Przyjaźń

Przyjaźń. Miałem kiedyś przyjaciela. 

@LaPrimavera tutaj możesz jeszcze raz wkleić swój cytat z Kubusia.

Doświadczałem kilku zażyłych przyjaźni w całym życiu.

Obecnie mam z tym problem.

9 minut temu, syn fubu napisał:

Doświadczałem kilku zażyłych przyjaźni w całym życiu.

Obecnie mam z tym problem.

Akurat to ja zazwyczaj byłem problemem. 

Problem z zawiązywaniem przyjaźni?

Powiedzmy że ktoś lubi biegać ale ma do dyspozycji tylko 4 metry kwadratowe powierzchni. Chce ale nie może. Tak to wygląda mniej więcej.

Moje relacje z ludźmi są zazwyczaj bardzo płytkie, przepełnione słodkimi obietnicami i złudzeniami. Jednak udało mi się znaleźć przyjaciółkę, z czego bardzo się cieszę, bo teraz wątpię, czy byłabym w stanie zbudować jakąś trwałą znajomość. 

Zastanawiam się na ile przyjaźń całkowicie bezwarunkowa jest możliwa. Niestety ludzie nie napawają optymizmem w tym temacie.

Z drugiej strony też trudno wymagać, żeby inni byli całkowicie nastawieni na drugą osobę i zapominali o sobie, dla każdego z nas osobą najważniejszą jest on sam.

Jednak gdy stosujesz zasadę że "Siebie mogę odnaleźć tylko w tobie" wtedy automatycznie troszczysz się o dwie osoby. Kto myśli najwięcej o sobie choćby myślał o kimś innym to będzie to robić tylko dla siebie - nie dla niego. Na tym polega różnica.

Miałem to szczęście mieć przyjaciela,  a raczej przyjaciółkę. Ale , czy ja byłem przyjacielem tego nie jestem pewny.

Ludzie pojawiają się i znikają. Kilka osób określiło mnie mianem przyjaciela, ale ja mam bardziej radykalne pojęcie o tym słowie.

Wania, zahaczasz o jakiś ekstremizm?

Tylko o taki, że nie rzucam tym słowem na lewo i prawo.

Więc domniemam że nie uważałeś się za przyjaciela.

Zgadza się.

14 godzin temu, Wania napisał:

Tylko o taki, że nie rzucam tym słowem na lewo i prawo.

Ja również jestem oszczędna w nazwaniu kogoś tym szczególnym mianem. Zresztą nie tylko tym, odróżniam również koleżeństwo od np znajomości.
Wyznaję zasadę nie czyń drugiemu co tobie niemiłe. Kiedyś byłam bardziej "wylewna" np z udzielaniem pomocy bliskim mi osobom. Jak trzeba było pomóc to nic nie było ważne i nic nie mogło stanąć na przeszkodzie by pomóc, po prostu pomagałam. Jak to w życiu bywa człowiek uczy się całe życie i już teraz jestem bardziej ostrożna z tą wyrywnością.
Życie nas kształtuje cały czas i @LayneStaley skoro zwróciłeś sam na to uwagę, zatrzymałeś się i spojrzałeś w siebie to naprawdę już bardzo dużo bo przeważnie "patrzymy na innych"
 

 Przyjaźń to fajna sprawa. Dobrze jest mieć przyjaciela/ółkę, spotkac się na kawie, zwierzyć, poplotkować, powspominać, wędrować po górach itp, itd. Jest fajnie, do momentu, aż jedno z dwojga

pozna kandydata na partnera. Ma się już mniej czasu dla przyjaciela, a kandydat na kandydata nie do końca akceptuje twojego przyjaciela. Wtedy przeważnie przyjaźń się sypie, albo sypią się relacje z kandydatem.  No i co wtedy robić?

Przyjaciel powinien zaakceptować, że nie ma drugiej osoby tylko dla siebie i zrozumieć, że jeśli poznaje drugą osobę, to automatycznie jego życie może się nieco zmienić. Myślę, że zrozumienie, że zejdziemy wtedy na dalszy plan nie jest niczym wygorowanym.

Ż drugiej strony przesadnie olewanie l zrywanie starych kontaktów to przesada w drugą stronę.

Myślę, że przyjaciel prędzej pogodziłby się z nową sytuacją. To przeważnie partner ma problem.

Takie bliższe psiapsiółki (nie wiem czy to akurat można nazwać przyjaźnią) miałam w czasach szkolnych, potem każda poszła w swoją stronę i teraz rzadko się widujemy, każda ma swoje życie, swoich znajomych itp. Teraz nie szukam nikogo takiego na siłę, jakoś chyba nie mam potrzeby, być może inaczej by to wyglądało gdybym była sama.