Jak byliście

jesteście, jeśli są osoby poniżej 18 lat wychowywani. Ja dość konserwatywnie miałam prawie same nakazy i zakazy. W domu tak od 16 roku życia do 18 musiałam być zawsze najpóźniej o 22. Zawsze też skarżyła na mnie rodzicom starsza o 12 lat siostra.która nigdy nie trzymała  mojej strony, tylko rodziców. Brała też udział  w moim wychowaniu i była pierwsza do narzekania i strofowania mnie.Czasami nawet bardziej niż rodzice

Ja jestem facetem to pewnie większość chłopaków miało większy luz niż dziewczyny. Ja jedynie zostałem nauczony by mówić gdzie wychodzę i kiedy mniej więcej wrócę, jeśli nie wracałem to miałem powiedzieć gdzie zanocuję Ogólnie te informacje to były by uspokoić rodziców. Raczej nie miałem nakazów i zakazów, ani też jakiś większych kar.
Byłem za to uczony odpowiedzialności za swoje czyny i od młodych lat, że jednak warto zapracować na swoje "zachcianki". Rodzice dużo mi dawali, ale musiałem chociaż trochę wykazać się gospodarnością

Żadnych zakazów czy kar.Miałem być odpowiedzialny i wpadać do domu tylko na posiłki zawsze punktualnie(nie wiem czemu..taka tradycja rodzinna..pewnie).

Już w dawnych czasach wychowany byłem od dzieciństwa bezstresowo-a w szkole było b.stresowo bo natenczas nauczyciele niszczyli nas i katowali..<-To nie na temat ale niech będzie.

Wychowano mnie na grzeczna, odpowiedzialna, samodzielna, pracowita. Kary były i jakaś tam kontrola. Nie mogłam się włóczyć gdzie chciałam. 

A mnie wychowano, na odpowiedzialną i pracowitą ? 

Tato ma taką charyzmę, że pasa na nas nigdy nie potrzebował.

Mama czasem mokrą ścierką chciała pacnąć, ale ja szybko biegałam ?

Mnie wychowywano do pewnego wieku jeżeli chodzi o rodzinność czyli chodzenie do kościoła, chodzenie do szkoły itp.

Po skończeniu 18 stki rzuciłem szkołę i przestałem chodzić do kościoła, a po skończeniu 20 to szkoda gadać, w sumie teraz po 30 też szkoda gadać.

Moja matka była bardzo rygorystyczna i zimną dlatego byłam zbuntowanym dzieckiem. Moje wewnętrzne poczucie wolności się buntowało więc lekko ze mną nie mieli. Nie żałuje swojego buntu, wiem że był słuszny, inaczej byłabym odlaną formą pełną konwenansów. Jednak wiem że bunt zawsze ociera się o bandę i trzeba uważać żeby poza nią nie wypaść. 

Wychowano mnie na grzeczna, odpowiedzialna, samodzielna, pracowita. Kary były i jakaś tam kontrola. Nie mogłam się włóczyć gdzie chciałam.