Długotrwałe stany depresyjne

Poczucie obniżonej wartości miałam właściwie od dziecka. Zawsze byłam samotniczką i miałam jedynie jedną dobrą przyjaciółkę, którą chciałam mieć jedynie dla siebie i bywałam o nią zazdrosna. To może jednak nie takie ważne, od 10 lat leczę się na zaburzenia depresyjno-lękowe, brałam już chyba wszystkie możliwe leki. Chodziłam na psychoterapię. Bywało lepiej i gorzej. Próbowałam wielu rzeczy: w tym liczne wolontariaty, kursy, prace zawodowe. Wszystko po pewnym czasie traci dla mnie sens. W swoim życiu coś jednak osiągnęłam, skończyłam studia, miałam dobrą pracę, teraz jestem od 11 lat na emeryturze (budżetówka). Obecnie mam 48 lat, jestem bardzo samotna, mam tylko mamę staruszkę, mam problemy w nawiązywaniu i utrzymywaniu relacji. Próbuję naprawdę wszystkiego, przez internet poznałam mężczyznę i wdałam się w toksyczny dwuletni związek. Jakoś przy pomocy mamy udało mi się go zakończyć. Ostatnio zapisałam się na angielski, żeby wychodzić gdzieś do ludzi. Od pewnego czasu mimo leków czuję się potwornie. Budzę się nad ranem i do 11.00 leżę w łóżku, żeby tylko nie wstawać, bo i po co. Przede mną tylko koszmarny, kolejny dzień. Nic mnie nie interesuje, nic nie chce mi się robić, czasem mam problem z wyjściem z domu, bo obawiam się oceny obcych ludzi. Nie chce mi się dalej żyć w takim stanie. Odczuwam pustkę i bezsens istnienia. Boję się odejścia mamy bo zostanę wtedy zupełnie sama. Nie widzę żadnej alternatywy.Od młodości jestem uzależniona od alkoholu. Nie wiem właściwie po co to piszę. Przepraszam, że zabieram Wam czas, ale poczytałam to forum i chciałam się podzielić swoją historią. Może jednak ktoś się odezwie? Pozdrawiam

Mam na imię Ola .Chciałam podzielić się z wami swoim świadectwem jak bł.Karolina pomogła mi w życiu.
Poznałam bł.Karolinę,kiedy byłam na pielgrzymce . 21 lutego 2016r. przyjechałam na feriach do Zabawy z rodzicami kupiłam pierścień bł. Karoliny przed włożeniem go na palec złożyłam przed Jezusem obecnym w Najświętszym Sakramencie prywatny ślub czystości na całe życie i położyłam pierścień na jej sarkofagu. Na początku roku w liceum byłam bardzo zagubiona i zadawałam sobie pytanie: Jaki jest sens mojego życia? ona pokazała mi odpowiedź na to pytanie w postaci podjęcia wolontariatu w Domu Samopomocy w Tyczynie przy kościele,dzięki temu mogę kształtować w sobie otwartość na cierpienia innych ludzi i choć to tylko pomoc w układaniu puzzli bo lubię z nimi przebywać, wtedy czuje że jestem między ludźmi którzy mnie rozumieją,dlatego że ja też jestem chora i czasami jest mi ciężko znosić to cierpienie,ale kiedy jestem z nimi to nie myślę już tak dużo o swojej chorobie,tylko cieszę się ich towarzystwem.

Za to wsparcie przez bł.Karolinę Chwała Panu. 

20 godzin temu, Ania napisał:

Od młodości jestem uzależniona od alkoholu.

A po ten alkohol dalej sięgasz? Myślałaś o powrocie na psychoterapię? To takie dwa podstawowe pytania, bo bez trzeźwości i kontaktu z terapeutą w takiej sytuacji ani rusz. 

Nie masz za co przepraszać, dobrze że udało Ci się przełamać i tą historią z nami podzielić. Ja również zmagam się z notabene identycznymi problemami, także łączę się w bólu i przesyłam skromne, ale szczere trzymaj się.