Niebo

Fascynuje mnie Niebo.
Jego zharmonizowany bezkres,
co wieki przyciąga wzrok,
miliardów jestestw.

W jednej sekundzie chłonie
nadziei dłonie niezliczone,
a choć każda odmienna,
tak samo ufna, w czci pokłonie.

Gościnne i empatyczne,
kompromisowo tolerancyjne
- nie krzyżuje spojrzeń,
choć wypatrują zaświaty inne.

Otwarte na strumienie wartkie
próśb powiązanych w litanie,
jakie z równą wiarą mu ślą,
żydzi, katolicy, muzułmanie...

Dlaczego tak nie jest tu, na Ziemi,
ponoć wszystkim, matce rodzicielce,
co równo swe dzieci kocha,
choć różnie wybiera ich serce...

Gdybym to ja miała skrzydłeczka jak gąska,

poleciałabym ja z... modlitwą do nieba,

                       wszakże każdemu z nas oparcia trzeba...

...ale że jestem człowiekiem nizinnym,

przeto skłon kolan pozostawiam innym.

Dla siebie tylko siłę zawierzenia,

że po coś, na coś...zanim w smugę cienia...

                      przyjdzie nam się skryć...

Nie mam jak inaczej dać lajka, Ireneo.

Niebo

Obłok gdzieś z daleka płynie,

ptak rozpiera wiatru kształty.

A ja siedzę, nie popędzam, 

myśląc czegom jestem warty.

Nawet chmura, ta burzowa,

w sobie piękno całe skrywa.

Świata forma idealna,

blaskiem światła jest podszyta.

Ona wzrasta i przenika,

mury kruszy, płomień gładzi.

Któż by Ją tak wykorzystał ?

W niej pragnienia swe zasadził ?   

Drobna uwaga: "czegom jestem" to wyrażenie niepoprawne; powinno być "czego jestem" albo "czegom jest" warty.

A poza tym wiersz wart uznania. ?

27 minut temu, kawaixanax napisał:

Niebo

 

Obłok gdzieś z daleka płynie,

ptak rozpiera wiatru kształty.

A ja siedzę, nie popędzam, 

myśląc czegom jestem warty.

 

Nawet chmura, ta burzowa,

w sobie piękno całe skrywa.

Świata forma idealna,

blaskiem światła jest podszyta.

 

Ona wzrasta i przenika,

mury kruszy, płomień gładzi.

Któż by Ją tak wykorzystał ?

W niej pragnienia swe zasadził ?