Czego nauczyło was życie?

Przyszedł mi do głowy taki temat... każdy coś przeżył, coś dobrego i coś złego, warto z tych sytuacji wyciągać wiedzę, lekcje, przestrogi itp.. Ostatnio sama się zastanawiałam nad niektórymi sprawami, które mnie spotkały i tym czego mnie to nauczyło, co mi dało, nawet jeśli było złe.

Może warto napisać, czego nauczyło mnie życie, bez szczegółów (chyba, że ktoś chce) ale można też krótko, o co jesteśmy bogatsi na tym etapie życia, może podzielenie się swoimi przemyśleniami zainspiruje też innych.

Jeśli ktoś chce to może napisać wiek, bo zawsze fajnie poczytać o doświadczeniach ludzi w podobnym wieku - czasem w zależności od tego, różne mamy spojrzenia na świat (choć nie jest to regułą)

Zapraszam do napisania!

Zacznę ja.

Zatem moje 27 lat życia nauczyło mnie (między innymi oczywiście):

1. że ludzie się zmieniają (w tym na lepsze!),

2. że w życiu nic się nie zmieni samo, że trzeba działać, żeby walczyć o swoje szczęście, a nie siedzieć, płakać i narzekać na świat

3. że nawet gdy myślisz, że twoje życie nie ma sensu, to może się to całkowicie odwrócić, ale-patrz wyżej

4. 6 lat związku z moim obecnie już mężem, nauczyło mnie, że z facetami trzeba rozmawiać i wszystko im mówić najdokładniej jak tylko się da, bo oni nie rozumieją dosłownie żadnych aluzji ani fochów i to tylko strata czasu (do tej wiedzy trzeba dojrzeć niestety..) i tylko związek w którym się dużo rozmawia ma szanse na przetrwanie,

5. zostanie po raz pierwszy matką, nauczyło mnie, że można kogoś pokochać w sekundę, ale też, że wszystkie reklamy z uśmiechniętymi matkami karmiącymi dzieci w pełnym makijażu i z fryzurą jakby wyszły od fryzjera, to jedno wielkie kłamstwo i krzywda jaką robi się młodym przyszłym matkom

6. poród pokazał mi, że nie wiedziałam co to jest ból, jakoś inaczej patrzę teraz na kobiety-matki, kobiety są silne, która to przeżyła zrozumie..

7. trudne chwile nauczyły mnie, że mogę znieść więcej niż myślałam, że jest moja granicą

8. że jednak najpiękniejsze co cię może spotkać w życiu to miłość

9. że jak masz babcię, dziadka to doceniaj to, pytaj, rozmawiaj, bo jak już nie masz żadnego, to dopiero zastanawiasz się nad ich życiem, ich historią

10. że na niektóre sprawy pozostaje tylko modlitwa

11. że w teorii łatwiej się wybacza, niż w praktyce, myślałam, że jestem w stanie wybaczyć wszystko, ale obecnie mam sytuację, w której mam z tym problem, wiem dziś, że to nie proste zmienić to w sercu

Tyle mi przychodzi do głowy, ciekawa jestem waszych przemyśleń

1. Że głową muru nie przebijesz, najwyżej możesz sobie ją o niego roztrzaskac, a więc z niektórymi rzeczami trzeba zwyczajnie się pogodzić.

2. Że ludzie są podli, w większości, a ich wartości są tylko na papierze.

3. Że nie kopie się leżących, nawet wroga 

4. Że w życiu najlepiej liczyć na siebie, jednak gdy nie daje się rady, warto poprosić o pomoc.

5. Że ludzie nie widzą swoich wad, stawiają się zawsze wyżej, nie potrafią publicznie przyznać się do swoich przewinień - to inni zawiedli, zdradzili, oszukali, okłamali, obgadali, skrzywdzili, etc, jaaaaa NIGDY!

6. Że pieniądze szczęścia nie dają, ale ich wydawanie owszem...i są duża wartością w życiu. Ten ich nie docenia kto nigdy nie był biedny albo zwyczajnie kłamie.

7. Że żyje się lekko gdy się nie porownujesz z innymi. 

8. Że jakość naszego życia zależy od poczucia własnej wartości. Od samooceny zależy prawie wszystko.

9. Że skrajności zawsze są złe.

10. Że nie można uzależniać szczęścia od posiadania kogoś czy czegoś. Można wówczas wiecznie być nieszczęśliwym. Oczywiście zdrowie jest największym atutem w budowaniu szczęścia.

11. Że dzieci to największy skarb, jednak żeby się o tym dowiedzieć, trzeba poświęcić im czas, dawać przykład na każdym kroku, co nie znaczy że trzeba być świętym, wystarczy być autentycznym, rozmawiać, pokazać własne ułomności, być z nimi szczerym (dzieci wyczuwają fałszywe nuty, zwłaszcza te nastoletnie) i je wychowywać, czyli być konsekwentnym że zasadniczych momentach, a nie hodować i mówić tylko, że są wyjątkowe.

12. Że wolność jest największą wartością każdego zdrowego człowieka, więc każdy objaw jej niszczenia powinien spotkać się ze stanowczym oporem. 

13. Że ludzie uczą się odpowiedzialności tylko wtedy, gdy da im się wolność i pozwoli ponieść konsekwencje swoich wyborów. I tylko wtedy jest możliwość rozwoju społecznego. 

14. Że jesteśmy w większości hipokrytami 

15. Że nie ma altruizmu, może jedynie wobec własnych dzieci, rodziców.

16. Że ludzie lubią się oszukiwać 

17. Że największym pięknem jest natura i powinniśmy o nią dbać.

18. Że podróże nie kształcą jeśli ktoś ma zatrzaśnięty umysł.

19. Że niektórych trzeba unikać i nie poświęcać im czasu, choćby inni uznaliby nas za bezdusznych.

20. Że człowieka nie pozna się po tym co o sobie opowiada, lecz patrząc na jego relacje z najbliższymi i co o nich mówi.

21. Że trzeba iść swoją drogą w życiu, żeby to było nasze życie a nie innych

22. Że istnieje coś takiego jak syndrom opuszczonego gniazda i trudno się pozbierać, nawet gdy ma się swoje życie, jednak trzeba dzieciom dać wolność, swoje zrobiliśmy...

23. Że zmiany poprawiają jakość życia

24. Że rozwój osobowosciowy jest możliwy tylko wówczas, gdy się wyjdzie ze swojej strefy komfortu. Można przeczytać wiele książek ale jak się siedzi tylko w swoim bezpiecznym starym fotelu, to zdobędzie się jakąś tam wiedzę, ale się nie rozwinie mentalnie.

25. Że miłość jest wspaniała, ale nie tylko do partnera, dzieci, ale tez wobec innych ludzi.

26. Że warto żyć.

Że ludzie są z natury dobrzy,a tylko niszczeni przez pokrzywdzonych innych ludzi.

4 godziny temu, Vitalinka napisał:

Że ludzie są z natury dobrzy,a tylko niszczeni przez pokrzywdzonych innych ludzi.

... a kto skrzywdził tego pierwszego??

spotkałem takie mniej lub bardziej zniszczone osoby,

może są z natury dobrzy,

ale wolę,

żeby tę własną dobroć okazywali z dala ode mnie,

20 godzin temu, Gość w kość napisał:

... a kto skrzywdził tego pierwszego??

 

spotkałem takie mniej lub bardziej zniszczone osoby,

może są z natury dobrzy,

ale wolę,

żeby tę własną dobroć okazywali z dala ode mnie,

Może nie koniecznie pierwszego, może któregoś z kolei przez splot wydarzeń. Zresztą jak wynika z Biblii to już w drugim pokoleniu dokonała się zbrodnia: brat zabił brata. Kain Abla. Zapewne z podszeptu Szatana.

Masz pełnię prawo unikać takich ludzi, niektórzy są tak pokieraszowani przez życie, że mogą stanowić realne zagrożenie. Niektórych wręcz trzeba izolować od społeczeństwa. Jednak ja wierzę w rehabilitację.

No wracając do mojej opinii: wierzę, że ludzie są z natury dobrzy. Nie wiem dlaczego odebrałeś mój wpis jako zachętę do kontaktów z ludźmi, z którymi nie chcesz mieć do czynienia? No, ale to Twój odbiór, może mówi coś o Tobie, może wart jest przemyślenia, oczywiście przez Ciebie, bo to nie moja sprawa. Zrobisz zresztą jak uważasz.?