Kryształowy Koń

Kryształowy Koń

W nozdrzach szału wiatr w sercu zimna toń,
skąd on tu się zjawia kryształowy koń .
Zmorą stał się dla głupców, bo głupcy są w nas,
zdarza się każdemu taki galop w las.
Za jar lub za drogę gdzie poniesie was,
ten galop ten tętent czy jest obaw czas.
Za miłość, za troski, za kwiatów tamtą woń,
poniesie na grzbiecie kryształowy koń.
Dlaczego czas na opak odmienia nasze dni
W krzywym zwierciadle lustra.
Tak jak ja tak Ty
War- jacie nam kiedyś grały, jakieś dzwony ślubne.
Dalekie nie dzisiejsze takie jakieś zgubne.
Gdzie jesteś dziś Ty i gdzie Twoja dłoń,
po polach, po łąkach biegnie dziś mój koń.
Gdzieś przepadła bez wieści twa miłość a koń,
wciąż marzy i ma chrapach zapomnianą woń
W krysztale zamknięty
Kryształowy koń
Śni o derbach wygranych w krysztale zamknięty,
jest piękny dziś sam w sobie
miłością nie tknięty.
 

Odpiszę na ten tekst rymami. Postaram sie szybko napisać choć nie dziś. Jak zawsze ale powiedz mi Basieńko czy te lekkie zachwiania rytmiki są celowe? Bo jeśli tak to ja też bedę musiał tak napisać .

Jesteś tu za mało, za krótko za szybko znikasz na za długo

Z rytmiką tak jest w tym wierszu jak z koniem, który biegnie raz szybciej raz wolniej. 

Ciekawie.

Kryształowy koń wciąż pędzący w dal

rozwichrzona grzywa mięśnie niby stal

nad powierzchnią ziemi pędzi z całej mocy

zawsze w dobrą stronę ale tylko w nocy

a gdy rankiem znika ta wizja szalona

kryształowy sen zamienia się w konia

zwykłego co życie doczepia mu pługi

a dzień sie rozciąga i jest już zbyt długi

Zbyt ciężki i zawsze przetkany kłopotem

a z nim trudno walczyć choć zlejesz się potem

dopiero wieczorem gdy w sen złożysz skroń

obudzi się znowu z  kryształu ten koń

Nie wiem czy trafiłem w klimat . Chyba raczej nie ale tak mi się napisało.

W dniu 12.07.2018 o 23:20, Dionizy napisał:

powiedz mi Basieńko czy te lekkie zachwiania rytmiki są celowe? Bo jeśli tak to ja też bedę musiał tak napisać .

Jesteś tu za mało, za krótko za szybko znikasz na za długo

 

Tak, to jest celowe, taki mój 'urok'
Postaram się kiedyś bywać częściej.

W dniu 15.07.2018 o 22:17, Zizi napisał:

Z rytmiką tak jest w tym wierszu jak z koniem, który biegnie raz szybciej raz wolniej. 

Ciekawie.

Dokładnie tak

Teraz jest już wieczór noc wszystko osłoni

cichy jestem w stajni dotykam grzyw koni

patrzę która twarda która skrzy się w świecy

jej właściciel ze mną w mrok nocy poleci

składam skroń w pościeli mięśnie snu się prężą

Morfeusz mnie tuli z siłą tak potężną

że graja kopyta nozdrza huczą rżeniem

a po chwili mkniemy po marzeń spełnienie

Tam nad wielką rzekę gdzie klasztor spowity

mgłą z wodnej topieli tworząc znakomity

pejzaż na spotkanie moje z Twą Boskością

sen mym jest spełnieniem Real jest nicością

A w życiu?

Liczą sie tylko chwile.

I MY

zaklęci w słowach szeptanych ukradkiem

i dotyk

ze stu mil

a może więcej

Pobiegł gdzieś daleko

koń z rozwianą grzywą

pobiegł tam w nieznane

choć mą minę krzywą

widział przed galopem

lecz nie zwolnił biegu

słyszał jak wołałam 

tam znad rzeki brzegu

już nie widział twarzy

i nie spojrzał w oczy

ani łzy palącej 

która wciąż się toczy

...

Chwile, tak chwile.

To one skrupulatnie  tworzą nasza rzeczywistość.

Nie wiem co napisać Zizi

Rozkleiłaś mnie

Muszę sie pozbierać

i skleić na klej

którego nie rozpuści łza

wciąż się tocząca...

Mówiłem Ci kiedyś że masz łzawe pióro?

Czasem jak gorycz rozstania

a czasem jak tęsknota

Napiszę ale muszę pozbierać myśli.

Dyziu, przepraszam, tak mi się napisało samo.....

łzawe pióro? hmmm......

Czasem w mym umyśle tworzy się taki malusieńki otworek i wtedy coś wypływa.

Odbarcza mój smutek.

Potem już jest lepiej.

By skutecznie odbarczyć połóż swój smutek na moim barku

lub odpłyńmy barką tam gdzie Syriusz pogania swoich synów i psy

po czarnych stepach nocnego nieba

A potem rankiem będę patrzał n Twój sen odbarczony

uspokajając przebudzenie zewnętrzną stroną dłoni o policzek