Całkiem niezły film kiedyś tam obejrzany to...

Dnia 3.09.2026 o 18:58, la primavera napisał:

,,M jak Mabel"

Ładny film, bo głównej bohaterce, która ciepi po stracie ojca  z którym była bardzo związana,  towarzyszy jastrzęb. Dzięki temu można  dowiedzieć się paru ciekawostek o tych ptakach,  np tego, że mają dwa żołądki. Można też zobaczyć sceny polowań, choć one są chyba przeciągane  na potrzeby filmu, bo gdyby jastrząb miał tak długo gonić zająca to jadłby raczej rzadko i dlugo by nie pożył. 

Historia osoby która cierpi na depresję i nie potrafi się do niej przyznać. Stawia sobie za cel oswoić i wyszkolić gołębiarza. To swoisty akt desperacji, ale czy skuteczny?

Scena polowania na zająca zachwycająca.

3 godziny temu, Nomada napisał:

Bardzo ładnie opisane. Film ma opowiadać prawdziwą historię lecz relacje znajomych i rodziny różnią się znacząco od fabuły.  

Obraz pokazuje, że przeciwności losu czasem scalają związek ;   ) 

 

Dziękuję 🙂

Rzeczywiście,  książka na podstawie której film nakręcono była poddana krytyce, że trochę pani autorka  z prawdą się rozjechała  jeśli chodzi o przyczyny ich niepowodzeń.  Nie szukałam wiecej informacji,  zatem nie wiem jak było naprawdę. 

Dnia 30.10.2026 o 16:20, Gość w kość napisał:

nie rozumiem takiego kina,...

..ani ludzi, którzy to oglądają

,,Adu"

Hiszpański film przedstawiający  trzy historie,  które  łączy Afryka.  Pierwsza opowieść dotyczy tytułowego Adu, małego chłopca, który wraz ze starsza siostrą stara się przedostać do Hiszpanii, gdzie ma przebywać  ich ojciec.  Druga historia przedstawia losy hiszpańskiego  strażnika, który pilnuje granicy.  Podczas jego  zmiany ginie jeden z uchodźcow próbujących sforsować mur na granicy. Okoliczności są badane przez przełożonych i fundacji zajmujących się pomocą dla imigrantów, a naszym bohaterem  targają wyrzytu sumienia.  Natomiast trzecia historia  dotyczy relacji ojcowskich z uzależnioną  od narkotyków  córką. Ojciec przyjechał z Hiszpanii by ratowac słonie przez kłusownikami, ale  jego podejście nie podoba się tutejszym strażnikom parku, zatem pozbywają się go z własnego grona. Zanim pojedzie ratowac slonie w innym miejscu, spędzi tu czas że swoją córką, która ma wyprostować swoje życie. 

Oczywiście dzieci wzruszają najbardziej, zatem historia  Adu łapie za serce, bo to jest też i smutna historia. Najsłabsza opowieść to historia  strażnika, tu było najwięcej powtarzalności  zgranego  tematu, nic świeżego. Cały film na plus, warto  zobaczyć. 

,,Znieczulenie" 

Polski serial przedstawia lody utalentowanego  neurochirurga - Łazarza,  w tej roli Lichota- któremu po skomplikowanej operacji umiera pacjent. Operacja była  nowatorska, z użyciem środków jeszcze w naszym kraju nie uznawanych, zatem taka jakby półlegalna. Łazarz po tym zdarzeniu wdaje sie w konflikt w dyrektorem kliniki i zostaje zwolniony. Jadąc w stronę Suwałk, gdzie ma dom wypoczynkowy i gdzie chce dojść do siebie po tych wydarzeniach, trafia w sam środek katastrofy kolejowej. Bierze udział w ratowaniu pasażerów  pociągu i w dalszym ich leczeniu w pobliskim szpitalu zostajac tam na dłużej czyli podejmując pracę. 

To taki ogólny zarys,  jestem po 5 odcinkach, zostały mi 3 do końca. Początek, czyli pierwszy odcinek był naprawdę dobry- sceny z katastrofy świetnie wyszły.  Szpital od środka, czyli  sceny z sali operacyjnej- łał, mega, popisali się.  Ogólnie wszystko w dobrej dynamice, sceny realistyczne,  aktorzy dobrzy, można podejrzeć pracę lekarzy, ratowników,  poczuc ciężar życia i śmierci który ze sobą noszą. Ale potem następuje jeden zgrzyt, drugi, jakieś absurdalne sytuacje i odwracam wzrok juz nie dlatego, że są to bardzo mocne sceny ale dlatego, że takie naciągane,  nieprawdopodobne i słabe. Gdzie to wszystko skręca? Doogladam do końca to będę wiedzieć ale  i tak strasznie mi szkoda, że tak dobry serial, dobrze zaczęty gdzieś się po drodze rozsypał, poszedł w poprawność kretyńskich feminatywow, obowiązkowego romansu, wybitnych specjalistów  zza wschodniej  granicy którzy u nas co najwyżej mogą myć podłogi, oraz biednych uchodźcow pod postacią matki i dziecka. 

Dnia 2.11.2026 o 15:25, la primavera napisał:

Dziękuję 🙂

Rzeczywiście,  książka na podstawie której film nakręcono była poddana krytyce, że trochę pani autorka  z prawdą się rozjechała  jeśli chodzi o przyczyny ich niepowodzeń.  Nie szukałam wiecej informacji,  zatem nie wiem jak było naprawdę. 

 

Lubię filmy na faktach, a ten akurat wzbudził moje wątpliwości co do autentyczności, dlatego poszperałam. To tyle ;  )

Dziwnym zbiegiem okoliczności przedwczoraj obejrzałam ten film.

„Nie strzelać” (hol. Niet Schieten) to belgijski dramat z 2018 roku w reżyserii Stijna Coninx.

Obraz opiera się na prawdziwych, tragicznych wydarzeniach z 9 listopada 1985 roku. Wtedy to uzbrojony gang (tzw. Gang z Nivelles) dokonał brutalnego napadu na supermarket Delhaize w belgijskim Aalst, w którym zginęło 8 osób, w tym rodzice oraz siostra 9-letniego Davida.

Polecam.

Dnia 8.11.2026 o 13:55, Nomada napisał:

Lubię filmy na faktach, a ten akurat wzbudził moje wątpliwości co do autentyczności, dlatego poszperałam. To tyle ;  )

Zatem pewnie obejrzysz ,,Zobaczysz wszystko"

Ciekawe, czy tak niezwykły jak mówią. 

,,Dobry Niemiec "

Film Soderbergha z Clooneyem, Blanchett i Mguire przedstawia Berlin tuż po wojnie. Trwają przygotowania  do konferencji poczdamskiej i do Berlina przybywa amerykanski  korespondent wojenny. Byl już wczesniej w tym mieście, poznał tu wtedy kobietę I teraz chce ją odnaleźć.  To żona niemieckiego  naukowca,  która chce stąd uciec bojąc się o własną przyszłość w powojennym świecie, bo grzechy wojny nie dają spokoju. Pomoc ma jej w tym jej kochanek- klient,  który handluje  z władzą radziecką. Problem w tym, że zarówno Amerykanie  jak i Sowieci szukają  męża kobiety,  który uchodzil dotąd za zmarłego, a szukając jego, szukają też jej. 

Czarno bialy film cofa nas i historycznie  i wizualnie do lat 40tych. Kręcony w stylistyce filmow ze starego kina z nowymi aktorami podobał mi się średnio. Dopiero gdzieś pod koniec cała ta historia  zaczęła mnie interesować,  bo pomimo ciekawego tematu nie wybrzmiewał on z filmu. Nie podobała mi sie ta stylistyka,  jakbym oglądała Klossa, gdzie nigdy nie wiedziałam, kto jest kto, czy teraz jest Niemcem czy Polakiem bo wszyscy mówili po polsku. 

To jak czytanie starych wydań książek- ciężko przejść do treści przez archaiczny język.

,,Pulapka bliskosci"

Estoński film przedstawia historię Karla, który dopiero co wyszedł z więzienia  i poznał samotna matkę zbuntowanego nastolatka i małej dziewczynki. Wprowadza się do nich i wpada  na ohydny plan zdobycia pieniędzy- szantażem zmusza mężczyzn, korzystających z aplikacji  takich bardziej niż randkowych, do płacenia w zamian za nieujawnianie zdjęć, które im robi a które,  choć prawda była inna, sugerują  pedofilię. Wymyślił to sam ale bierze w tym udział cała  nowopoznana rodzina , przy zgodzie matki nawet dziewczynka. W jego - ich-sidła wpada Leo,  mężczyzna w średnim wieku, żona, dwójka dzieci,praca- zwykle życie, a jednak nie, bo Leo jest uzależniony od pornografii. Jest brzydki, nieciekawy,  jakos nie dziwi, że żona nie jest nim zainteresowana. W ogóle cały film jest brzydki, z nikim nie można  tu się związać by poprowadził przez film, przez co jest ciężki w odbiorze. Oglądnęłam do końca, bo chciałam doczekać tego, żeby zło zostało ukarane, ale i tak  niesmak został po tej historii i żałowałam, że oglądnęłam.