła w życiu? 

Jestem zbyt bardzo ciekawa mojej przyszłości, dlatego nie mogłabym się zabić. 

Zanim ktoś rozważy samobójstwo, niech wie, że nic nie trwa wiecznie. A to, że w takiej a nie innej sytuacji się znalazł, to ma zwykle na własne życzenie. Czytałam już wiele depresyjnych wpisów i co jest najdziwniejsze? Żadna z tych osób nie próbowała zmienić swojego życia. Poddali się, o. Bo tak musi być. Nic być nie musi. Miałam tak ciężki okres w liceum przez koleżanki, że miałam myśli samobójcze. Ale mnie oświeciło. Liceum trwa tylko 3 lata. Potem będzie dobrze. Wytrzymałam tej straszny okres, a teraz jestem bardzo szczęśliwa i dumna z siebie, że przez to przeszłam. Nabrałam doświadczenia, potrafiłabym pomóc, wesprzeć psychicznie osobę, która przechodzi to, co ja już mam za sobą. I tak powinien myśleć każdy. Porażki w życiu, wbrew pozorom, są potrzebne, aby nas umocnić. 

za samobójstwa  jest odpowiedzialny demon lucyfer   jest także od chorób psychicznych i fizycznych
belzebub podziału niezgody dręczenia  
a za niemoralność seksualna i zdrady małżeńskiej  szatan Asmodeusz i belzebub  
alimai kusi do perwersji  seksualnej
dan niszczy miłość rozbija małżeństwa dzieli rodziny niszczy Zdowie prace ściąga nędze bankructwo długi jest demonem zniszczenia i samozniszczenia z każdych z tych przywódców  ma do pomocy legiony demonów

Gdy ktoś jest poświęcony szatanowi potrzeba wielu lat by go uwolnić – przyznała s. Angela. Jako przykład takiego poświęcenia szatanowi s. Musolesi podała rytuał jaki sataniści odprawiają w czwartki. - W każdy czwartkowy wieczór sataniści szatanowi poświęcają młodzież, która w najbliższy weekend zginie w wypadkach drogowych. Ale tylko nieliczni o tym mówią. Należy tych wszystkich poświęcić Sercu Jezusa.

Inną przyczyną cierpień są choroby. - Są zastępy złego, które powodują cierpienia fizyczne – dodała s. Musolesi.

S. Angela przypomniała tu postać ojca Mattea La Grua, franciszkanina, który egzorcyzmował na okoliczność nowotworu, a ludzie zdrowieli.

- Jan Paweł II beatyfikował karmelitę, który egzorcyzmował tych wszystkich, którzy do niego przychodzili. Wielu doznawało uzdrowienie także ze zwykłych chorób fizycznych - dodała.

- Wynosząc na ołtarze tego karmelitę Jan Paweł II powiedział nam czyńcie jak on bo wiele chorób rodzi się z działania złego – podsumowała s. Angela Musolesi.