Boicie się śmierci?

Ja bardziej boje sie śmierci najbliższych mi osób niż swojej, nie moge sobie wyobrazić co by było gdyby ich zabrakło.

To chyba jak większość ludzi... Śmierci nie trzeba się bać, a nawet można ją kochać, ponieważ co by się nie działo, ona zawsze na każdego czeka...

5 godzin temu, Gość gość napisał:

Ja bardziej boje sie śmierci najbliższych mi osób niż swojej, nie moge sobie wyobrazić co by było gdyby ich zabrakło.

Mam podobnie, nic nie dodam i nic z tego nie ujmę.

Witam... Ja tez sie boje smierci - ale nie panicznie. Wiem ze TEN co bedzie na mnie czekał po mojej smierci , sprawiedliwie mnie oceni a pozniej zobacze sie z WAMI wszystkimi )) (no moze nie z wszystkimi:>) Śmierc to jedna z niewielu zdarzen na ktore CZŁOWIEK nie ma wpływu... Mozna czlowieka utrzymac przy zyciu - ale wazniejsza jest DUSZA - jesli JEJ JUZ NIE MA to postac człowieka jest tylko "wdziankiem"...
Pozdrawiam

A ja jestem śmiercią, więc nie mogę się bać sam siebie, w końcu Lord Gaap-Tap, przywódca i prałat piekła, z 66cioma legionami duchów, nie może bać się swojego cienia  Ave Ja!

11 godzin temu, Gość Mila23 napisał:

Witam... Ja tez sie boje smierci - ale nie panicznie. Wiem ze TEN co bedzie na mnie czekał po mojej smierci , sprawiedliwie mnie oceni a pozniej zobacze sie z WAMI wszystkimi )) (no moze nie z wszystkimi:>) Śmierc to jedna z niewielu zdarzen na ktore CZŁOWIEK nie ma wpływu... Mozna czlowieka utrzymac przy zyciu - ale wazniejsza jest DUSZA - jesli JEJ JUZ NIE MA to postac człowieka jest tylko "wdziankiem"...
Pozdrawiam

Jest dokładnie jak napisane, wszystko co widzimy oczami jest tymczasowe...Dlatego nie boję się swego odejścia, ani najbliższych. Aczkolwiek sam moment rozstania z ciałem na pewno nie jest miły, oraz nagły  fizyczny brak kogoś zawsze jest przykry.

Ja nie boje się . Wiem że się uwolnie od swojego cierpienia i będzie mi o wiele lepiej niż na ziemi 

14 godzin temu, Cooliberek napisał:

Ja nie boje się . Wiem że się uwolnie od swojego cierpienia i będzie mi o wiele lepiej niż na ziemi 

Fajne wyznanie, bardzo pozytywne, ale czy masz jakieś zapewnienie tego, czy tylko tak chciałabyś ?

Dnia 29.05.2018 o 15:04, gość napisał:

Ja bardziej boje sie śmierci najbliższych mi osób niż swojej, nie moge sobie wyobrazić co by było gdyby ich zabrakło.

To chyba będzie nam obojętne. Być może nie będziemy świadomi naszego umierania. Dużo trudniej jest być przy umierającym, ponieważ człowiek staje się bezradny jak dziecko, chce pomóc, a nie może.

Dnia 29.05.2018 o 15:04, gość napisał:

Ja bardziej boje sie śmierci najbliższych mi osób niż swojej, nie moge sobie wyobrazić co by było gdyby ich zabrakło.

Zabraknie ich tylko co najwyżej na kilkadziesiąt lat, po tym okresie znów spotkacie się w niebie i będziecie razem.

Chyba się nie boję. Wierzę w reinkarnacje. 

Wierzę w piekło i czyściec, dlatego boję się. Wiem, że nie uniknę sprawiedliwej kary.

Umierania też się boję.

Boję się, chociaż miałam takie momenty, że chciałam się już nie obudzić.

A strach? Myślę, że wynika głównie z niewiedzy: co jest po śmierci?

Po śmierci jest nowe życie z Bogiem.

13 minut temu, itaka napisał:

Po śmierci jest nowe życie z Bogiem.

skąd wiesz?

Nie wiem, o tym będę wiedziała dopiero przed smiercią,. Teraz się nie boję, tylko trochę żałuję, że młodość tak krótko trwa.

Rozmawiałem jakieś 2 lata temu z jednym księdzem, który powiedział mi taką w sumie prostą zależność, do której sam bym doszedł pewnie o wiele później. Powiedział, że jak ktoś odchodzi / umiera, to gdy płaczemy, to tak naprawdę nie płaczemy za tą osobą, tylko nad sobą, ponieważ teraz będziemy musieli jakoś żyć bez niej. Dlatego trzeba się przyzwyczajać i oswajać ten fakt. Jeśli ktoś ma z tym problem, to proponuję chłodną ironię, żarty z wisielców, ucinanie rozmowy słowami typu "umrzesz, ale i tak postawię ci piwo". Różni ludzie różnie się przyzwyczajają. Osobiście powiem, że  nie rusza mnie śmierć kogoś, kogo nie znałem, choćby wujek z Warszawy, którego nie znałem prawie wcale, a zmarł kilka miesięcy temu. Trzeba się nie dawać łatwo położyć do piachu, po prostu. Tak fizycznie jak i psychicznie. Ale bywa różnie.

Nie to, że się boje, po prostu tego nie lubię.

Nie to, że się boję, po prostu tego nie lubię.