Nie bójcie się śmierci! Tamto życie jest lepsze

"Nie bójcie się śmierci! Umarłam i wróciłam. Tamto życie jest lepsze"

Hiszpanka Angelita Del Valle Valero, która przeżyła śmierć kliniczną, mówi o swoim spotkaniu z Bogiem. Spotkałam ją podczas moich wielu podróży. Angelita napisała książkę na ten temat, była gościem wielu programów telewizyjnych, bo jak mówi – Bóg nakazał jej głosić prawdę i czynić dobro.

Kiedy zobaczyłaś Boga?

To było w 1980 roku. Byłam z dziećmi i rodziną na Playa Pineda, nie umiem pływać. Stałam po kolana w wodzie, kiedy fala mnie wciągnęła i zawlokła na głęboką wodę. Pamiętam, że w ostatnim przebłysku poprosiłam Boga, żebym przeżyła, bo chłopcy byli jeszcze mali. Mam trzech synów.

Tak, ale zanim to nastąpiło, stanęłam przed obliczem Boga. To było niesamowite przeżycie. Bóg jawił się jako energia, jak słońce. Były dwa słońca – Bóg kobieta i Bóg – mężczyzna. Było cudownie, spokojnie, ciepło. To było tak piękne, że jest to dla człowieka, który tego nie przeżył, kompletnie niewyobrażalne. Nie chciałam wcale stamtąd wracać. Ale usłyszałam jakby grzmot i Bóg powiedział – prosiłaś o życie, żeby wychować synów.

Moja siostra opowiadała mi, że jak trwała akcja reanimacyjna, to prosiłam, zostawcie mnie, nie ratujcie, jestem szczęśliwa.

Strasznie nie chciałam wracać, bo wiedziałam już, że wracam do piekła…

Znajomi pytali, co jest po śmierci? Wszyscy z podobnymi doświadczeniami do twoich mówią, że najpierw jest tunel...

Nie tylko znajomi. Mnóstwo ludzi pytało. Mówię, że masz wrażenie, że to jesteś ty, ale tak naprawdę to jakaś ogromna energia, zupełnie z innymi zmysłami. Ludzie mi mówią, że Bóg nie istnieje. Ale ja wiem, że nasze ciało, owszem, gnije, ale już wiem również, że ta energia, którą obdarzył nas Bóg, nadal istnieje, jest nieśmiertelna. Niektórzy nazywają ją duszą. Tunel też istnieje, wpadasz jakby w wir, który cię wciąga. Trudno to opisać.

Zmieniło się twoje życie?

Ktoś, kto to przeżyje, zaczyna rozumieć, że pieniądze, że rzeczy, że sława, uroda, bogactwo, to wszystko nic nie znaczy. Że ważna jest tylko miłość, ta do drugiego człowieka i ta do Boga i Boga do nas. Że ta miłość jest niemierzalna, Dlatego mówię – nie bójcie się śmierci! To, co otrzymacie po niej, wynagrodzi wam wszelkie cierpienia na Ziemi. I powinno się głośno mówić o tym, że śmierć nie jest złem. Że to drugie życie jest lesze niż to tutaj na Ziemi.

Dostałaś też misję?

Owszem, Bóg nakazał mi głosić prawdę i czynić dobro. Mówić o tym, że powinniśmy walczyć z biedą, z głodem, potępiać chciwość, pęd do pieniędzy, gromadzenia rzeczy. Dlatego brzydzą mnie politycy – większość chciwa i kłamliwa. Zostałam też obdarzona darem uzdrawiania, co czynię. Oczywiście bezpłatnie. Ale co ciekawe, gdy poprosiłam proboszcza, żeby udostępnił mi w tym celu pomieszczenie, odmówił. Jak widać, nawet księża nie rozumieją, czym jest boże posłannictwo.

Jaki jest Bóg?

To energia świetlna, w formie słońca, ale z widocznymi oczami. To piękno, które jest nieznane ludziom. I jak powtarzam – Bóg był w dwóch osobach, męskiej i żeńskiej. I ja teraz głoszę chwałę tego Boga, jestem jego misjonarką, jestem lekarzem duchowym, pomagam ubogim i mam grupę osób, które idą moim torem.

Jak twoja rodzina do tego podchodzi?

Popierają mnie i rozumieją.

Rozmawiałam z neurochirurgami, którzy twierdzą, że to, co mówisz, to wyłącznie wytwory wyobraźni ludzi w śmierci klinicznej, że nikt stamtąd nie wrócił…

Byłam w wielu programach telewizyjnych, siedzieli mądrzy eksperci. Żaden z nich mnie nie przekonał. Ba, nie mieli argumentów. To trzeba przeżyć, żeby zrozumieć. Nie da się wymyślić takiej energii i takiego dobra, czy takiego szczęścia, jakie na ciebie spływa. To są rzeczy, których za życia nie poczujesz nigdy, więc jak możesz je stworzyć w wyobraźni? To jest niemożliwe.

Czy, żeby być blisko Boga trzeba iść do kościoła?

Nie ma takiej konieczności, bo Bóg jest wszędzie. Trzeba go tylko w sobie poczuć.

Źródło: https://www.onet.pl/styl-zycia/kobietaxl/nie-bojcie-sie-smierci-umarlam-i-wrocilam-tamto-zycie-jest-lepsze/xbn34lm,30bc1058

W życiu nie uwierzę w boga al'a słońce z oczami. Pewien morderca i kanibal skazany w latach 30 na krzesło elektryczne po ogłoszeniu wyroku był niezmiernie zadowolony - miał powiedzieć "Super, to dopiero będzie śmierć". Podczas egzekucji powodował zwarcia i zaczął się jarać bo jak ustalono później - wcześniej nawbijał sobie w uda i kości udowe wielkich igieł by polepszyć przepływ prądu. Można zakładać że pragnął energii bardzo. Słońce z kolei to nic innego jak energia cieplna termojądrowa. Jak kiedyś nastanie wojna atomowa będziemy mieli w ułamku sekundy możliwość zakosztować boga.

Dziwne że naukowcy nie znaleźli argumentów na obalenie tej teorii. Co prawda to nadal jest teoria lecz bardziej prawdopodobna. Oto ta teoria. Jeśli już jakiś bóg jest równie dobrze może on być nieskończoną ciemnością, nieskończoną głuchotą i zmarzliną o niewyobrażalnych temperaturach minusowych. Gwiazdy w przestrzeni kosmicznej są jak malutkie lampki choinkowe. Ich energia ciepła i jądrowa dla ludzi jest niewyobrażalna ale dla kosmosu to tylko zapałki zapalone na chwilę. Niemal wszystkie gwiazdy jakie widzimy to już tylko złudzenia które dawno temu zgasły, a my widzimy jeszcze ich światło które dochodzi do naszych oczu sprzed miliardów lat. Jeżeli nawet bóg byłbym słońcem to o bardzo ograniczonym działaniu i krótkotrwałym. W kosmosie prym wiodą czarne dziury i temperatura zamrażarki o stopniach jakich nam się nie śniło bo czy można wyobrazić sobie minus milion stopni Celsjusza? Jeśli już bóg to ani zimno ani gorąco tylko jakaś inteligencja ponad całym kosmosem która stwarza sobie z tego życie i bawi się tym.

Sprowadzanie boga do roli słońca jest bezmyślne po prostu.

9 godzin temu, Taka-Jedna napisał:

"Nie bójcie się śmierci! Umarłam i wróciłam. Tamto życie jest lepsze"

 

Hiszpanka Angelita Del Valle Valero, która przeżyła śmierć kliniczną, mówi o swoim spotkaniu z Bogiem. Spotkałam ją podczas moich wielu podróży. Angelita napisała książkę na ten temat, była gościem wielu programów telewizyjnych, bo jak mówi – Bóg nakazał jej głosić prawdę i czynić dobro.

 

Kiedy zobaczyłaś Boga?

To było w 1980 roku. Byłam z dziećmi i rodziną na Playa Pineda, nie umiem pływać. Stałam po kolana w wodzie, kiedy fala mnie wciągnęła i zawlokła na głęboką wodę. Pamiętam, że w ostatnim przebłysku poprosiłam Boga, żebym przeżyła, bo chłopcy byli jeszcze mali. Mam trzech synów.

Tak, ale zanim to nastąpiło, stanęłam przed obliczem Boga. To było niesamowite przeżycie. Bóg jawił się jako energia, jak słońce. Były dwa słońca – Bóg kobieta i Bóg – mężczyzna. Było cudownie, spokojnie, ciepło. To było tak piękne, że jest to dla człowieka, który tego nie przeżył, kompletnie niewyobrażalne. Nie chciałam wcale stamtąd wracać. Ale usłyszałam jakby grzmot i Bóg powiedział – prosiłaś o życie, żeby wychować synów.

Moja siostra opowiadała mi, że jak trwała akcja reanimacyjna, to prosiłam, zostawcie mnie, nie ratujcie, jestem szczęśliwa.

Strasznie nie chciałam wracać, bo wiedziałam już, że wracam do piekła…

 

Znajomi pytali, co jest po śmierci? Wszyscy z podobnymi doświadczeniami do twoich mówią, że najpierw jest tunel...

Nie tylko znajomi. Mnóstwo ludzi pytało. Mówię, że masz wrażenie, że to jesteś ty, ale tak naprawdę to jakaś ogromna energia, zupełnie z innymi zmysłami. Ludzie mi mówią, że Bóg nie istnieje. Ale ja wiem, że nasze ciało, owszem, gnije, ale już wiem również, że ta energia, którą obdarzył nas Bóg, nadal istnieje, jest nieśmiertelna. Niektórzy nazywają ją duszą. Tunel też istnieje, wpadasz jakby w wir, który cię wciąga. Trudno to opisać.

 

Zmieniło się twoje życie?

Ktoś, kto to przeżyje, zaczyna rozumieć, że pieniądze, że rzeczy, że sława, uroda, bogactwo, to wszystko nic nie znaczy. Że ważna jest tylko miłość, ta do drugiego człowieka i ta do Boga i Boga do nas. Że ta miłość jest niemierzalna, Dlatego mówię – nie bójcie się śmierci! To, co otrzymacie po niej, wynagrodzi wam wszelkie cierpienia na Ziemi. I powinno się głośno mówić o tym, że śmierć nie jest złem. Że to drugie życie jest lesze niż to tutaj na Ziemi.

 

Dostałaś też misję?

Owszem, Bóg nakazał mi głosić prawdę i czynić dobro. Mówić o tym, że powinniśmy walczyć z biedą, z głodem, potępiać chciwość, pęd do pieniędzy, gromadzenia rzeczy. Dlatego brzydzą mnie politycy – większość chciwa i kłamliwa. Zostałam też obdarzona darem uzdrawiania, co czynię. Oczywiście bezpłatnie. Ale co ciekawe, gdy poprosiłam proboszcza, żeby udostępnił mi w tym celu pomieszczenie, odmówił. Jak widać, nawet księża nie rozumieją, czym jest boże posłannictwo.

 

Jaki jest Bóg?

To energia świetlna, w formie słońca, ale z widocznymi oczami. To piękno, które jest nieznane ludziom. I jak powtarzam – Bóg był w dwóch osobach, męskiej i żeńskiej. I ja teraz głoszę chwałę tego Boga, jestem jego misjonarką, jestem lekarzem duchowym, pomagam ubogim i mam grupę osób, które idą moim torem.

 

Jak twoja rodzina do tego podchodzi?

Popierają mnie i rozumieją.

 

Rozmawiałam z neurochirurgami, którzy twierdzą, że to, co mówisz, to wyłącznie wytwory wyobraźni ludzi w śmierci klinicznej, że nikt stamtąd nie wrócił…

Byłam w wielu programach telewizyjnych, siedzieli mądrzy eksperci. Żaden z nich mnie nie przekonał. Ba, nie mieli argumentów. To trzeba przeżyć, żeby zrozumieć. Nie da się wymyślić takiej energii i takiego dobra, czy takiego szczęścia, jakie na ciebie spływa. To są rzeczy, których za życia nie poczujesz nigdy, więc jak możesz je stworzyć w wyobraźni? To jest niemożliwe.

 

Czy, żeby być blisko Boga trzeba iść do kościoła?

Nie ma takiej konieczności, bo Bóg jest wszędzie. Trzeba go tylko w sobie poczuć.

 

Źródło: https://www.onet.pl/styl-zycia/kobietaxl/nie-bojcie-sie-smierci-umarlam-i-wrocilam-tamto-zycie-jest-lepsze/xbn34lm,30bc1058

 

Niezwykłe świadectwo:

Dla katolików istnienie nieba, czyśćca oraz piekła jest faktem. Rzadko kiedy zastanawiamy się jednak, co dokładnie czeka dusze potępionych, którzy nie doznają zbawienia. Do nasuwających się w sposób naturalny skojarzeń należą piekielny gorąc, ogień oraz niekończące się męki.
Opowieść Billa Wiese’a, który twierdzi, że miał okazję odwiedzić piekło niemal całkowicie odpowiada wizji wiecznego potępienia, która przez lata utarła się w kulturze cywilizacji.

Tym razem mężczyzna jest wyznawcą protestantyzmu i utrzymuje, że w nocy 23 listopada 1998 roku doznał czegoś, co na zawsze zmieniło jego życie. Wiese jest przekonany, że doświadczył śmierci klinicznej, która trwała blisko 23 minuty.
 W tym czasie mężczyzna wyruszył w podróż do piekieł i na własnej skórze przekonał się, jakie kary czekają po śmierci grzeszników. Wszystko zaczęło się, gdy Bill Wiese w nocy wstał z łóżka, żeby napić się wody.  Około godziny trzeciej poczuł, że został wyrwany ze swojego ciała. Chwilę później przemieszczał się już w długim, ciemnym tunelu prowadzącym do piekła.

Bill Wiese w rozmowie z dziennikarzami TCT Network opowiadał:
    Robiło się coraz goręcej, aż wylądowałem na kamiennej podłodze więziennej celi w piekle. Znajdowały się tam kamienne ściany, wnętrze bardziej przypominało loch – brudny, śmierdzący i wypełniony dymem.

Podczas śmierci klinicznej odwiedził piekło:

Bill Wiese podczas swojej nocnej przygody miał także doświadczyć spotkania z demonami. Negatywnie naenergetyzowane istoty bluźniły przeciwko Bogu. W pewnej chwili Amerykanin odczuł, że demony go atakują.
Pomimo tego, że znajdował się poza ciałem, stwory sprawiały mu fizyczny ból. W wywiadzie udzielonym dla TCT Network, Bill Wiese szczegółowo opisywał swoje szokujące  doświadczenia z zaświatów.

2 godziny temu, kormoran napisał:

Dla katolików istnienie nieba, czyśćca oraz piekła jest faktem.

Skąd wzięli sobie te fakty?

30 minut temu, syn fubu napisał:

 

Skąd wzięli sobie te fakty?

Z faktowni....

5 godzin temu, kormoran napisał:

 

 

Opowieść Billa Wiese’a, który twierdzi, że miał okazję odwiedzić piekło

To jest extra po prostu okazja - odwiedzić sobie piekło. Pewnie podróżował sobie wagonikiem w kolejce liniowej z pick stopami na coś chłodnego. Święto Dziękczynienia, rodzina skończyła już jeść indyka, za chwilę będą podawać galaretkę owocową, a Bill zaciera ręce i wesoło oświadcza wszystkim "No, to teraz opowiem wam jak to było w piekle".

13 godzin temu, Taka-Jedna napisał:

"Nie bójcie się śmierci! Umarłam i wróciłam. Tamto życie jest lepsze"

"A kto umarł, ten nie żyje"

Ta kobieta nie umarła, bo śmierć kliniczna nie równa się śmierci biologicznej. Mimo braku zewnętrznych oznak życia, mózg osoby w tym stanie dalej pracuje, co można obecnie sprawdzić. Tyle że jest zalewany endorfinami i substancjami psychoaktywnymi; tak prawdopodobnie organizm broni się przed stresem związanym z umieraniem.

No a ten fragment:

13 godzin temu, Taka-Jedna napisał:

Moja siostra opowiadała mi, że jak trwała akcja reanimacyjna, to prosiłam, zostawcie mnie, nie ratujcie, jestem szczęśliwa.

kiedy to osoba w czasie reanimacji dyskutuje  sobie z lekarzami...  Każe zapytać, czy to w ogóle był stan śmierci klinicznej.

A w ogóle, traktowanie wizji towarzyszących procesowi umierania jako dowodu na istnienie  Boga jest ryzykowne, jak zawsze, kiedy opiera się  wiarę na tajemniczych na pewnym etapie zjawiskach przyrodniczych, które potem zostają wyjaśnione przez naukę... Taką wiarą łatwo zachwiać.

Także przecież w Piśmie św. jest przypowieść o bogaczu, który cierpiąc w piekle, prosił żeby wysłać kogoś z umarłych z ostrzeżeniem dla żyjących braci. Odmówiono mu, stwierdzając, że skoro nie uwierzyli prorokom, nie uwierzą też przybyszowi z zaświatów.

Jeśli więc w ogóle jako niedowiarek mogę się wtrącać w sprawy wierzących,  to myślę, że właśnie tego powinni się trzymać, zamiast  szukać wątpliwych świadectw zmarłych rzekomo przywróconych do życia.

19 minut temu, aliada napisał:

"A kto umarł, ten nie żyje"

 

Ta kobieta nie umarła, bo śmierć kliniczna nie równa się śmierci biologicznej. Mimo braku zewnętrznych oznak życia, mózg osoby w tym stanie dalej pracuje, co można obecnie sprawdzić. Tyle że jest zalewany endorfinami i substancjami psychoaktywnymi; tak prawdopodobnie organizm broni się przed stresem związanym z umieraniem.

 

Dokładnie. Z tego co wiem, śmierć biologiczna to śmierć pnia mózgu, a nie zatrzymanie krążenia.

Zjawiska, które się pojawiają w okresie od zatrzymania krążenia do śmierci pnia mózgu, są to zjawiska okołośmiertne. Po śmierci pnia mózgu nie ma już odwrotu. Jest to proces nieodwracalny.

15 minut temu, Maybe napisał:

Dokładnie. Z tego co wiem, śmierć biologiczna to śmierć pnia mózgu, a nie zatrzymanie krążenia.

Zjawiska, które się pojawiają w okresie od zatrzymania krążenia do śmierci pnia mózgu, są to zjawiska okołośmiertne. Po śmierci pnia mózgu nie ma już odwrotu. Jest to proces nieodwracalny.

Śmieszne.

Bezgłowy kurczak Mike.

Mike – kogut z rasy Wyandotte, który żył 18 miesięcy po odcięciu głowy.

10 września 1945 farmer Lloyd Olsen z miasta Fruita w stanie Kolorado usiłując zabić na kolację kurczaka, pięcioipółmiesięcznego Mike’a, tak uciął głowę, że większość pnia mózgu została w górnej, nie obciętej części kręgosłupa, ocalało także jedno ucho. Kurczak Mike stracił możliwość widzenia i gdakania, jednak nadal mógł słyszeć i regulować podstawowe funkcje życiowe.

Pomimo utraty dużej części tak ważnego organu, kurczak nadal wykazywał chęć do życia. Usiłował nawet nastroszyć się i zapiać, choć bez głowy nie było to możliwe. Gdy ptak przez dłuższy czas nie umierał, farmer zdecydował pozostawić go przy życiu – karmił go drobnym ziarnem i płynami przez zakraplacz. Kurczak dość dobrze utrzymywał równowagę, chodził dość pewnie i spał na grzędzie. Codziennie o świcie usiłował zapiać, co brzmiało jak bulgotanie. Mike dość często jednak dusił się swoim śluzem, który rodzina Olsena usuwała za pomocą strzykawki.

Brak głowy nie zahamował także wzrostu Mike’a, który w momencie ścięcia ważył 1,1 kg, a przytył do 3,6 kg, zanim padł.

1 minutę temu, syn fubu napisał:

 

Śmieszne.

Bezgłowy kurczak Mike.

 

Mike – kogut z rasy Wyandotte, który żył 18 miesięcy po odcięciu głowy.

 

10 września 1945 farmer Lloyd Olsen z miasta Fruita w stanie Kolorado usiłując zabić na kolację kurczaka, pięcioipółmiesięcznego Mike’a, tak uciął głowę, że większość pnia mózgu została w górnej, nie obciętej części kręgosłupa, ocalało także jedno ucho. Kurczak Mike stracił możliwość widzenia i gdakania, jednak nadal mógł słyszeć i regulować podstawowe funkcje życiowe.

Pomimo utraty dużej części tak ważnego organu, kurczak nadal wykazywał chęć do życia. Usiłował nawet nastroszyć się i zapiać, choć bez głowy nie było to możliwe. Gdy ptak przez dłuższy czas nie umierał, farmer zdecydował pozostawić go przy życiu – karmił go drobnym ziarnem i płynami przez zakraplacz. Kurczak dość dobrze utrzymywał równowagę, chodził dość pewnie i spał na grzędzie. Codziennie o świcie usiłował zapiać, co brzmiało jak bulgotanie. Mike dość często jednak dusił się swoim śluzem, który rodzina Olsena usuwała za pomocą strzykawki.

Brak głowy nie zahamował także wzrostu Mike’a, który w momencie ścięcia ważył 1,1 kg, a przytył do 3,6 kg, zanim padł.

 

No tak, bo pień mózgu został, dlatego dopiero smierć pnia mózgu uznaje się za biologiczną śmierć, a nie samych komórek mózgowych.

A czasem jest też tak, że po śmierci pnia mózgu niektore komórki mózgowe jeszcze krotki czas funkcjonują, ale wiadomo że w krotkim czasie obumrą. 

Kurczak chciał piać? Może już szykował się do nowego wcielenia w rolę koguta ??

23 minuty temu, Maybe napisał:

 

A czasem jest też tak, że po śmierci pnia mózgu niektore komórki mózgowe jeszcze krotki czas funkcjonują, ale wiadomo że w krotkim czasie obumrą. 

 

To też niestety widziałem ale już nie na kurczaku ?

7 godzin temu, aliada napisał:

A w ogóle, traktowanie wizji towarzyszących procesowi umierania jako dowodu na istnienie  Boga jest ryzykowne, jak zawsze, kiedy opiera się  wiarę na tajemniczych na pewnym etapie zjawiskach przyrodniczych, które potem zostają wyjaśnione przez naukę... Taką wiarą łatwo zachwiać.

No dla ludzi, którzy tego doświadczają jest to dowód, może osobisty, wewnętrzny, ale jednak. Podobnie jak dla ludzi, którzy doświadczają nawrócenia. Oczywiście, że nie da się tego udowodnić (temat jest w dziale strefa tajemnic), ale tak naprawdę ważne jest to jaki wpływ ma to doświadczenie na późniejsze życie tych ludzi, na ich wewnętrzną przemianę. W takich doświadczeniach są zbieżności, jakaś świetlista postać, uczucie wszechogarniającej miłości, porady, żeby kochać innych ludzi, czynić dobro, to trochę dziwne jak na wizje porównywalne tylko z tym co zachodzi w mózgu.

Być może podobne stany można osiagnąc w inny sposób, próbował tego psycholog Stanslav Grof, stosując u pacjentów psychodeliki, a później tzw. oddychanie holotropwe, jednak nie wyklucza tego, że doświadczenia duchowe jakie zachodzą podczas tego stanu, mogą być autentyczne, w sensie, że mózg jest tu tylko odbiorcą.

Opis jego książki "Psychologia przyszłości: Wnioski ze współczesnych badań nad świadomością"

"Autor jest psychiatrą i w ramach eksperymentu naukowego badał na sobie wpływ środków psychodelicznych. Przez wiele lat prowadził badania kliniczne z użyciem środków psychoaktywnych, a gdy te zostały zakazane, wraz żoną Christine opracował metodę oddychania holotropowego – terapii i autoeksploracji bez udziału psychodelików. Udowadnia, że autentyczna duchowość, bazująca na głębokim, osobistym doświadczeniu, stanowi niezwykle ważny wymiar życia i nadaje sens ludzkiemu istnieniu.

Wiele zaburzeń, które obecnie są diagnozowane jako psychotyczne i leczone przy pomocy leków tłumiących emocje, to w istocie trudne etapy radykalnej transformacji osobowości i duchowego otwarcia. Właściwie rozumiane i wspierane, mogą prowadzić do emocjonalnego i psychosomatycznego uzdrowienia, uderzających zmian w psychice i rozwoju świadomości. Epizody o takiej naturze można odnaleźć w życiu szamanów, joginów, mistyków i świętych. Literatura mistyczna całego świata opisuje te kryzysy jako cenne drogowskazy na duchowej ścieżce i potwierdza ich uzdrawiający i transformacyjny potencjał. Efektem duchowych kryzysów, których naturalny bieg nie jest zakłócony, może być poprawa stanu psychosomatycznego, większy entuzjazm wobec życia, przyjęcie bardziej satysfakcjonującej strategii życiowej i poszerzenie światopoglądu o duchowy wymiar istnienia."

https://www.empik.com/psychologia-przyszlosci-wnioski-ze-wspolczesnych-badan-nad-swiadomoscia-grof-stanislav,p1239756564,ksiazka-p

Ciekawym przypadkiem jest tu też dr. Eben Alexander, neurochirurg, były ateista, który doświadczył śmierci klinicznej i również uznał te wizje za autentyczne, po tym wydarzeniu nawrócił się 

https://natemat.pl/56163,dr-eben-alexander-rozmowa-z-czlowiekiem-ktory-widzial-niebo

4 godziny temu, Taka-Jedna napisał:

No dla ludzi, którzy tego doświadczają jest to dowód, może osobisty, wewnętrzny, ale jednak. Podobnie jak dla ludzi, którzy doświadczają nawrócenia. Oczywiście, że nie da się tego udowodnić (temat jest w dziale strefa tajemnic), ale tak naprawdę ważne jest to jaki wpływ ma to doświadczenie na późniejsze życie tych ludzi, na ich wewnętrzną przemianę. W takich doświadczeniach są zbieżności, jakaś świetlista postać, uczucie wszechogarniającej miłości, porady, żeby kochać innych ludzi, czynić dobro, to trochę dziwne jak na wizje porównywalne tylko z tym co zachodzi w mózgu.

 

 

Być może podobne stany można osiagnąc w inny sposób, próbował tego psycholog Stanslav Grof, stosując u pacjentów psychodeliki, a później tzw. oddychanie holotropwe, jednak nie wyklucza tego, że doświadczenia duchowe jakie zachodzą podczas tego stanu, mogą być autentyczne, w sensie, że mózg jest tu tylko odbiorcą.

 

 

Mamy takie same mózgi więc doświadczenia okołośmiertne mogą być takie same, to nic zaskakującego i żaden dowód na istnienie Boga. Myślę że coś nie tak jest z wiarą, skoro szuka się takich dowodów i dopatruje ich w zjawiskach wynikających z natury/biologi a raczej fizjologii czlowieka.

A jeśli na podstawie takich zjawisk ktoś doznaje nawrócenia, bo widział Boga to jego wiara również jest słaba, bo musiał zobaczyć żeby uwierzyć, w dodatku sam siebie oszukuje. Sukces to mocno uwierzyć, nie mając dowodów.

Nie musisz wstawiać linków jakiegoś psychiatry na poparcie swojej tezy, bo zawsze znajdą się tacy, którzy będą szerzyć swoje wydumane teorie. Podobnie jak jest z ruchem antyszczepuinkowców, czy wyznawców płaskiej Ziemii.

3 godziny temu, Maybe napisał:

i żaden dowód na istnienie Boga.

wydaje mi się, że mój post był zrozumiały, jest to dowód dla ludzi, którzy tego doświadczają, a nie dowód naukowy, by przekonać np. ateistów do wiary w Boga, przecież nikt Ci nie każe w to wierzyć, więc w czym problem? W zupełności wystarczy, ze ludzie, którzy mają takie doświadczenie są dzięki temu szczęśliwsi i wpływa to na nich tak, a nie inaczej, czyli doświadczają nawrócenia, wewnętrznej przemiany, pokoju itp. 

3 godziny temu, Maybe napisał:

Nie musisz wstawiać linków jakiegoś psychiatry na poparcie swojej tezy, bo zawsze znajdą się tacy, którzy będą szerzyć swoje wydumane teorie.

mogę wstawiać linki jakie będę chciała, zwłaszcza w swoim temacie, jeśli się temat nie podoba, to nie czytaj ?‍♀️

4 godziny temu, Maybe napisał:

Myślę że coś nie tak jest z wiarą, skoro szuka się takich dowodów i dopatruje ich w zjawiskach wynikających z natury/biologi a raczej fizjologii czlowieka.

Czy się szuka? Same się pojawiają. Ludzie coś takiego przeżywają i chętnie się tym dzielą. Chyba nie ma badań, które jednoznacznie określiłyby te przeżycia jako wytwór procesów fizjologicznych.

4 godziny temu, Maybe napisał:

A jeśli na podstawie takich zjawisk ktoś doznaje nawrócenia, bo widział Boga to jego wiara również jest słaba, bo musiał zobaczyć żeby uwierzyć, w dodatku sam siebie oszukuje. Sukces to mocno uwierzyć, nie mając dowodów.

Nie każdy wychował się w środowisku które ułatwiałoby mu uwierzenie ot tak. Nawet biblijny niewierny Tomasz potrzebował dowodów. Ważne, że ta wiara w ogóle zaistniała i przynosi korzyści w życiu danego człowieka. Nie ma sensu ścigać się z ludźmi w tym kto bardziej wierzy i z jakich pobudek. Ważne żeby finał był w Niebie.

13 minut temu, Pieprzna napisał:

Czy się szuka? Same się pojawiają. Ludzie coś takiego przeżywają i chętnie się tym dzielą. Chyba nie ma badań, które jednoznacznie określiłyby te przeżycia jako wytwór procesów fizjologicznych.

 

Nie każdy wychował się w środowisku które ułatwiałoby mu uwierzenie ot tak. Nawet biblijny niewierny Tomasz potrzebował dowodów. Ważne, że ta wiara w ogóle zaistniała i przynosi korzyści w życiu danego człowieka. Nie ma sensu ścigać się z ludźmi w tym kto bardziej wierzy i z jakich pobudek. Ważne żeby finał był w Niebie.

No jakby poszukać to więcej dowodów jest na to że to zmiany w mózgu wywołują halucynacje niż to że jest to obraz Boga. Poza tym ustanie akcji serca to jeszcze nie śmierć.

Oczywiście może i dobre takie nawrócenie oby było ono pogłębiane, a nie bazowało jedynie na halucynacjach.

1 godzinę temu, Taka-Jedna napisał:

wydaje mi się, że mój post był zrozumiały, jest to dowód dla ludzi, którzy tego doświadczają, a nie dowód naukowy, by przekonać np. ateistów do wiary w Boga, przecież nikt Ci nie każe w to wierzyć, więc w czym problem? W zupełności wystarczy, ze ludzie, którzy mają takie doświadczenie są dzięki temu szczęśliwsi i wpływa to na nich tak, a nie inaczej, czyli doświadczają nawrócenia, wewnętrznej przemiany, pokoju itp. 

 

mogę wstawiać linki jakie będę chciała, zwłaszcza w swoim temacie, jeśli się temat nie podoba, to nie czytaj ?‍♀️

Ok, skoro to nie dowód to jaki ma sens gdybanie, że wizje jakie zaznają niektórzy przy wygaszaniu mózgu, to wizerunek Boga. 

Oczywiście że nie czytam hosztaplerów, które swoje tezy opierają na niczym tylko gdybaniu i śmią nazywać się naukowcami...Jednak tak samo jak ty przytaczasz pseudo naukowe teorie, ja mogę reagować. 

10 minut temu, Maybe napisał:

No jakby poszukać to więcej dowodów jest na to że to zmiany w mózgu wywołują halucynacje niż to że jest to obraz Boga. Poza tym ustanie akcji serca to jeszcze nie śmierć.

Oczywiście może i dobre takie nawrócenie oby było ono pogłębiane, a nie bazowało jedynie na halucynacjach.

Słowo śmierć znaczy dla naukowca coś ściśle zdefiniowanego a dla szarego człowieka to termin szerszy. Tutaj mówimy o śmierci klinicznej.

Śmierć kliniczna – stan zaniku widocznych oznak życia organizmu, takich jak bicie serca, akcja oddechowa czy krążenie krwi. Od stanu śmierci biologicznej różni się nieprzerwanym występowaniem aktywności mózgu, możliwej do stwierdzenia za pomocą badania elektroencefalograficznego. 

To takie zawieszenie między światami kiedy waży się czy to już koniec na ziemi czy jeszcze po coś tu trzeba wrócić. Jeśli uznamy człowieka za istotę cielesno-duchową to może mózg jest punktem styku tych dwóch natur. Stąd też jakieś dające się zarejestrować aktywności mózgu interpretowane jako np.halucynacje.

1 minutę temu, Pieprzna napisał:

Słowo śmierć znaczy dla naukowca coś ściśle zdefiniowanego a dla szarego człowieka to termin szerszy. Tutaj mówimy o śmierci klinicznej.

Śmierć kliniczna – stan zaniku widocznych oznak życia organizmu, takich jak bicie serca, akcja oddechowa czy krążenie krwi. Od stanu śmierci biologicznej różni się nieprzerwanym występowaniem aktywności mózgu, możliwej do stwierdzenia za pomocą badania elektroencefalograficznego. 

To takie zawieszenie między światami kiedy waży się czy to już koniec na ziemi czy jeszcze po coś tu trzeba wrócić. Jeśli uznamy człowieka za istotę cielesno-duchową to może mózg jest punktem styku tych dwóch natur. Stąd też jakieś dające się zarejestrować aktywności mózgu interpretowane jako np.halucynacje.

Właśnie, więc ci ludzie tak naprawdę nie zaznali śmierci biologicznej, wiec jak mogą twierdzić, że jest życie po śmierci, że po śmierci widzieli Boga, oni przeciez ciągle żyli. To tak jakbyś uznała halucynacje człowieka w demencji lub chorego na alzheimera, któremu stopniowo obumiera mózg, jego komórki ulegaja degradacji, wygasają połączenia nerwowe, za prawdę.

Przyjmując nawet że Bóg istnieje, wydaje mi się, że szukanie dowodów na istnienie Boga w śmierci klinicznej i powstałych wówczas halucynacji, jest słabe. 

15 minut temu, Maybe napisał:

Właśnie, więc ci ludzie tak naprawdę nie zaznali śmierci biologicznej, wiec jak mogą twierdzić, że jest życie po śmierci, że po śmierci widzieli Boga, oni przeciez ciągle żyli.

Ty w to nie wierzysz, ale są relacje świętych, którzy za życia opuszczali nasz świat na rozkaz Boga. Np. S. Faustyna była w piekle. Można przyszłe życie podejrzeć żyjąc po ziemsku.

17 minut temu, Maybe napisał:

Przyjmując nawet że Bóg istnieje, wydaje mi się, że szukanie dowodów na istnienie Boga w śmierci klinicznej i powstałych wówczas halucynacji, jest słabe

Dziwne jak te halucynacje przekraczają możliwości mózgu na co dzień. Skąd się w głowie bierze muzyka tak piękna, że na pewno nie jesteś w stanie takiej skomponować i nigdy jej nie słyszałeś by była tylko odtworzeniem pamięci. Skąd ludzie po śmierci klinicznej wiedzą o czym rozmawiały i co robiły osoby przebywające poza pomieszczeniem gdzie leżało ciało prawie umarłego?

1 minutę temu, Pieprzna napisał:

Ty w to nie wierzysz, ale są relacje świętych, którzy za życia opuszczali nasz świat na rozkaz Boga. Np. S. Faustyna była w piekle. Można przyszłe życie podejrzeć żyjąc po ziemsku.

 

Dziwne jak te halucynacje przekraczają możliwości mózgu na co dzień. Skąd się w głowie bierze muzyka tak piękna, że na pewno nie jesteś w stanie takiej skomponować i nigdy jej nie słyszałeś by była tylko odtworzeniem pamięci. Skąd ludzie po śmierci klinicznej wiedzą o czym rozmawiały i co robiły osoby przebywające poza pomieszczeniem gdzie leżało ciało prawie umarłego?

No jednak ludzie z demencja i z Alzheimerem zaznają różnych halucynacji, również pięknych...i nie ma w tym żadnej tajemnicy, ani sił nadprzyrodzonych.

To jest jak z duchami, jedni widzą naprawdę, inni koloryzują i dopisują, bo chcieliby by zmarły ich nawiedził, ale nie polegałaby na każdej takiej opowieści i nie traktowałabym jako pewnik.

31 minut temu, Maybe napisał:

Ok, skoro to nie dowód to jaki ma sens gdybanie, że wizje jakie zaznają niektórzy przy wygaszaniu mózgu, to wizerunek Boga. 

Ma to sens dla ludzi wierzących, którzy mają doświadczenia duchowe. Badnia nad świadomością cały czas trwają, nie wszyscy naukowcy są materialistami i stoją po tej stronie. 

Mi to naprawdę wisi czy osoby niewierzące przekonają się do takich tematów czy też nie. Temat jest w dziale "Strefa Tajemnic" podany jako ciekawostka, świadectwo osoby, która doświadczyła śmierci klinicznej i uważa, że doświadczenie to było autentyczne, podobnie jak wiele innych osób po takim doświadczeniu. To doświadczenie miało wpływ na tą osobę, na jej przemianę.

Sama wypowiadam się tu jako wierząca i z takiej perspektywy na to patrzę, a czy to przekonuje sceptyków mi naprawdę ni grzeje ni ziębi, podobnie jak pewnie i większości innych wierzących, nie radykalistów. 

35 minut temu, Maybe napisał:

Oczywiście że nie czytam hosztaplerów, które swoje tezy opierają na niczym tylko gdybaniu i śmią nazywać się naukowcami...Jednak tak samo jak ty przytaczasz pseudo naukowe teorie, ja mogę reagować. 

No to reaguj, przecież Ci nie zabraniam,

Ten akurat "hosztapler" jest jednym z bardzo wybitnych psychologów, jednym z twórców nowoczesnej psychologii tzw. psychologii transpersonalnej zwanej "czwartą siłą w psychologii", popatrz co mówi o nim człowiek, którego jak dobrze pamiętam cenisz, czyli prof. Vetulani

"Prof. Jerzy Vetulani o Stanislavie Grofie:

(...) Człowiek współczesny czuje się jednak zagubiony w świecie porządkowanym przez naukę i technikę, coraz częściej zwraca się ku niejasnym, niepewnym ale fascynującym swoją tajemniczością oglądom świata. Naukowcy i technicy oczywiście zżymają się na irracjonalność takiego podejścia, ale czy jedynie podejście racjonalne jest uprawnionym narzędziem poznawania świata? Poza poznaniem dyskursywnym, opartym na logice i aktywności kory mózgowej, istnieją inne typy poznania, chociażby emocjonalne, związane z aktywacją układu limbicznego, poznanie duchowe, być może związane z aktywnością wyspy i wiele innych. Są one równie ważne, ale jedynie poznanie dyskursywne umożliwia nam bezpośrednie nawiązanie kontaktu z innym mózgiem. Możemy przekonać każdego o słuszności prawa Pitagorasa, ale nie możemy logicznie przekonać interlokutora o wyższości poezji Mickiewicza nad poezją Gałczyńskiego, nie możemy przekonać nikogo, że Matejko jest piękniejszy od Matisse’a. W moim odczuciu psychiatra transpersonalna usiłuje właśnie umożliwić komunikację międzyludzką w zakresie poznań innych niż dyskursywne."

1 minutę temu, Taka-Jedna napisał:

Ma to sens dla ludzi wierzących, którzy mają doświadczenia duchowe. Badnia nad świadomością cały czas trwają, nie wszyscy naukowcy są materialistami i stoją po tej stronie. 

Mi to naprawdę wisi czy osoby niewierzące przekonają się do takich tematów czy też nie. Temat jest w dziale "Strefa Tajemnic" podany jako ciekawostka, świadectwo osoby, która doświadczyła śmierci klinicznej i uważa, że doświadczenie to było autentyczne, podobnie jak wiele innych osób po takim doświadczeniu. To doświadczenie miało wpływ na tą osobę, na jej przemianę.

Sama wypowiadam się tu jako wierząca i z takiej perspektywy na to patrzę, a czy to przekonuje sceptyków mi naprawdę ni grzeje ni ziębi, podobnie jak pewnie i większości innych wierzących, nie radykalistów. 

 

No to reaguj, przecież Ci nie zabraniam,

 

 

Ten akurat "hosztapler" jest jednym z bardzo wybitnych psychologów, jednym z twórców nowoczesnej psychologii tzw. psychologii transpersonalnej zwanej "czwartą siłą w psychologii", popatrz co mówi o nim człowiek, którego jak dobrze pamiętam cenisz, czyli prof. Vetulani

"Prof. Jerzy Vetulani o Stanislavie Grofie:

(...) Człowiek współczesny czuje się jednak zagubiony w świecie porządkowanym przez naukę i technikę, coraz częściej zwraca się ku niejasnym, niepewnym ale fascynującym swoją tajemniczością oglądom świata. Naukowcy i technicy oczywiście zżymają się na irracjonalność takiego podejścia, ale czy jedynie podejście racjonalne jest uprawnionym narzędziem poznawania świata? Poza poznaniem dyskursywnym, opartym na logice i aktywności kory mózgowej, istnieją inne typy poznania, chociażby emocjonalne, związane z aktywacją układu limbicznego, poznanie duchowe, być może związane z aktywnością wyspy i wiele innych. Są one równie ważne, ale jedynie poznanie dyskursywne umożliwia nam bezpośrednie nawiązanie kontaktu z innym mózgiem. Możemy przekonać każdego o słuszności prawa Pitagorasa, ale nie możemy logicznie przekonać interlokutora o wyższości poezji Mickiewicza nad poezją Gałczyńskiego, nie możemy przekonać nikogo, że Matejko jest piękniejszy od Matisse’a. W moim odczuciu psychiatra transpersonalna usiłuje właśnie umożliwić komunikację międzyludzką w zakresie poznań innych niż dyskursywne."

To nie ma znaczenia, co mówi o nim Vetulani. Naukowiec, którego wypowiedź nie opiera się na dowodach, faktach, nie jest stricte naukowa. Owszem może sobie oczywiście gdybać prywatnie, jak każdy człowiek, ale przy takich gdybaniach powoływanie się wówczas na jego naukowe tytuły nie ma sensu, nie ma uzasadnienia, bo to jest tylko takie samo gdybanie, jak moje czy twoje.

Rzeczywiście dział: Strefa Tajemnic, więc nie wnikam.

28 minut temu, Maybe napisał:

To jest jak z duchami, jedni widzą naprawdę, inni koloryzują i dopisują, bo chcieliby by zmarły ich nawiedził, ale nie polegałaby na każdej takiej opowieści i nie traktowałabym jako pewnik.

Ja też nie wierzę w każdą historyjkę o siłach nadprzyrodzonych. Jednym brakuje piątej klepki, innym atencji.

Jeszcze inna kategoria to kontakt z duchami pochodzenia piekielnego, które mogą podstępnie sprowadzać na złą drogę. Takie wrażenie mam czytając w tym temacie świadectwo, które pozornie ma być dowodem na istnienie Boga i nawracać, ale jednocześnie odciąga od Kościoła.