Czy ludzie Was zawiedli?

Czy ludzie Was zawiedli? Czy nie można nikomu ufać? Jak to perspektywy życia u Was wygląda? Od kogo otrzymaliście pomoc w najmniej oczekiwanym momencie?

Ja już w ogóle straciłam wiarę w ludzi . Przekonałam się że nie warto w coś wierzyć , zwłaszcza w przyjazn 

W dniu 6/30/2018 o 14:00, Cooliberek napisał:

Ja już w ogóle straciłam wiarę w ludzi . Przekonałam się że nie warto w coś wierzyć , zwłaszcza w przyjazn 

co ty mówisz to jest strał w ma duszę myslałam że zrozumiałaś i wiesz o co  ii chodziło

nawet nie wiesz jak się za ciwbie modle

dopiero wstałam i taka widomosc

kochna nie win mie za to jak tam twuj młodzieniec bo coikawa jestem jak mu poszło

Mnie jeszcze przyjaciele czy też najbliższa rodzina nigdy nie zawiodła. Trzeba umieć otaczać się zaufanymi ludźmi i tylko takich dopuszczać najbliżej siebie. Jestem niesłychanie otwartym człowiekiem na wszelkie relacje ludzkie, ale jednak "zaszczytu" obcowania na maks blisko mnie dostępują nieliczni.
Wtedy nie ma możliwości by się zawieść.
Pomaga w tym wymaganie od siebie 2x więcej niż od nich

zdarzyło się chyba dwa razy, by ludzie na których mi zależy zawiedli mnie tak na maksa...

ale ja też nie zawsze byłam w porządku wobec innych...nie to, że zrobiłam to z premedytacją, ale się stało i niesamowitą przykrość mi to sprawiło..czułam i nadal czuję się z tym fatalnie...słowo 'przepraszam' nie działa cudów...nie cofnie czasu, podjętych decyzji i ran zadanych innym

Nie jestem wylewna, nie jestem łatwowierna jeżeli chodzi o głębokie uczucia...i jeżeli kogoś do siebie dopuszczę, to naprawdę muszę mieć pewność tego co robię...

Poza tym, ja sama chyba najczęściej siebie samą zawodzę...

Poznałem się na paru osobach, ale czy zawiodłem? Nie ufać bezgranicznie, nie będzie zaskoczenia. 

..I to bardzo...Ludzie jakieś podłe są...coraz bardziej i nie wiem dlaczego.Ale jeszcze są tacy uczciwi,normalni co pomogą nawet nieznajomemu w każdej sytuacji.Tylko,że mało ich ...

Jestem raczej zdania, że "jak umiesz liczyć, to licz na siebie", nie wiem może mnie tego życie nauczyło, dzieciństwo, bo już wtedy zostałam tak prawdziwie zawiedziona i skrzywdzona przez ludzi, którzy wtedy mieli być dla mnie podporą, całym światem. Teraz rzadko proszę kogokolwiek o pomoc, wolę radzić sobie sama, raczej nie jestem typem osoby wylewnej i rzadko kiedy z kimś wchodzę w bliższe relacje, staram się też nie mieć żadnych oczekiwań od ludzi, nie szukam u nikogo oparcia, więc to też pozwala mi żyć bez zawodów.

A co do bezinteresownej pomocy, to owszem i takich ludzi można spotkać, dobrych, serdecznych, którzy sami tak od siebie wyciągają pomocną dłoń nawet jak ich się o to nie prosi, nie wszyscy przecież są źli ?

Tak , bo w wielu tematach tego forum osoby piszą nie na temat lub kierują inwektywy

Bez wiary,że istnieją ludzie przyjaźni,bezinteresowni...po prostu dobrzy,życie nie miałoby sensu.

A jak pojmujesz zawód, Autorko tematu?

Zawiedli czyli... nie spełnili oczekiwań?

Podążyli za własnym ja bez oglądania siem na Twoje?

Dnia 12.10.2018 o 16:32, Arke napisał:

Bez wiary,że istnieją ludzie przyjaźni,bezinteresowni...po prostu dobrzy,życie nie miałoby sensu.

No właśnie. 

Myślę, że z natury jesteśmy dobrymi ludźmi. A to, że czasem nie jesteśmy tacy, jakimi inni chcieliby, żebyśmy byli, nie oznacza, że jesteśmy źli. 

Ja zawodziłam, mnie zawodzono. Wychodzi na zero.

Zwiedli.

Wszyscy co jakiś czas zawodzimy Boga , a jednak wciąż do Niego wracamy.

Wszyscy zawiedzeni a zawodzących brak ? Zawsze zastanawia mnie to zjawisko ?

3 godziny temu, Maybe napisał:

Wszyscy zawiedzeni a zawodzących brak ? Zawsze zastanawia mnie to zjawisko ?

Dobre!

Ale kto taki odważny, żeby się przyznać do własnej winy? Albo uczciwy. Hahaha. 

1 godzinę temu, Fałszywy napisał:

Dobre!

Ale kto taki odważny, żeby się przyznać do własnej winy? Albo uczciwy. Hahaha. 

 

Przecież to logiczne ze kazdy z nas kogoś zawiódł, być może nieświadomie, a niekiedy świadomie, bo nie jesteśmy od spełniania kogoś oczekiwań, ale w mniemaniu tego kogoś zawiedliśmy. A czasem zwyczajnie zawodzimy poprzez zaniedbanie, tyle że dla siebie zawsze znajdziemy jakieś gładkie wytłumaczenie ?

W necie jest pełno ofiar, winnych nie znajdziesz ?

Ostatnio pierwszy raz w życiu poczułam co to jest rozczarowanie. Wczesniej czytałam o tym uczuciu w ksiązkach. Może nawet je wypowiadałam bezwiednie. 

Lata temu zaczęłam się interesować medytacją i szcześliwa z powodu pozytywnego wpływu na mnie jaki miała, chciałam się nieco zintegrować z ludzmi o podobnych zainteresowaniach. Niestety trafiłam na guru, chyba najgorszego kalibru. Po przekonaniu mnie, ze mogę mu zaufać, wprowadził mnie w trans, który poskutkował ciężką psychozą i niemożnością normalnego funkcjonowania. Z tej traumy wychodziłam latami.

Ostatnio na forum z medytacją zetknęłam się z plotkami na temat tego guru, podobno nadal zachowuje się jak zachowywał, podobno w jego otoczeniu było kilka samobójstw. Jakoś tak, pomimo, że nie widziałam (na szczęście)przez lata tego człowieka, poczułam ogromne rozczarowanie, że nie był kims innym, że jednak się nie pomyliłam w swojej ocenie, że on rzeczywiście jest taki niebezpieczny, że zmarnowałam kilka dobrych - młodych lat mojego życia, na byciu bardzo nieszczęśliwą przez niego,że gdybym wtedy go nie spotkałato nadal bym nie wiedziała, jakie to uczucie, to ROZCZAROWANIE.

Co do zawodzenia innych, to moja nauczycielka od polskiego, raz mnie zaskoczyła na korytarzu, gdy moja kumpela mi dokuczała, a ja powiedziałam/krzyknęłam "spier...",do tej mojej kumpeli - nauczycielka była bardzo zawiedziona, nie wiedziała, że operuję takim słownictwem. 

Moja mama raz się zawiodła, ale nie wdam się w szczegóły. 

Reszta zawiedzionych nie została zapamietana, więc najwyraźniej ich zawód niewiele dla mnie znaczył  

9 minut temu, hagne napisał:

ale nie wdam się w szczegóły. 

jestem zawiedziony?

12 minut temu, Gość w kość napisał:

jestem zawiedziony?

ha ha ha ha ha

11 godzin temu, Maybe napisał:

dla siebie zawsze znajdziemy jakieś gładkie wytłumaczenie

Akurat ty masz to opanowane do perfekcji. 

1 godzinę temu, Hołdys napisał:

Akurat ty masz to opanowane do perfekcji. 

Oczywiście ?

Zawiedli bardziej lub mniej.Blizsi lub dalsi. Kiedyś nieźle sobie z tym nie radziłam w pewnej chwili bo w jednym momencie rozsypał się mój świat doszczętnie. Jednego dnia straciłam powiedzmy wszystko co było dla mnie ważne i istotne. I jak gdyby zostałam sama z całym bałaganem życiowego gówna. Trochę mi zajęło poukładanie na nowo siebie i otaczającego mnie świata. Odnalezienie siebie na nowo w nowej rzeczywistości której cholernie nie chciałam. Innego wyboru nie było gdy chciało się żyć. Wszystko jest do ogarnięcia w sobie. Można zbudować z każdych zgliszcz nowy swiat. Z innymi ludźmi co prawda ale swój świat. Czy lepszy? Pewnie tak...czy widzę dobre rzeczy z tego wszystkiego? Tak. 

Czy nadal boli? W jakimś sensie tak gdyż jestem martwa w środku. Czekam na kogoś kto znów zapali światła które inni pogasili.