Zimna wojna (2018)

Jeden z najpiękniejszych polskich filmów. Można się w nim zanurzyć, rozpamiętać. Ciągle go noszę w sobie. Wszystko na najwyższym filmowym poziomie. Pomysł,scenariusz, zdjęcia, muzyka, reżyseria a aktorstwo to trzeba zobaczyć bo nawet każdy opis tego nie odda. I wszystko łączy się w całość jako wspaniały film. Jestem urzeczona trzecim filmem Pawlikowskiego.

Bardzo ładny film.

Tak się zdarzyło, że gdy go grali w kinie, to nie mogłam pójść. I tym sposobem nie widziałam tego cuda który tak wszystkich zachwyca. A tu Oscar na horyzoncie. Chociaż podobno to już bardziej polityczne Oscary niż filmowe i dlatego nagrodę dostanie Roma.

Nie rozumiem nominacji za Narodziny Gwiazdy. To takie kino na niedzielne popołudnie. Strasznie przewidywalne, aż nudne. Pewnie by mi się podobało gdybym miała 15 lat i słuchała lady gagi. 

Wracając do zimnej wojny- wie ktoś, czy można gdzieś w necie zobaczyć?

Oglądnęłam.

Rzeczywiście, ciekawy film, taki do przeżycia. Zostaje w pamięci. Po wyjściu z kina niesie się go w sobie do domu. Ten film nie jest przegadany, nie ma w nim za dużo wypowiedzianych słów, a te które są, są bardzo trafione, jak strzała, w dziesiątkę. Dosadne. 

Historia miłosna Zuli i Wiktora- w moich oczach oczywiście- to opowieść o miłości której główni bohaterowie nie umieją docenić. Żyć bez siebie nie mogą, a jednak nie są razem. A kiedy próbują razem być, to nic z tego nie wychodzi. A nie, płyta wychodzi. Jej płyta, którą pomógł jej nagrać Wiktor, a którą ona okupiła romansem z producentem  i którą w końcu wyrzuciła na bruk. 

Koniec trochę melodramatyczny. Taki Romeo i Julia. I trochę Anna karenina, która podążając za miłością zostawia swoje  dziecko. Tylko trochę, bo jednak to zupełnie inna historia.

Koniec tego filmu to ślub i wspólne samobójstwo. Ale to nie jest zwykły film więc i ślub nie był zwykły. A poza tym ona ma męża i dziecko. Mąż to członek władzy  ludowej, więc pewnie ślub  był cywilny, aao takich zwykła  mówić, że się liczą, bo nie przez  Bogiem zawierane.

Opuszczony stary, zdewastowany kościół. Ich dwoje  ślubujących sobie miłość. Nie ma w tym dramatyzmu, nikt  nie płacze,  Na stole ofiarnym paląca się świeca i tabletki które mają  zabrać na drugą stronę tych dwoje zmęczonych ludzi, którzy dostali  miłość,  której nie umieli przenieść przez życie. 

No ja mam zupelnie inna oponie. Zdjecia i muzyka fajne. Aktorzy tez. Ale ta historia milosna to tragedia. Zakochuja sie. Chca razem wyjechac. Ona bez wytlumaczenia po prostu sie nie zjawia. On ze zlamanym sercem jedzie. Po latach milosc odzywa. Wiec postanawiaja zostawic swoje rodziny i cudownie za raczke razem popelniaja samobojstwo. Dziecinada jakas.

Dnia 21.07.2019 o 15:40, Ona34 napisał:

Wiec postanawiaja zostawic swoje rodziny i cudownie za raczke razem popelniaja samobojstwo. Dziecinada jakas.

A może po prostu jak u Osieckiej:

,,Chociaż raz 
warto umrzeć z miłości. 
Chociaż raz. "