Dla niedowiarków.

Szokujące nagrania monitoringu z kostnicy szpitalnej do których oglądania trzeba odwagi.

 https://www.youtube.com/watch?v=N4nApkx_Xnw

Historia objawienia w Bra

29 grudnia 1336 roku mieszkanka Bra, młoda mężatka Egidia Mathis, będąca w zaawansowanej ciąży w drodze powrotnej do domu zatrzymała się przed figurą Matki Bożej, żeby pokłonić się Madonnie. Ścieżka była zaśnieżona, dookoła przykryte śniegiem zarośla; nagle zza krzaków wyskoczyli dwaj żołnierze i rzucili się na Egidię. Przerażona podbiegłą do przydrożnej figury Matki Bożej chwytając ją za rękę i błagając o ratunek z opresji.
W tym samym momencie pojawia się na ratunek świetlista postać Madonny , a oślepieni jasnością żołnierze w przerażeniu uciekają. Kobieta upada na ziemię i w wyniku wstrząsu wydaje na świat dziecko. Przy porodzie towarzyszy jej Przenajświętsza Matka, po czym znika. Egidia dochodzi do siebie, owija w szal niemowlę i z trudem dochodzi do domu. Na wieść o tym, co się wydarzyło, mieszkańcy wioski pośpieszyli do miejsca zdarzenia. Ogromne było ich zdziwienie, gdy zobaczyli, że pomimo mrozu i śniegu drzewa dzikich śliwek w miejscu figury Najświętszej Maryi Panny były pokryte białym kwieciem.
Od tego czasu niezwykłe kwitnienie dzikich śliw zimą w miejscu objawienia Matki Bożej powtarza się co roku (z wyjątkiem lat 1913 i 1938).

Cud zimowego kwitnienia śliwek zagadką dla naukowców
Zjawisko to jest badane przez naukowców z Uniwersytetu Turyńskiego już od końca XVI wieku. Botanicy stwierdzili, że drzewa rosnące w miejscu objawienia w Bra toprunus spinosa. Są to bardzo popularne w regionie Piemontu dzikie śliwki o kolczastych gałęziach, które tworzą przydrożne zarośla w dolinach i na pagórkach; zwykle kwitną raz w roku w marcu lub kwietniu. Zadziwiający wyjątek stanowi tylko grupa kilkunastu drzew tej samej odmiany, które rosną przy sanktuarium.
Badania naukowe wykazały, że gleba przy sanktuarium w Bra, na której rosną drzewa prunus spinosa i niczym szczególnym się nie wyróżnia: jest taka, jaka najczęściej występuje w tamtym regionie. Nie stwierdzono również żądnych oddziaływań geofizycznych, elektromagnetycznych czy klimatycznych, które mogłyby spowodować kwitnięcie drzew w grudniu. Naukowcy do tej pory nie wyjaśnili kwitnienia w mroźnym grudniu drzew dzikiej śliwy.

W miejscu objawienia Matki Bożej wybudowano małą kapliczkę. W 1626 roku powstało sanktuarium Matki Bożej Kwiatów. Wielu pielgrzymów przybywało, by złożyć hołd i podziękowania Najświętszej Matce. Wielu zostało uzdrowionych z różnych chorób, wielu się nawróciło.

Matka Boża poprzez swoje objawienia wzywa ludzi do Boga. Prowadzi każdego człowieka do swojego Syna Jezusa Chrystusa. Bo tylko w Nim jest zbawienie.
Maryja jest Matką wszystkich ludzi, która troszczy się o życie wieczne każdego z nas; jest Pośredniczką wszystkich łask, a więc przez Nią dochodzimy do Chrystusa, przez Nią Jezus Chrystus dokonuje uzdrowień, przez Nią przybywający do miejsca uzdrowień pielgrzymi nawracają się. „Który Cię o Panno w niebie ukoronował” — Maryja jest Królową i jako Królowa wypełnia ważną misję Bożą wśród ludzi.

ADDRESS & CONTACT
OUR ADDRESS
Viale Madonna dei Fiori, 93, 12042 Bra CN, Włochy

TELEPHONE
+39 0172 412046

EMAIL
madonnadeifiori@gmail.com

WEB
http://www.santuariomadonnadeifioribra.com/

Kobieta z ałtajskiego kraju opisała co dane było jej zobaczyć podczas chwilowego odejścia po operacji:
"... W pewnym momencie bardzo się dziwiłam, poczułam, że lecę na wysokości.  Znalazłam się nad moim miastem Barnułem,  a potem zrobiło się ciemno i ciężko. Trwało to długo. Tu pokazywano mi miejsca, gdzie niegdyś bywałam w młodości.  Na czym leciałam, nie wiem, na powietrzu czy na obłoku, wyjaśnić nie potrafię.  Dzień był pochmurny, potem zrobiło się jasno.  Doleciałam do jakiejś osady.  Zamiast ulicy była tam aleja,  ale dalej było widać piękne drzewa,  a na nich bardzo piękne liście różnych kolorów.  Między drzewami były nowiutkie domki, w których nikogo nie było, a na nich przepiękna trawa. Gdzie jestem? Gdzie ja przybyłam?
Gdzie jestem? Gdzie ja przybyłam?
. Kto tu mieszka ?
A potem patrzę,  niedaleko idzie niewysoka,  piękna kobieta w długim białym odzieniu i złocistej pelerynie i w koronie, a za Nią chłopiec,  który rzewnie płacze i o coś ją prosi.
Kiedy ona zbliżyła się do mnie, chłopiec upadł do jej nóg i znowu zaczął o coś ją prosić, lecz ja nic z tego nie rozumiałam.  Chciałam ją zapytać gdzie ja jestem?
Ale ona podeszła do mnie, przystanęła, złożyła ręce na piersi i patrząc w niebo powiedziała: „ Boże gdzie ją umieścić ?”.
 Ja zadrżałam mocno, gdyż zrozumiałam że umarłam, a dusza moja znajduje się w niebie, ciało zaś zostało na ziemi. Natychmiast pomyślałam, że mam dużo grzechów i przyjdzie mi za nie teraz odpowiedzieć.
Widziałam jak ona Królowa doszła do dużych wrót, które składały się ze splotów warkoczy, o linii ukośnej, o niewypowiedzianej piękności.  Jasność od nich biła tak wielka, że trudno ją opisać.
Podeszła do nich Królowa Niebios, a one same się otworzyły.  Weszła do środka, do jakiegoś ogrodu.  Ja zostałam w miejscu, gdzie stałam.
Obok mnie stał Anioł, który nie pokazywał swojej twarzy.  A kiedy przyszła Królowa Niebios, powiedział Bóg do Niej: „Pokaż jej to miejsce”.
 A wten czas podniosła ona  zasłonę czyśćca  i po lewej stronie zobaczyłam  przestrzeń pełną czarnych, osmolonych ludzi, podobnych do szkieletów. Była ich wielka niezliczona ilość.
Bił od nich straszny smród.  Z ich wyschniętych gardeł, wydobywał się jęk proszący o picie,  lecz nie podaje im nikt ani kropli wody.
Królowa Niebios wskazała na tych czarnych ludzi i powiedziała do mnie: „I u was w ziemskim raju jest droga Miłosierdzia.  Nawet ta woda której tak tu potrzebują.  Dawajcie ludziom jałmużnę, ile kto z was może, ze szczerego serca.   
A u was jest też nie tylko dużo wody, ale wszelkich innych dostatków.
Należy starać się wspomagać potrzebujących,  szczególnie tą wodą,  która może ugasić pragnienie niezliczonej rzeszy meczących się tu ludzi.
Dobrodziejstwa tego, niewyczerpane zasoby zawierają znajdujące się u was morza i rzeki np. Jordanu.  Jak powiedział Pan Bóg w Ewangelii.  Jeśli kto poda szklankę wody spragnionemu w imię Moje, otrzyma nagrodę.
"... I  znów  doznałam męczarni jeszcze większych niż te,  które widziałam na początku, gdyż poczułam to samo co cierpieli ci ludzie....
Wtedy ponownie zjawiła się Matka Bożą i zrobiło się jasno... Dusze zwróciły się ku Królowej Niebios: „Nie zostawiaj nas tu matko,  tyle się męczymy,  wody nie ma ani kropli, a  upał nieznośny”.  Płaczą gorzkimi łzami.
" Matka Boża także płacze razem z nimi  i mówi: „Żyliście na ziemi i nie uznawaliście,  nie prosiliście pomocy,  nie kajaliście się zpowodu waszych niewierności,  nie modliliście się do Syna Mojego i do Boga.  
A ja przecież nie mogę przekroczyć woli Ojca Niebieskiego ani jego sprawiedliwości i dlatego nie mogę wam tu pomóc i prosić za wami”.
Potem zaczęłyśmy się podnosić. Ci, którzy byli w upale czyśćca , zaczęli głośno krzyczeć; „Nie zostawiaj nas Matko Boża!”.
I znów nastąpiła ciemność , wyszłam z czyśca, stanełam na  platformie.
Królowa Niebios tak samo złożyła ręce na piersiach i zawołała do Boga: „Jak mam z nią postąpić, gdzie dać?”.
A Bóg odpowiedział: „Puść ją na ziemię ... "
" ... Królowa powiedziała do mnie: „Stawaj prawą nogą i idź na przód, i idź tak do ostatniej. Zawsze prawą nogą na przód, a lewą przystawaj”.
I tak szłam Matka Boża szła obok mnie. Gdy podeszłyśmy do ostatniej , za nią była przepaść.  Królowa Niebios mówi: „Spuszczaj prawą nogę, potem lewą”. Powiedziałam: „Boję się upaść”. Ona powiedziała: „Tak trzeba!”
— „A czy się nie zabiję? ” – „Nie, nie zabijesz się”. I dała mi warkocz do prawej ręki. Wstrząsnęła – a ja poleciałam na ziemię...
A kiedy dusza moja z powrotem weszła w ciało  w kostnicy – ja tego nie wiem,  tylko odczuwam bardzo zimno.  Mocno podciągnęłam kolana, przycisnęłam do łokci.  Otworzyłam oczy i wszyscy, pracownicy to zobaczyli  w kostnicy ze strachu uciekli.
Widzę, że leżę na boku, a kiedy mnie kładli, to na byłam  plecach.  Gdy ci, którzy pozostali jeszcze w trupiarni zobaczyli, że leżę zgięta, przestraszyli się i też uciekli.
Potem przyszli dwaj sanitariusze i dwóch lekarzy.  Zażądali oni, aby natychmiast przenieść mnie do sali szpitala.
Zebrało się mnóstwo lekarzy, zaczęli ogrzewać moje ciało. Działo się to 23 lutego 1965 roku o godzinie 4.00. Na moim ciele było osiem szwów – trzy na piersiach, pozostałe na rękach i nogach.  Kiedy mnie rozgrzali, otworzyłam oczy i za dwie godziny zaczęłam mówić.  Stopniowo przychodziłam do siebie.  Odżywiano mnie sztucznie.  
Na dwunasty dzień dostałam śniadanie.  Były bliny ze śmietaną i kawa. Powiedziałam, że jeść tego nie będę.  Krzyczeli na mnie.  Wszyscy na sali zwrócili na mnie uwagę.  Natychmiast przybiegli lekarze i pytali dlaczego nie chcę tego . Odpowiedziałam krzykiem: „Dzisiaj jest piątek, niepostnych posiłków jeść nie będę" ... .
. Potem zebrało się dużo lekarzy i ludzi, a ja wszystkim opowiadałam, co widziałam i słyszałam, a najważniejsze jest to, że mnie teraz nic nie boli, a miałam przecież raka. Przychodziło do mnie dużo ludzi, a ja opowiadałam wszystkim i pokazywałam moje rany. Milicja zaczęła odpędzać ode mnie tłumy ludzi, a w końcu przewieziono mnie do innego szpitala.
Na drugi dzień położyli mnie na stół operacyjny. Główny lekarz Walentyna Wasiliewna Plabiewa zdjęła klamry, odkryła brzuch i powiedziała: „Dlaczego kroili człowieka? Ona ma wszystko zdrowe”. Przyszli lekarze, którzy robili pierwszą operację.  Ze zdumienia mówili: „Gdzie ta choroba, w niej wszystko było zgniłe, a teraz zdrowe”. Między innymi pytano mnie: „Klawa, czy coś cię boli?”.
Powiedziałam, że nie.  Lekarze biegali po sali jak nieprzytomni,  ze strachu brali się za głowy,  załamywali ręce, bledli.  Powiedziałam,  że Pan Bóg objawił swoją moc, po to,  abym żyła i mówiła innym,  że nad nami istnieje moc Najwyższego.
 Po opuszczeniu szpitala natychmiast poszłam do Miejskiego Komitetu Partii i oddałam legitymację.
 Mając 40 lat przy pomocy Królowej Niebios odzyskałam zdrowie i z miłości do Boga Najwyższego, chodzę do Kościoła i staram się prowadzić życie po chrześcijańsku.  Chodzę po dworcach,  pociągach i opowiadam wszystko,  co mnie się przydarzyło,  a Bóg mi we wszystkim pomaga.

- A Ustizima Klawdij, Ałtajskij kraj gm. Barnauł (Zachodnia Syberia), ul. Krupskoj nr 96.
 

Gościu,  dzięki ci za tą historię. Przypomina mi ona historię powrotu na ziemię Glorii Polo, która wywarła na mnie ogromne wrażenie, kiedy słuchałam jej na początku mojej drogi nawroocenia.
 Dzięki.